https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%86%E0%AA%AA%E0%AA%A3%E0%AB%8B_%E0%AA%98%E0%AA%A1%E0%AB%80%E0%AA%95_%E0%AA%B8%E0%AA%82%E0%AA%97%2F%E0%AA%AA%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AA%95%E0%AA%B0%E0%AA%A3_%E0%AB%A7%E0%AB%AB
આપણો ઘડીક સંગ/પ્રકરણ ૧૫ - Revision history
2026-04-13T04:29:18Z
Revision history for this page on the wiki
MediaWiki 1.38.2
https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%86%E0%AA%AA%E0%AA%A3%E0%AB%8B_%E0%AA%98%E0%AA%A1%E0%AB%80%E0%AA%95_%E0%AA%B8%E0%AA%82%E0%AA%97/%E0%AA%AA%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AA%95%E0%AA%B0%E0%AA%A3_%E0%AB%A7%E0%AB%AB&diff=79921&oldid=prev
Meghdhanu: +૧
2024-10-19T10:29:05Z
<p>+૧</p>
<p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br />
{{Heading|૧૫}}<br />
<br />
{{Poem2Open}}<br />
આ બનાવોને એકાદ અઠવાડિયું થઈ ગયું. એપ્રિલ-મેના પ્રખર તાપમાં અમદાવાદની સડકો પીગળતી ચાલી. કહે છે, આ તડકા વર્ષાવવા પાછળ કુદરતનો મૂળ હેતુ અમદાવાદી અમીરોનું દિલ પિગળાવવાનો હોય છે, પણ પીગળે છે માત્ર સડકો…<br />
<br />
સમી સાંજનો સમય છે. ચંદ્રાબા એક ચોપડી વાંચતાં બેઠાં છે. ધૂર્જટિ આટલામાં લટાર લગાવવા જરા બહાર ગયો છે, એટલામાં વિનાયક આવી ચઢે છે.<br />
<br />
‘કેમ, ચંદ્રાબા! શું ચાલે છે? જટિ ક્યાં?’<br />
<br />
ચંદ્રાબાએ ચોપડીમાંથી ઊચું જોયું.<br />
<br />
‘અરે, આ શું?’ કહી વિનાયક લગભગ સહસા કહેવાય તે રીતે ચંદ્રાબા પાસે બેસી ગયો. ચંદ્રાબાની આંખમાં ચોમાસું બેસી ગયું હતું. એમની આંખો સજળ બની ગઈ હતી…<br />
<br />
‘કેમ આમ?’<br />
<br />
‘વિનાયક!’<br />
<br />
વિનાયકે જવાબમાં માથું હલાવ્યું.<br />
<br />
‘સારું થયું તું આવ્યો તે, ભાઈ!’<br />
<br />
— ચંદ્રાબાએ તેને અપૂર્વ હેતથી કહ્યું.<br />
<br />
‘ચંદ્રાબા! તમને આવા લાગણીના ‘‘મૂડ’’માં પહેલી વાર જોયાં.’ વિનાયકે મમતાથી કહ્યું.<br />
<br />
‘કાંઈ યાદ આવ્યું છે?’ વિનાયકે પૂછ્યું.<br />
<br />
‘યાદ તો… શું આવે?’ કહી ચંદ્રાબા આછું હસ્યાં.<br />
<br />
‘ત્યારે?’<br />
<br />
‘નકામું, અમસ્તું.’ કહી ચંદ્રાબાએ પહેલાંનો હળવો મિજાજ મેળવવા પ્રયત્ન કર્યો; પણ આજે બાહ્યોપચારનો બુરખો તેમને બંધબેસતો થતો જ ન હતો.<br />
<br />
‘જટિ ક્યાં ગયો?’ વિનાયક ચંદ્રાબાને સ્થિર કરવા માગતો હતો. ત્યાં તો…<br />
<br />
જટિનું નામ પડતાં ચંદ્રાબાની આંખો ફરી પાછી છલકાઈ ગઈ અને વિનાયકને જરા સમજ પડવા માંડી.<br />
<br />
‘એકલાંને અણગમો આવ્યો હશે, કેમ?’ વિનાયકે હળવેથી પૂછ્યું.<br />
<br />
‘એકલાંને?… એકલી ક્યાં છું, વિનાયક?’<br />
<br />
‘હા! એકલાં તો કેમ કહેવાય!’ ચંદ્રાબાના પ્રશ્નમાંના ધ્વનિને ફરી પાછો ઉપસાવતાં વિનાયકે કહ્યું.<br />
<br />
‘જોને! અત્યારે જ જોને! તું છે, મારા ભાઈ છે, તેમનાં છોકરાં છે, ભાભી છે… મારે ઘણાં બધાં છે.’ ચંદ્રાબાના ચહેરા પરની ભંગીઓ આગળ ભાષા હારી જતી હતી.<br />
<br />
વિનાયક પળભર ચંદ્રાબા સામે એકીટશે જોઈ રહ્યો.<br />
<br />
