KhyatiJoshi at 09:27, 21 October 2021

2021-10-21T09:27:23Z

← Older revision		Revision as of 09:27, 21 October 2021
Line 110:		Line 110:
	{{Right\|(परलोके पत्र, ૧૯૭૦, પૃ. ૧૭-૨૧)}}		{{Right\|(परलोके पत्र, ૧૯૭૦, પૃ. ૧૭-૨૧)}}
	</poem>		</poem>


			{{HeaderNav
			\|previous=[[ અર્વાચીન ગુજરાતી કાવ્યસંપદા/બાલમુકુન્દ દવે/સદ્ ગત પ્રહ્ લાદ પારેખને \| સદ્ ગત પ્રહ્ લાદ પારેખને]] \| મેહુલો ગાજે ને બંધુ! આવે તારી યાદ ! ]]
			\|next=[[અર્વાચીન ગુજરાતી કાવ્યસંપદા/પિનાકિન ઠાકોર /જૂઠોયે રાગ \| જૂઠોયે રાગ]] \| આજ મારા અંતરને એકલું લાગે, ]]
			}}

MeghaBhavsar at 11:41, 10 July 2021

2021-07-10T11:41:14Z

← Older revision		Revision as of 11:41, 10 July 2021
Line 1:		Line 1:
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|પરલોકે પત્ર\| હીરા રામનારાયણ પાઠક}}
	<poem>		<poem>
	{{Right\|આ – લોક		{{Right\|આ – લોક

HardikSoni: Created page with " {{Right|આ – લોક કજ્જલઘન રાત}} {{Center|'''મુજ મનમિત!'''}} વીત્યાં કેટલાંય વર્ષ! વા..."

2021-06-24T12:59:14Z

Created page with "<poem> {{Right|આ – લોક કજ્જલઘન રાત}} {{Center|'''મુજ મનમિત!'''}} વીત્યાં કેટલાંય વર્ષ! વા..."

New page

<poem>
{{Right|આ – લોક
કજ્જલઘન રાત}}
{{Center|'''મુજ મનમિત!'''}}
વીત્યાં કેટલાંય વર્ષ!
વાવડ નહિ. હવે તો…
આ… આવ્યો કંટાળો મને ભારી.
ક્‌હો, ક્યાં લગી આમ,
જીવ્યે જાઉં? રિબાયે જાઉં?
નહિ મિલન, નહિ દર્શનોદ્ગાર
નથી કાંઈ કાંઈ.

સિવાય કે —
કર્મકઠોર જીવિતનું
કરાલ કારાગાર રચ્યું મેં
ગહરા વિરહવિષાદને
ભારી દૈ ભીતર.
તેને ભેદીને,
બિચારો મારો શોક!
ચસીયે શકે કે લેશ,
ભંડાર્યો રૂંધ્યો બેશ
હે પ્રિય!
તેવાં નિશિવાસર વિતાવું :
ભૂખ-નીંદ ભાન વિના
આરામઆનંદ કેરી સાન વિના
જીવિત આ જીવ્યે જાઉં, જીવ્યે જાઉં
મજલ આ કાપ્યે જાઉં, કાપ્યે જાઉં.

પણ હવે!
મારા ધૈર્યે ગુમાવ્યું બધું ધૈર્ય.
કેવી મારી દશા! જાણો કૈં?
તમકવ્યા ગૌર મુખે
શ્યામ છાયા ઢળેલી આ છેય.
અલૂણી આ દેહ.
શૂન્ય ઉર વેણનેહ
હું, હું જ નહિ પોતે,
એક વેળા જેહ.
કેવી મારી દશા! જાણો કૈં?
દિનાન્તે,
શાન્ત સમુદ્રજલસુવરણ,
તે પરે છવાય ભીષણ,
અંધ અંધકારનું
ઘન આવરણ.
તે વેળા,
નાની-શી નાવડી :
મહીં છેક આછેરો
બિન્દુદીપ જ્વલિત.
ચહુદિશ વાયરાનો ફફડાટ,
હિય એનું હરઘડી
હાલમડોલ — ડાકમડોલ :
તે,
પ્હરોડિયે, પ્રસ્થાનની આશે
સિંધુકાંઠે સઢ સંકોચી,
ઊભે જેવી નિર્જીવ
વિના સઢ,
અસાહાય્ય, અશોભન, અડવી :
તેવું આ જીવિત
જીવનથી મુક્ત થાવા જીવી રહ્યું.

શું કહું?
ગઈ કાલ, સારીયે રયણી વ્હૈ ગૈ;
પ્હરોડે જરી જંપ,
આંખ જરા મળી ગૈ,
ને નીંદ મહીં
લાધ્યું એક સ્વપ્ન :
મહીં મિલનવિરહ એકાકાર
જેનો ઉરને ચચરાટ હજી ભારે.

આપણે બેય મળ્યાં,
વિરહદીર્ઘ કલ્પ બાદ :
આપણા એ જૂના
આવાસ તણી છાયામાં;
હતી, શોકઘેરી સાંજકની વેળ
પડખેથી પળે પળે પળી જતી ટ્રેન.

મિલનની સાથ,
ગતકાલ કેરો ભારેલો જે ભાર
આક્રન્દ રૂપે ફૂટે. વદું વેણ :
`આ જીવિત જ ન જોઈએ.'
સ્કંધે દઈ હસ્ત, કરુણાએ કહ્યું :

`કાચું ફલ બિનપક્વ,
ભોંયે તે શું પડે?
દેહાવધિ વિણ શું કે
જીવિત ખરી પડે?
સમજીને લેખી ઇષ્ટ,
જીવ્યે જવું;
ઇષ્ટ જીવન જીવ્યે જવું,
ન શું એ જ
જીવિતનો મર્મ?'

હજુ તો સુણું — ન-સુણું વેણ.
તમ થાવું અદૃશ્ય — અલોપ.
મારું રુદન — અસાહાય્ય લાચારી,
અને પ્રિય!
મારી આ દુર્ભાગી જલછાયી દૃષ્ટિને
તમ શુભ્રોજ્જ્વલ વસ્ત્રાન્તનો

{{space}}હજીયે છ સ્પર્શ,
{{space}}{{space}}એ જ
{{space}}{{space}}{{space}}વિરમું હું

{{space}}{{space}}{{space}}{{space}}લિખિતંગ
{{space}}{{space}}{{space}}{{space}}{{space}}દુર્ભાગી, એકાકી
{{space}}{{space}}{{space}}{{space}}{{space}}હું.

{{Right|(परलोके पत्र, ૧૯૭૦, પૃ. ૧૭-૨૧)}}
</poem>

અર્વાચીન ગુજરાતી કાવ્યસંપદા/હીરા રામનારાયણ પાઠક/પરલોકે પત્ર - Revision history

KhyatiJoshi at 09:27, 21 October 2021

MeghaBhavsar at 11:41, 10 July 2021

HardikSoni: Created page with " {{Right|આ – લોક કજ્જલઘન રાત}} {{Center|'''મુજ મનમિત!'''}} વીત્યાં કેટલાંય વર્ષ! વા..."