KhyatiJoshi at 12:32, 21 October 2021

2021-10-21T12:32:19Z

← Older revision		Revision as of 12:32, 21 October 2021
Line 28:		Line 28:
	ટકટક થતી તે ત્યાહરે પણ ચાલતી ઘડિયાળ બસ.		ટકટક થતી તે ત્યાહરે પણ ચાલતી ઘડિયાળ બસ.
	</poem>		</poem>


			{{HeaderNav2
			\|previous = કંચુકીબંધ છૂટ્યા ને
			\|next = ફૉકલૅન્ડ રોડને જોતાં
			}}

MeghaBhavsar at 08:22, 12 July 2021

2021-07-12T08:22:14Z

← Older revision		Revision as of 08:22, 12 July 2021
Line 1:		Line 1:
			{{SetTitle}}
			{{Heading\|હેમંતની મધરાત\| પ્રિયકાન્ત મણિયાર}}
	<poem>		<poem>
	એવા બુઝાયા દીપકો જાણે શમ્યા જ શરાબતર		એવા બુઝાયા દીપકો જાણે શમ્યા જ શરાબતર

HardikSoni: Created page with " એવા બુઝાયા દીપકો જાણે શમ્યા જ શરાબતર કો માનવીના ખ્યાલ, ઘટતાં ઘેન..."

2021-06-28T07:09:12Z

Created page with "<poem> એવા બુઝાયા દીપકો જાણે શમ્યા જ શરાબતર કો માનવીના ખ્યાલ, ઘટતાં ઘેન..."

New page

<poem>
એવા બુઝાયા દીપકો જાણે શમ્યા જ શરાબતર
કો માનવીના ખ્યાલ, ઘટતાં ઘેનની ઘેરી અસર;
રે શ્વાસહીણ યંત્રાલયોના ર્‌હૈ ગયા ઉચ્છ્‌વાસ પણ;
જંપી ગયા રુગ્ણાલયે દર્દી તણા નિશ્વાસ-વ્રણ;
{{space}}બે હૃદયની એવી એવી ગૂઢ કૈં રે વાત શી
{{space}}ફૂલનું હૈયું લઈ હેમંતની મધરાત શી
જામી ગઈ; પામી ગઈ સૌ આંખડી નિજનાં સ્વપન
જે શોધતાં દિનને વિશે તો સર્વનાં અતિ ખિન્ન મન!

પંથ પર ચાલ્યું જતું કો માનવી જડતું નથી,
ભૂલથી જાગી ગયેલું બાળ પણ રડતું નથી;
ઊંડાણના અનુરાગથી મૃદુ ઓષ્ઠના ચુંબન સમું
અદૃશ્ય શું જન્મી ગયું કોઈ ગહનતમ વન સમું.
શી અરે કૈં ઓપતી સ્રોવર સપાટી શાંત છે
જાણે સકલ બસ સ્પષ્ટ છે; હ્યાં ના કશુંયે ભ્રાંત છે.
શાંતિની શી લીનતામાં મીન સૌ લેટી ગયાં,
સંસારનાં સુખદુઃખ પરસ્પર શું અજબ ભેટી રહ્યાં!
આછી રહી કો વાદળી શું વ્યોમ માંહે, ચંદ લૈ
પોઢી ગઈ; ઉડુની મીંચાઈ આંખડીયે મંદ કૈં,
અંધારને ઓઢી અહો સૌ વૃક્ષ પણ નિસ્તબ્ધ છે;
યોગીજનોના મન સમું જાણે સકલ સંબદ્ધ છે.
પાતળું મલમલ હવાનું મુક્ત પણ ફરકે નહીં,
ને રાત આ ગળતી જતી પણ લાગતું સરકે નહીં.
સંસારની હલચલ બધી શી અંધકારે શાંતરસ,
ટકટક થતી તે ત્યાહરે પણ ચાલતી ઘડિયાળ બસ.
</poem>

અર્વાચીન ગુજરાતી કાવ્યસંપદા/પ્રિયકાન્ત મણિયાર/હેમંતની મધરાત - Revision history

KhyatiJoshi at 12:32, 21 October 2021

MeghaBhavsar at 08:22, 12 July 2021

HardikSoni: Created page with " એવા બુઝાયા દીપકો જાણે શમ્યા જ શરાબતર કો માનવીના ખ્યાલ, ઘટતાં ઘેન..."