અર્વાચીન ગુજરાતી કાવ્યસંપદા/ભાનુભાઈ વ્યાસ ‘સ્વપ્નસ્થ’ /વાંભ - Revision history

KhyatiJoshi at 07:53, 21 October 2021

2021-10-21T07:53:49Z

← Older revision		Revision as of 07:53, 21 October 2021
Line 29:		Line 29:
	{{Right\|(ચિરવિરહ, પૃ. ૨૭)}}		{{Right\|(ચિરવિરહ, પૃ. ૨૭)}}
	</poem>		</poem>


			{{HeaderNav
			\|previous=[[અર્વાચીન ગુજરાતી કાવ્યસંપદા/ભાનુભાઈ વ્યાસ ‘સ્વપ્નસ્થ’ /દુઃખની ધરતીના અમે છોડવા \| દુઃખની ધરતીના અમે છોડવા ]] \| દુઃખની ધરતીના અમે છોડવા]]
			\|next=[[ અર્વાચીન ગુજરાતી કાવ્યસંપદા/પ્રબોધ ભટ્ટ/ફરી વતનમાં \| ફરી વતનમાં]] \| જૂના રે વડલા ને જૂનાં ગોંદરાં, જૂની સરોવર-પાળ ]]
			}}

MeghaBhavsar at 09:59, 10 July 2021

2021-07-10T09:59:04Z

← Older revision		Revision as of 09:59, 10 July 2021
Line 1:		Line 1:
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|વાંભ\| ભાનુભાઈ વ્યાસ ‘સ્વપ્નસ્થ’}}
	<poem>		<poem>
	જ્યારે વાંભ દે મારો પ્રાણ		જ્યારે વાંભ દે મારો પ્રાણ

HardikSoni: Created page with " જ્યારે વાંભ દે મારો પ્રાણ {{space}}ત્યારે ગામની ગાયો દોડતી આવે, {{space}}{{sp..."

2021-06-24T10:06:02Z

Created page with "<poem> જ્યારે વાંભ દે મારો પ્રાણ {{space}}ત્યારે ગામની ગાયો દોડતી આવે, {{space}}{{sp..."

New page

<poem>
જ્યારે વાંભ દે મારો પ્રાણ
{{space}}ત્યારે ગામની ગાયો દોડતી આવે,
{{space}}{{space}}આતમને એંધાણ. — જ્યારે.

વાંકડાં શિંગ ને આંખડી માંડી,
{{space}}ફરકે પૂંછ ને કાન,
જીભ ચાટે મને આપતી ઊંડા
{{space}}{{space}}નેહ તણાં પરમાણ! — જ્યારે.

દોડતાં વાછરું, નાચે બદૂડાં,
{{space}}તેડું છાતી સમાણ,
આવડાં હેત દે યાદ, મને શી
{{space}}{{space}}જીવ્યા કેરી લ્હાણ! — જ્યારે.

સીમમાં સાંજના સોનલા વામાં
{{space}}ડોલતાં ઝાડ ને પાન,
‘જાઉં છું’ કહેતો કેમ ઊભો રહ્યો
{{space}}{{space}}ડુંગરો ઓલો ભાણ? — જ્યારે.

દુનિયા મને મારી જ લાગે.
{{space}}સામસામી છ પિછાણ;
પુરધેનુ લઈ જાઉં હાલ્યો,
{{space}}{{space}}લોક વચ્ચે પરિયાણ! — જ્યારે.

{{Right|(ચિરવિરહ, પૃ. ૨૭)}}
</poem>