અંતિમ કાવ્યો - Revision history

Meghdhanu at 01:11, 30 March 2024

2024-03-30T01:11:27Z

Meghdhanu: Meghdhanu moved page અંતિમકાવ્યો to અંતિમ કાવ્યો without leaving a redirect

2024-03-30T00:42:11Z

Meghdhanu moved page અંતિમકાવ્યો to અંતિમ કાવ્યો without leaving a redirect

← Older revision	Revision as of 00:42, 30 March 2024
(No difference)

Meghdhanu at 00:41, 30 March 2024

2024-03-30T00:41:19Z

@@ Line 6: / Line 6: @@
 |author = નિરંજન ભગત
 }}
 == મારું હોવું ==

Meghdhanu: Meghdhanu moved page બૃહદ છંદોલય/અંતિમકાવ્યો to અંતિમકાવ્યો without leaving a redirect

2024-03-30T00:35:29Z

Meghdhanu moved page બૃહદ છંદોલય/અંતિમકાવ્યો to અંતિમકાવ્યો without leaving a redirect

← Older revision	Revision as of 00:35, 30 March 2024
(No difference)

MeghaBhavsar at 10:02, 9 August 2022

2022-08-09T10:02:09Z

Show changes

MeghaBhavsar at 09:44, 9 August 2022

2022-08-09T09:44:32Z

@@ Line 317: / Line 317: @@
 તેની પરે આજ લગી જે કૈં કર્યું તેની છાયા હશે,
 વિસ્મૃતિ ને વંચનાના પાયા પર કશું ચણી નહિ શકો.
 {{સ-મ|મે, ૨૦૧૬}} <br>
 </poem>

MeghaBhavsar at 09:35, 9 August 2022

2022-08-09T09:35:58Z

← Older revision		Revision as of 09:35, 9 August 2022
Line 302:		Line 302:

	{{સ-મ\|૨૧ જાન્યુઆરી, ૨૦૧૬}} <br>		{{સ-મ\|૨૧ જાન્યુઆરી, ૨૦૧૬}} <br>
			</poem>

			== હણી નહિ શકો ==

			<poem>
			તમે મારા અસ્તિત્વને હણી નહિ શકો,
			ભૂતકાળને ભૂલી તમે સ્વપ્નોની જાળ વણી નહિ શકો.

			કાળની ચિરગતિમાં આજની કાલ થતી હોય છે,
			સ્મરણોની સ્થિતિમાંથી કાલ ક્યારેય જતી હોય છે ?
			મને, તમારા ભૂતકાળને તમે અવગણી નહિ શકો.

			આજ પછી તમે જે કૈં મનમાન્યાં ગીત ગાયાં હશે,
			તેની પરે આજ લગી જે કૈં કર્યું તેની છાયા હશે,
			વિસ્મૃતિ ને વંચનાના પાયા પર કશું ચણી નહિ શકો.

			{{સ-મ\|મે, ૨૦૧૬}} <br>
	</poem>		</poem>

MeghaBhavsar at 09:32, 9 August 2022

2022-08-09T09:32:52Z

← Older revision		Revision as of 09:32, 9 August 2022
Line 230:		Line 230:

	{{સ-મ\|૧૮ મે, ૨૦૧૫}} <br>		{{સ-મ\|૧૮ મે, ૨૦૧૫}} <br>
			</poem>

			== આટલું મારે માટે બસ છે ==

			<poem>
			તમે મને એક વાર ચાહ્યો હતો – આટલું મારે માટે બસ છે.
			જેણે પ્રેમ ખાતર પ્રેમ કર્યો એને અન્ય કશામાં શો રસ છે ?

			જાતજાતનો પ્રેમ આ સંસારમાં સુલભ છે,
			પ્રેમથીયે પર હોય એવો પ્રેમ દુર્લભ છે.
			તમે નિષ્કામ ને નિષ્કારણ પ્રેમ કર્યો એનો તમને યશ છે.

			ધન, સત્તા, કીર્તિ આ સંસારમાં સ્વર્ગતુલ્ય છે,
			એ સૌની તુલનામાં પ્રેમ સૌથી મોટું મૂલ્ય છે.
			તમારા એ પ્રેમની તુલનામાં સ્વર્ગોનુંયે સ્વર્ગ એવી તે શી વસ છે ?

			{{સ-મ\|૧. સપ્ટેમ્બર, ૨૦૧૫}} <br>
			</poem>

			== આ એ જ ઘર છે ? ==

			<poem>
			આ એ જ ઘર છે જે અર્ધી સદી પૂર્વે મેં હસતું રમતું જોયું હતું !
			એ જીવતું જાગતું હતું એથી તો એની પર મારું મન મોહ્યું હતું.

			આ જ ઘરમાં આપણે બે પ્રથમ વાર મળ્યાં હતાં,
			આ જ ઘરમાં આપણે બે પરસ્પરમાં ભળ્યાં હતાં;
			આ જ ઘરમાં આપણે આપણા વ્યક્તિત્વને એકમેકમાં ખોયું હતું.

