KhyatiJoshi at 13:03, 20 October 2021

2021-10-20T13:03:21Z

← Older revision		Revision as of 13:03, 20 October 2021
Line 120:		Line 120:
	[https://ekatra.pressbooks.pub/kavyasvado/chapter/વૃષભાવતાર-વૃષભાવતાર-વ/ આસ્વાદ: ‘વૃષભાવતાર’ વિશે — રતિલાલ બોરીસાગર]		[https://ekatra.pressbooks.pub/kavyasvado/chapter/વૃષભાવતાર-વૃષભાવતાર-વ/ આસ્વાદ: ‘વૃષભાવતાર’ વિશે — રતિલાલ બોરીસાગર]
	<br>		<br>

			{{HeaderNav2
			\|previous = રાજસ્થાનમાં પસાર થતાં —
			\|next = શું શું સાથે લઈ જઈશ હું?
			}}

Atulraval at 15:27, 6 September 2021

2021-09-06T15:27:55Z

← Older revision		Revision as of 15:27, 6 September 2021
Line 114:		Line 114:

	{{Right\|અમદાવાદ, ૧૨-૩-૧૯૫૯}}		{{Right\|અમદાવાદ, ૧૨-૩-૧૯૫૯}}
			{{Right\|(સમગ્ર કવિતા, બીજી આ., ૧૯૯૮, પૃ. ૬૯૯)}}
	</poem>		</poem>
			<br>
			<center>◼
			[https://ekatra.pressbooks.pub/kavyasvado/chapter/વૃષભાવતાર-વૃષભાવતાર-વ/ આસ્વાદ: ‘વૃષભાવતાર’ વિશે — રતિલાલ બોરીસાગર]
			<br>

MeghaBhavsar at 07:10, 10 July 2021

2021-07-10T07:10:24Z

← Older revision		Revision as of 07:10, 10 July 2021
Line 1:		Line 1:
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|વૃષભાવતાર\|ઉમાશંકર જોશી}}
	<poem>		<poem>
	પૃથ્વી આ જ્યારે વસવા માંડી,		પૃથ્વી આ જ્યારે વસવા માંડી,

HardikSoni at 16:24, 23 June 2021

2021-06-23T16:24:37Z

← Older revision		Revision as of 16:24, 23 June 2021
Line 110:		Line 110:
	{{space}}{{space}}એને કંઈ દાણો પૂરે.		{{space}}{{space}}એને કંઈ દાણો પૂરે.

	અમદાવાદ, ૧૨-૩-૧૯૫૯		{{Right\|અમદાવાદ, ૧૨-૩-૧૯૫૯}}
	</poem>		</poem>

HardikSoni: Created page with " પૃથ્વી આ જ્યારે વસવા માંડી, {{space}}{{space}}{{space}}— આદી કાળની વાત, — પ્હેલવ્..."

2021-06-23T16:22:48Z

Created page with "<poem> પૃથ્વી આ જ્યારે વસવા માંડી, {{space}}{{space}}{{space}}— આદી કાળની વાત, — પ્હેલવ્..."

New page

<poem>
પૃથ્વી આ જ્યારે વસવા માંડી,
{{space}}{{space}}{{space}}— આદી કાળની વાત, —
પ્હેલવ્હેલાં જે માનવી ભોળાં
{{space}}{{space}}{{space}}ના જાણે રીત કે ભાત.

{{space}}{{space}}કેટલું ખાવું, ક્યારે ન્હાવું,
{{space}}{{space}}કોને એ બધું પૂછવા જાવું?
{{space}}{{space}}એક શાણો કહે, ‘શીદ મૂંઝાવું?
{{space}}{{space}}{{space}}જાચીએ જગનો તાત.’

કૈલાસ પર્વતે શિવ ને ગૌરી
{{space}}{{space}}બેઠાં ગોઠડી કરે,
ગૌરવ નિજ વાગોળતો દ્વારે
{{space}}{{space}}નંદી પ્હેરો ભરે.

{{space}}હાલકહૂલક માનવટોળું
{{space}}આવી તહીં ઊભરાયું બ્હોળું
{{space}}‘જય ભોળા! જય!’ — નાદથી ડ્હોળું
{{space}}{{space}}આભ જાણે થરથરે.

કંપાવી કાંધ ને પૂછ ઉછાળી
{{space}}{{space}}નંદી સૌને પૂછેઃ
‘આટલો શોર તે શાને મચાવો?’
{{space}}{{space}}એવું કારણ શું છે?

{{space}}‘અમે ન જાણીએ ક્યારે ખાવું,
{{space}}ક્યારે ન વળી ધોવું-ન્હાવું.
{{space}}પ્રભુ વિના દુઃખ ક્યાં જઈ ગાવું?
{{space}}{{space}}આંસુ બીજું કોણ લૂછે?’

