View source for શાંત કોલાહલ/વૈશાખી વંટોળ


<center>'''વૈશાખી વંટોળ'''</center>

{{block center|<poem>લૂમઝૂમ લચી રહી મારી આમ્રકુંજ.
::રખોપે હું રહું અહીં આખીયે મોસમ.
શેઢા કને ખડની કુટીર
:::અદૂરે પુરાણી એક વાવ.
દૂર દૂર ક્ષિતિજની લગી જનપદ નહીં, સકલ વિજન.
::કેવલ પલ્લવપુંજ મહીં રમે કીર ને કોયલ
::એનો રહી રહી અહીં તહીં લહું કોલાહલ.
::::બાકી નિતાન્ત નીરવ.
વૈશાખી સૂર્યનાં ચંડશ્વેત કિરણોને ઝીલે નીલ વનરાઈ
:::ઓળકોળાંબડે હલમલ એની પડે કંઈ ભાત;
:::લીલાં ફળનેય લાગી લાલ શી ટશર !
::::આગથી એ બને જાણે આર્દ્ર !
બળતા બપોરતણી લૂને અહીં ડાળ ડાળ કરતી વ્યજન
::::તપ તપફલ થકી પરિતૃપ્ત મન.

એકાએક ઝાંઝે ભર્યો વાયો વાવંટોળ
::::આયો ભભૂતિયો ઘોર.
::કુટીરનું ખંડ છિન્ન છિન્ન
ડમરી ડંમર થકી વીંઝી વ્યોમ મહીં એને વેરી દીધ ક્યાંય.
::વાવનાં ઊંડાણમહીં વાજે શત શંખ
::::મૃદંગ શી વાજે વનભોંય.
લપાઈને બેઠાં પગ બખોલને નીડ
:::પાંપણમાં બંધ કરી રહી નિજ પીડ.
ધરાને આધાર અડીખમ ઊભાં તરુ સહુ કાંપે થરથર
:::ડાળે ડાળ થકી ખરે ફળ.

જરી ઝંખવાણો નભ રૂદ્ર
:::વેરાગીની કને નહીં ઉગ્ર.
નહીં રે ખપ્પર એને નહીં કો આહાર
તોય રણભૂમિ પર લખ લખ મુંડનો પથાર !
કોઈની સ્પૃહા ન જાણે સકલથી પર
:::પલકમાં વળી બની રહે અગોચર.

અવશેષે એ જ આમ્રવન ફલરિક્ત
:::રિક્ત આ જીવન.
ખેતરને શેઢે બેસી અવકાશ મહીં ફરી પરોવું નજર
:::નભ નહીં નીલ
:::અવ ધૂસર ઇશાન :

પ્રાણને તડિત્ ચમકાર
:::લહું ખડ ખડની કુટીર
:::::ભૂમિ ભૂમિની ફસલ
:::::::કીરગાન.</poem>}}

{{HeaderNav2 |previous = ધરુ|next = ૧ નમીએ અગનફૂલ}}