Atulraval at 02:31, 7 January 2022

2022-01-07T02:31:54Z

← Older revision		Revision as of 02:31, 7 January 2022
Line 70:		Line 70:
	{{Right\|(ચિત્રદર્શનો, પૃ. ૬-૯)}}		{{Right\|(ચિત્રદર્શનો, પૃ. ૬-૯)}}
	</poem>		</poem>

			<br>
			<center>◼
			{{#widget:Audio
			\|url=https://wiki.ekatrafoundation.org/images/3/3c/9-Nanalal-SharadPunam-VinodJoshi.mp3
			}}
			<br>
			કાવ્યપઠન • વિનોદ જોશી
			<br>
			<center>◼
			<br>

KhyatiJoshi at 11:33, 19 October 2021

2021-10-19T11:33:24Z

← Older revision		Revision as of 11:33, 19 October 2021
Line 70:		Line 70:
	{{Right\|(ચિત્રદર્શનો, પૃ. ૬-૯)}}		{{Right\|(ચિત્રદર્શનો, પૃ. ૬-૯)}}
	</poem>		</poem>


			{{HeaderNav2
			\|previous = પ્રાણેશ્વરી
			\|next = પિતૃતર્પણ
			}}

MeghaBhavsar at 10:30, 9 July 2021

2021-07-09T10:30:13Z

← Older revision		Revision as of 10:30, 9 July 2021
Line 1:		Line 1:
			{{SetTitle}}
			{{Heading\|શરદપૂનમ\|ન્હાનાલાલ દ. કવિ}}
	<poem>		<poem>
	પડ્યો હતો તે તટ વિશ્વનો વડો,		પડ્યો હતો તે તટ વિશ્વનો વડો,

HardikSoni at 17:55, 21 June 2021

2021-06-21T17:55:13Z

← Older revision		Revision as of 17:55, 21 June 2021
Line 65:		Line 65:
	{{space}}એવી બધે સાત્ત્વિક વિસ્તરી પ્રભા.<br>		{{space}}એવી બધે સાત્ત્વિક વિસ્તરી પ્રભા.<br>
	તપે છે સૃષ્ટિને માથે પુણ્યજ્યોત મહા પ્રભુ :		તપે છે સૃષ્ટિને માથે પુણ્યજ્યોત મહા પ્રભુ :
	તપી તેવી ઘડી તે તો પુણ્યની પૂર્ણિમા વિભુ.		તપી તેવી ઘડી તે તો પુણ્યની પૂર્ણિમા વિભુ.<br>
	{{Right\|(ચિત્રદર્શનો, પૃ. ૬-૯)}}		{{Right\|(ચિત્રદર્શનો, પૃ. ૬-૯)}}
	</poem>		</poem>

HardikSoni at 16:30, 21 June 2021

2021-06-21T16:30:45Z

← Older revision		Revision as of 16:30, 21 June 2021
Line 66:		Line 66:
	તપે છે સૃષ્ટિને માથે પુણ્યજ્યોત મહા પ્રભુ :		તપે છે સૃષ્ટિને માથે પુણ્યજ્યોત મહા પ્રભુ :
	તપી તેવી ઘડી તે તો પુણ્યની પૂર્ણિમા વિભુ.		તપી તેવી ઘડી તે તો પુણ્યની પૂર્ણિમા વિભુ.
	(ચિત્રદર્શનો, પૃ. ૬-૯)		{{Right\|(ચિત્રદર્શનો, પૃ. ૬-૯)}}
	</poem>		</poem>

HardikSoni: Created page with " પડ્યો હતો તે તટ વિશ્વનો વડો, {{space}}અગાધ એકાન્ત હતો ઊંડો ઊંડો; {{space}}પ્..."

2021-06-21T09:17:19Z

Created page with "<poem> પડ્યો હતો તે તટ વિશ્વનો વડો, {{space}}અગાધ એકાન્ત હતો ઊંડો ઊંડો; {{space}}પ્..."