			આ જ ઘરમાં હવે આપણાં બેનાં પ્રેત વસી રહ્યાં,
			અહીં શૂન્યતામાંએ કેવું ખડખડાટ હસી રહ્યાં;
			આ એ જ ઘર છે જે વરસો પૂર્વે એક વાર સ્વર્ગ સમું સોહ્યું હતું ?

			{{સ-મ\|૧. સપ્ટેમ્બર, ૨૦૧૫}} <br>
			</poem>

			== કોઈ ભેદ નથી ==

			<poem>
			હવે તમે મને ચાહો કે ન ચાહો એમાં કોઈ ભેદ નથી,
			હવે તમે નિકટ હો કે દૂર હો એનો કોઈ ખેદ નથી.

			તમે મને ચાહ્યો’તો એ કથા શું શૂન્યમાં શમી જશે ?
			આયુષ્યના અંત લગી એ તો સ્મરણોમાં રમી જશે.
			અતીત અને અનાગત એ બેની વચ્ચે કોઈ છેદ નથી.

			મારા અસ્તિત્વને તમે ક્યારેય તે નહિ હરી શકો,
			જે હતું તેને ન હતું એવુ તમે નહિ કરી શકો;
			જે મિથ્યાનેયે સત્ય માને એવો પાંચમો કોઈ વેદ નથી.

			{{સ-મ\|ડિસેમ્બર, ૨૦૧૫}} <br>
			</poem>

			== અધૂરૂં ==

			<poem>
			તે દિવસે તમારા ઘરમાંથી વિદાય થતો હતો
			(ત્યારે જાણ્યું ન’તું હું તમારાથી હંમેશ માટે દૂર જતો હતો),
			ત્યારે તમે કહ્યું’તું, ‘થોડુંક અધૂરું છે, પૂરું થશે એટલે કહીશ.’
			મેં કહ્યું’તું, ‘ત્યાં લગી તમારાથી દૂર રહીશ.’
			‘પૂરું થશે એટલે કહીશ’, એ શબ્દોને વર્ષો થયાં,
			તમારા મૌનમાં ને મૌનમાં વર્ષો ગયાં;
			જાણું નહિ કેમ પણ મેંય તે તમને પૂછ્યું નહિ: ‘પૂરું થયું ?’
			મારું એ પૂછવાનું પણ અધૂરું રહ્યું.
			કોઈનુંયે ક્યારેય બધું પૂરું થયું હોય છે ?
			સૌ મનુષ્યોનું કૈં ને કૈં અધૂરું રહ્યું હોય છે.
			અલ્પજીવી મનુષ્યોની એ નિયતિ,
			અપૂર્ણ એવા મર્ત્ય મનુષ્યોની એ ગતિ.
			ચિતામાં ખોળિયું તો ભસ્મમાં ભળી જતું હોય છે
			તો સાથે સાથે જીવનમાં જે અધૂરું રહ્યું તે પણ બળી જતું હોય છે.

			{{સ-મ\|૨૧ જાન્યુઆરી, ૨૦૧૬}} <br>
	</poem>		</poem>

MeghaBhavsar at 09:23, 9 August 2022

2022-08-09T09:23:01Z

← Older revision		Revision as of 09:23, 9 August 2022
Line 211:		Line 211:

	{{સ-મ\|જાન્યુઆરી, ૨૦૧૫}} <br>		{{સ-મ\|જાન્યુઆરી, ૨૦૧૫}} <br>
			</poem>

			== નેવ્યાશીમે ==

			<poem>
			<ref>૨૦૧૫ના મેની ૧૮મીએ મારી નેવ્યાશીમી જન્મતિથિ નિમિત્તે ડૉ. પ્રીતિ મહેતા અને ડૉ. રૂપેશ મહેતાએ એમના નિવાસસ્થાને મિત્રમિલન અને રાત્રિભોજન યોજ્યું હતું તે પ્રસંગે વંચાયું.</ref>
			વાતમાં ને વાતમાં નેવ્યાશી વર્ષો તો ગયાં, કાલથી નેવુ થશે,
			બાકી જે કૈં રહ્યાં જોતજોતામાં જશે, એમાં આયુષ્ય કેવું હશે ?
			આજ લગી વરસોવરસ જેવું સુખે ગયું હવે એવું જશે ?

			જન્મ પૂર્વે ને મૃત્યુ પછી અંધકાર છે, એ સત્ય હું ગ્રહી શકું,
			જન્મ્યા પછી હવે પ્રકાશ મેં જોયો નથી એવું નહિ કહી શકું;
			આ જગતમાં પ્રકાશથી વિશેષ એવું કશું જોવા જેવું હશે ?

			મારું મોટું સદ્ભાગ્ય ! મને પ્રેમ મળ્યો, મૈત્રી મળી, કાવ્ય મળ્યું;
			આયુષ્ય જાણે કે એક સપનું હોય એમ ફૂલ્યું, ફાલ્યું ને ફળ્યું;
			અંતે આ દેહ ભસ્મમાં ભળી જશે, પછી જેવું હતું તેવું થશે.