‘શિવજીનો તો ગૌરી સાથે
{{space}}{{space}}ચાલે છે સંલાપ;
કહો તો હું જઈ પૂછી આવું.’
{{space}}{{space}}‘પૂછી આવોને બાપ!’
{{space}}ગૌરીની ચાલતી દલીલઃ ‘હરજી!
{{space}}વળી આ માનવસૃષ્ટિ ક્યાં સરજી?’
{{space}}વચ્ચે નંદીની સુણીને અરજી,
{{space}}{{space}}{{space}}દેવે દીધ જબાપઃ

{{space}}‘ત્રણ વાર ન્હાય,
{{space}}એક વાર ખાય.’
પૂછ ઝુલાવતો, માથું હલાવતો,
{{space}}{{space}}નંદી ગૌરવભાવે
સંદેશો દેવનો ગોખતો ગોખતો
{{space}}{{space}}ડોલતો ડોલતો આવેઃ

{{space}}ત્રણ વાર ન્હાય,
{{space}}એક વાર ખાય.
{{space}}ત્રણ વાર ન્હાય,
{{space}}એક વાર ખાય.
{{space}}એક વાર ન્હાય,
{{space}}ત્રણ વાર ખાય.

ઊલટાસૂલટી બોલ થઈ જાય,
{{space}}{{space}}બોલતો બોલતો આવેઃ

{{space}}એક વાર ન્હાય,
{{space}}ત્રણ વાર ખાય.

{{space}}એક વાર ન્હાય,
{{space}}ત્રણ વાર ખાય,
પૂછવા માનવટોળું સામે ધાય,

{{space}}‘બોલો શો સંદેશો ક્‌હાવે?’
{{space}}{{space}}‘એક વાર ન્હાય,
{{space}}{{space}}ત્રણ વાર ખાય.’
{{space}}{{space}}{{space}}— નંદી બોલ્યો વાણી;

સુણીને માનવી સંતોષ પામ્યાં
{{space}}પ્રભુની આશા જાણી,
સાંજ સમે થઈ ગોઠડી પૂરી,
{{space}}શિવ ને ગૌરી બેય
બ્હાર આવ્યો, સૌ સૂનું દીઠું,
{{space}}{{space}}નંદી બેઠો છેય.

શિવના મનમાં જરા અંદેશો—
‘નંદી તેં શો દીધ સંદેશો?
‘દીધો બીજો હોય ઉત્તર મેં શો?
{{space}}{{space}}{{space}}પૂછવાનું શું એય? —
{{space}}{{space}}એક વાર ન્હાય,
{{space}}{{space}}ત્રણ વાર ખાય.’
‘માનવીની તે જિન્દગી, નંદી,
{{space}}{{space}}કરી દીધી શી ઝેર?
ખાઈ ખાઈ બધું ખુટાડશે ને
{{space}}{{space}}વસ્તીનો વધશે કેર.
અરે ભોળા, તેં આ શું કીધું?
એક વેળાનું જ અન્ન મેં દીધું.
ત્રણ વેળા સુધી એટલું સીધું
{{space}}{{space}}{{space}}પ્હોંચે તે કઈ પેર?’

આંખો મીંચીને ડોલતો નંદી
{{space}}{{space}}થઈ ગયો ઊંચે કાન,
ખોંખારી શિવે ન્યાય સુણાવ્યોઃ
{{space}}{{space}}‘ના તેં રાખ્યું કૈં ભાન.

તો હવે જા, ધરતી પર અવતર,
ધૂંસરી કાંધે ઉપાડી, ખેતર
ખેડ, મનુજના કોઠડા ભર.
{{space}}{{space}}પોષજે એના પ્રાણ.’

તે દીથી નંદી ભૂતલ ઉપર
{{space}}{{space}}બળદ થઈને ફરે,
શિવદ્વારે મસ્ત ડોલવું છોડી,
{{space}}{{space}}ધૂંસરી ઊંચકી મરે.

ત્રણ ત્રણ વેળા ખાતાં માનવ
વધ્યાં, ધરામાં ન માતાં માનવ,
ખાઉં ખાઉં કરે ન ધરાતાં માનવ,
{{space}}{{space}}એને કંઈ દાણો પૂરે.

અમદાવાદ, ૧૨-૩-૧૯૫૯
</poem>

અર્વાચીન ગુજરાતી કાવ્યસંપદા/ઉમાશંકર જોશી/વૃષભાવતાર - Revision history

KhyatiJoshi at 13:03, 20 October 2021

Atulraval at 15:27, 6 September 2021

MeghaBhavsar at 07:10, 10 July 2021

HardikSoni at 16:24, 23 June 2021

HardikSoni: Created page with " પૃથ્વી આ જ્યારે વસવા માંડી, {{space}}{{space}}{{space}}— આદી કાળની વાત, — પ્હેલવ્..."