New page

<poem>
પડ્યો હતો તે તટ વિશ્વનો વડો,
{{space}}અગાધ એકાન્ત હતો ઊંડો ઊંડો;
{{space}}પ્રશાન્ત ઝૂકી હતી આભની ઘટા,
{{space}}માઝાવતી સાગરની હતી છટા. 
શાન્તિ શાન્તિ હતી ગાઢ હૈયામાં અંતરિક્ષમાં,
ત્યાં સંધ્યાના મહાઆરે દીઠી ઊગન્તી પૂર્ણિમા. 
{{space}}લજ્જાનમેલું નિજ મન્દ પોપચું,
{{space}}કો મુગ્ધ બાલા શરમાતી આવરે;
{{space}}ને શોભી ર્‌હે નિર્મલ નેનની લીલા,
{{space}}એવી ઊગી ચન્દ્રકલા ધીરે ધીરે. 
અન્તરે ઊઘડ્યાં, સિન્ધુ સળક્યો, જાગી ચેતના,
અને ગુંજી રહી મિઠ્ઠી ગોષ્ઠિની મન્દ મૂર્છના. 
{{space}}ઝીલી પ્રિયાનયનનાં શર, ને વીંધાઈ,
{{space}}પોઢ્યો હતાશ પ્રિય મૂર્છિત રૂપદર્શે;
{{space}}તે વ્હાલી-સ્પર્શથી સચેતન થાય, તેમ
{{space}}જાગ્યો નૃલોક નવચેતન ચન્દ્રીસ્પર્શે. 
મીઠી મ્હેરામણે ક્યાંક વાદળી કોક વર્ષશે,
અને કો છીપમાં આજે મેઘનાં મોતીડાં થશે. 
{{space}}વદન પૂનમચંદ શું વિહાસે,
{{space}}જલધરનું ધરી ઓઢણું વિલાસે;
{{space}}પરિમલ પ્રગટાવતી ઉમંગે,
{{space}}શરદ સુહાય રસીલી અંગઅંગે. 
હૈયાના મ્હેલમાં જેવી કવિતા ચમકી રહે,
એવી ગેબી પ્રભાવન્તી ચન્દ્રીની ચન્દ્રિકા વહે. 
{{space}}મદે ભરેલી ઝીણી ટીલડી કરી,
{{space}}સોહાગી દેહે રસપામરી ધરી;
{{space}}શોભે ઊગી સુન્દરી જેમ બારીએ;
{{space}}ચન્દ્રી ચડે છે નભની અટારીએ. 
હસે છે સ્નેહની લ્હેરે જેવું તું, ઓ સુધામુખી!
હસે છે એવું અત્યારે ચારુ ચન્દ્રકલા, સખી! 
{{space}}સરવરજલ જેવું વ્યોમનીર
{{space}}અતલ પડ્યું પથરાઈ નીલઘેરું :
{{space}}પરિમલ પમરી સુધાપ્રભાના
{{space}}કમલ ખીલ્યું મહીં એક ચન્દ્રી કેરું. 
નમી આ આંખડી મારી ભાળી એ દેવબાલિકા;
નમ્યાં સૌ જગનાં લોકો, નમી સૌ ઝાંખી તારિકા. 
{{space}}જેવું ઝૂલે સાગર ઉર નાવડું,
{{space}}કે મેઘને અંક કપોતિની રૂડું;
{{space}}એવી સખી! ચન્દ્રકલા સુઝૂલતી,
{{space}}જ્યોત્સ્નાસરે એકલ ભીંજતી જતી. 
ગાજે છે મધ્યરાત્રી. ને ગાજે છે તેજનિર્ઝરી;
ગાજે છે ખોખરા શબ્દે દૂર સાગરખંજરી. 
{{space}}કો સ્નેહી કેરા સ્નેહના કુંજઆરે
{{space}}અખંડજ્યોત્સ્ના સ્નેહરાણી પધારે,
{{space}}ને એકલી એ સ્નેહકુંજે ઝઝૂમે :
મધ્યાકાશે ત્યમ સુતનુ તે ચન્દ્રી એકાકી ઘૂમે. 
એકલાં ઊગવું, સ્હોવું, એકલાં આથમી જવું :
સ્નેહથી છલકાતા આ સંસારે એમ શે થવું? 
{{space}}દેવી! અમારા ઉરમાં પધારજો!
{{space}}દ્વારે દીપો એમ દિલે સદા હજો!
{{space}}આત્મા વિશે રંક, ગરીબ બારણે
{{space}}આ પાટ માંડ્યા સહુ આપ કારણે. 
સાગરે ભરતી જામી, ને જામી ભરતી ઉરે;
ઘેરા ઘેરા અનેરા ત્યાં જાગ્યા સંગીતના સૂરે. 
{{space}}કરી સ્તુતિ તે વિધુકન્યકા તણી,
{{space}}ઉચ્ચારી કીર્તિ પ્રભુની ઘણી ઘણી;
{{space}}ને સ્નેહમન્ત્રોય અનેક ભાખિયા;
{{space}}એ સ્તોત્રના સૌ ધ્વનિ વ્યોમ વ્યાપિયા. 
અમીથી આંખડી આંજી, મન્ત્ર સૌભાગ્યના લખી,
વિશ્વના ચોકમાં રાસ ખેલે ચન્દ્રકલા, સખી! 
{{space}}સ્નેહી હતાં દૂર, સમક્ષ તે થયાં,
{{space}}આઘે હતાં, તે ઉરમાં રમી રહ્યાં;
{{space}}ને મૃત્યુશાયી પણ પ્રાણમાં ઊભાં :
{{space}}એવી બધે સાત્ત્વિક વિસ્તરી પ્રભા. 
તપે છે સૃષ્ટિને માથે પુણ્યજ્યોત મહા પ્રભુ :
તપી તેવી ઘડી તે તો પુણ્યની પૂર્ણિમા વિભુ.
(ચિત્રદર્શનો, પૃ. ૬-૯)
</poem>

અર્વાચીન ગુજરાતી કાવ્યસંપદા/ન્હાનાલાલ દ. કવિ/શરદપૂનમ - Revision history

Atulraval at 02:31, 7 January 2022

KhyatiJoshi at 11:33, 19 October 2021

MeghaBhavsar at 10:30, 9 July 2021

HardikSoni at 17:55, 21 June 2021

HardikSoni at 16:30, 21 June 2021

HardikSoni: Created page with " પડ્યો હતો તે તટ વિશ્વનો વડો, {{space}}અગાધ એકાન્ત હતો ઊંડો ઊંડો; {{space}}પ્..."