			{{સ-મ\|૧૮ મે, ૨૦૧૫}} <br>
	</poem>		</poem>

MeghaBhavsar at 09:18, 9 August 2022

2022-08-09T09:18:24Z

← Older revision		Revision as of 09:18, 9 August 2022
Line 126:		Line 126:

	{{સ-મ\|જાન્યુઆરી, ૨૦૧૩}} <br>		{{સ-મ\|જાન્યુઆરી, ૨૦૧૩}} <br>
			</poem>

			== નિર્વેદ ==

			<poem>
			આપણો વિરહ એ વિચ્છેદ નથી,
			એથી સ્તો આપણને એનો કોઈ ખેદ નથી.

			મિલનમાં તો દેહનું અંતરપટ નડતું,
			વિરહના અવકાશમાં કશું નથી અડતું;
			મિલન ને વિરહમાં એટલો શું ભેદ નથી ?

			છતાં કદાચ ક્યારેક ક્યાંક મિલન જો થશે,
			એથી હરખ કે શોક જેવું કશું નહિ હશે;
			હવે શું આપણા બેમાં એટલો નિર્વેદ નથી ?

			{{સ-મ\|જાન્યુઆરી, ૨૦૧૩}} <br>
			</poem>

			== આવજો ==

			<poem>
			જ્યારે જ્યારે તમારું મન માને ત્યારે આવજો !
			આવો ત્યારે ‘આવું છું’ એવું કશું યે ના ક્હાવજો !

			વર્ષો લગી મળતા’તા મળજો એ રીતે,
			મારી સાથે હળતા’તા હળજો એ પ્રીતે;
			મનમાં જે હોય તે ક્હેજો, મનને ના તાવજો !

			હું તો તમને દેહ-મનથી વરી હતી,
			વિધાતાની વક્રતા તે પાછી ફરી હતી;
			હવે પછી આ વાત મનમાં કદી ના લાવજો !

			{{સ-મ\|માર્ચ, ૨૦૧૪}} <br>
			</poem>

			== અઠ્ઠયાશીમે ==

			<poem>
			આયુષ્યના અઠ્ઠયાશી વર્ષો ગયાં, સૌ હેમખેમ ગયાં,
			હે અગ્નિ, તમે મારા અણુઅણુમાં છો, તમે જાણો છો એમ કેમ ગયાં.

			હે અગ્નિ, મને મોહ કે લોભ થયો ત્યાં તો તમે મને ટોક્યો,
			હજૂ તો હું કુમાર્ગે ગયો ન ગયો ત્યાં તો તમે મને રોક્યો,
			એથી સૌ વર્ષો જેમ બિન્દુથી બિન્દુ પ્રતિ સીધી રેખા જાય તેમ ગયાં.

			હે અગ્નિ, હવે પછી પદે પદે મારી પરે ધ્યાન ધરજો,
			અંતકાળે હું કહી શકું એમ કરુણાનું દાન કરજો
			કે મારાં સૌ વર્ષો જેમ આદિથી આદિ પ્રતિ વર્તુલ જાય એમ ગયાં.

			{{સ-મ\|૧૮ મે, ૨૦૧૪}} <br>
			</poem>

			== નામ નથી ==

			<poem>
			આપણી વચ્ચે જે સંબંધ છે એનું કોઈ નામ નથી,
			એ તો બાવન બાહેરો છે, વાણીનું કોઈ કામ નથી.

			એને કોઈ રૂપ નથી, આંખથી એ ન જોઈ શકાય,
			એના ઘાટ ઘડ્યા નથી, એને ક્યાંય ન પ્રોઈ શકાય;
			એ તો નિર્ગુણ છે, એને કોઈ અર્થ, કોઈ કામ નથી.

			એની સાથે તુલનામાં સુવર્ણનો કોઈ તોલ નથી,
			હીરા, મોતી ને માણેક એના જેવા અણમોલ નથી;
			એના મૂલ્યાંકન માટે કોઈ તોલા, કોઈ ગ્રામ નથી.

			{{સ-મ\|જુલાઈ, ૨૦૧૪}} <br>
			</poem>

			== હવેથી હું તમને નહિ ચહું ==

			<poem>
			તમે કહો છો, ‘હવેથી હું તમને નહિ ચહું’,
			ભલે ! પણ ‘હવેથી હું તમને નહિ ચહું’ એવું હું નહિ કહું.

			એથી આપણો આ પરસ્પરનો પ્રેમ કદી મરશે નહિ,
			ને તો પછી તમે જે કંઈ ક્હેશો એનો અર્થ સરશે નહિ;
			હું તમને ચાહ્યા જ કરીશ એથી હું તો એકલતા નહિ સહું.

			જેને કદી ન ચાહ્યું હોય એને પછી ચાહવું સોહ્યલું છે,
			જેને સદા ચાહ્યું હોય એને પછી ન ચાહવું દોહ્યલું છે;
			ચાહવું કે ન ચાહવું એવી દ્વિધામાં હું તો ક્યારેય નહિ રહું.

			{{સ-મ\|જાન્યુઆરી, ૨૦૧૫}} <br>
	</poem>		</poem>