View source for ધ્વનિ/પાનખરની સંધ્યા

{{SetTitle}}

{{Heading|પાનખરની સંધ્યા}}

{{Block center|<poem>
ત્યારે હતું ગગન પશ્ચિમ રંગહીન, 
ને પૌરગોષ્ટ થકી જે પ્રગટેલ ધૂમ્ર 
એનાથી અંતરિખ આછું છવાયું કૃષ્ણ: 
પ્રાચીમહીં ન ક્યહીં તારકનું ય ચિહ્ન. 

ને બીડના વિરલ વૃક્ષની ડાળ સર્વે 
નિશ્ચેષ્ટ, એક પણ જ્યાં નહિ નીલ પર્ણ : 
જ્યાં તેજ-સૂર થકી વંચિત નેત્ર કર્ણ 
ત્યાં મૌન શૂન્યતણું સ્પર્શતું મર્મ મર્મે. 

એવે અબાબિલ ક્યહીં થકી ઊર્મિ-વેગે 
શાખા પરે ઉતર્યું જ્યાં નિજ નીડ છદ્મ; 
કિલ્લોલતાં વિહગ-શાવક શાં પ્રસન્ન! 
(એ વૃક્ષનું જ ઉર....કાનન કેરું યે તે.) 

આંહીં હવામહીં તરંગ તરંગ દોલ, 
ને તારક દ્યુતિથી સ્પંદિત શું ખગોલ! 
{{right|૨૬-૫-૫૧ }}</poem>}}
<br>
{{HeaderNav2
|previous = એક સવાર 
|next = યામિનીને કિનાર 
}}