‘જટિ રહી ગયો, ચંદ્રાબા!’<br />
<br />
જવાબમાં ચંદ્રાબાએ પોતાના ખોળામાં પડેલી ચોપડીનું પૂઠું ઉકેલવા માંડ્યું. વિનાયક સાથે આંખ મેળવવા જેટલી તેમની તૈયારી ન હતી.<br />
<br />
વિનાયક પણ જરા વિચારે ચઢ્યો. થોડી વાર બંને જણાં મૂંગાં જ રહ્યાં.<br />
<br />
‘જટિ આવતો જ હોવો જોઈએ.’ છેવટે ચંદ્રાબાએ ઘડિયાળ તરફ ફરી કહ્યું.<br />
<br />
‘એમ?’ વિનાયકે બેધ્યાન રીતે કહ્યું.<br />
<br />
‘કોના વિચારો કરે છે, વિનાયક? શ્રીમતીના?’<br />
<br />
‘તમારા!’ વિનાયકે ચંદ્રાબાને સીધું જ કહ્યું. તે ગંભીર થઈ ગયો હતો. અને વિનાયક ગંભીર થાય ત્યારે…<br />
<br />
‘મારા વિચારો?’ ચંદ્રાબાએ પૂછ્યું. તેમને તે ગમ્યું હતું.<br />
<br />
‘તમારા ભવિષ્યમાં મને રસ પડ્યો છે.’ વિનાયકે કૃત્રિમ વાચાળતાથી કહ્યું.<br />
<br />
‘મારી ઉંમરે અને મારી પરિસ્થિતિએ પહોંચેલી સ્ત્રીને ભવિષ્ય ન હોવું જોઈએ.’<br />
<br />
‘ભવિષ્ય હોવું ન હોવું એ આપણી પસંદગીની વાત નથી, ચંદ્રાબા! તમારે ભવિષ્ય છે એટલું જ નહિ, પણ મારી દૃષ્ટિએ તો મહત્ત્વપૂર્ણ છે.’<br />
<br />
‘કેમ? કેવી રીતે?’<br />
<br />
‘આપણે સાથે જ છીએ ને, ચંદ્રાબા! વખત આવ્યે બતાવીશ.’<br />
<br />
‘પણ અત્યારથી જ જરા સૂચન તો કર. મને મદદ થાય, કદાચ!’ ચંદ્રાબાએ નિર્દોષતાના દેખાવ સાથે પૂછ્યું.<br />
<br />
‘માનવવ્યક્તિત્વ મોટું કે કુદરતી નિયમ મોટા, તે તમારા દાખલા પરથી સમજાશે.’ વિનાયકે નાટકીય આડંબર સાથે કહ્યું, કેમ કે લાગણીની ગંભીરતાથી બંને જણાં બચવા માગતાં હતાં.<br />
<br />
‘જોજે ત્યારે!’ ચંદ્રાબાએ વિનાયકનો પડકાર ઝીલતાં હોય તેમ કહ્યું, અને આવેશ સાથે તે બોલતાં ગયાં : ‘ચંદ્રાબાને તું હજુ ઓળખતો નથી, વિનાયક! જટિને જતો રહેતો જોઈ દુ:ખ જરૂર થાય છે, પણ…’ આંસુ સાડીના છેડાથી લૂછી નાખતાં તેમનાથી વધુ બોલાયું નહિ.<br />
<br />
વિનાયક ચૂપ જ રહ્યો.<br />
<br />
‘ચંદ્રાબા જટિની સુશિક્ષિત મા છે, અભણ નિરક્ષર મા નથી.’ સહેજ આકર્ષક એવા ગુમાનથી ચંદ્રાબાએ વિનાયકને કહ્યું. પણ આજે વિનાયક પણ ચડસ પર હતો.<br />
<br />
‘શી ખબર!’ તેણે એટલું જ કહ્યું. ચંદ્રાબાએ તેના પર તોફાનને વાત્સલ્યથી આવરી લીધું.<br />
<br />
‘બાકી મને એકાદ શીશી આપોને!’ વિનાયકે નવા જ અવાજે કહ્યું.<br />
<br />
‘શીશી? શું કામ છે?’<br />
<br />
‘તમારાં આંસુ ભરી લેવાં છે.’<br />
<br />
‘શો ફાયદો?’<br />
<br />
‘મારી પ્રયોગશાળામાં પૃથક્કરણ કરવું છે કે આમાં આનંદના કેટલા અંશ અને દુ:ખના કેટલા!’<br />
<br />
ચંદ્રાબા હસી ઊઠ્યાં. વાતાવરણ હળવું થઈ ગયું.<br />
<br />
‘એમ કરજેને, જટિનાં લગ્ન પછી ડોલ લઈને જ આવજેને!’ ચંદ્રાબાએ ખુલ્લા અવાજે કહ્યું.<br />
<br />
‘એક ટુવાલ પણ લેતો આવજે.’ ધૂર્જટિએ બારણામાં દાખલ થતાં પૂરું કર્યું.<br />
<br />
‘આપ કોણ?’ વિનાયકે ચંદ્રાબાને ધૂર્જટિની ઓળખ માગતાં પૂછ્યું.<br />
<br />
‘એ મારો પુત્ર…’<br />
<br />
‘સુપુત્ર…’ ધૂર્જટિએ સુધારો કર્યો.<br />
<br />
‘એ મારો સુપુત્ર પ્રોફેસર ધૂર્જટિ.’ ચંદ્રાબાએ ઓળખ આપી.<br />
<br />
‘અર્વાચીના મળી કે નહિ?’ વિનાયકે સીધો ઘા કર્યો.<br />
<br />
ધૂર્જટિ તેને જવાબ આપ્યા વિના જ કપડાં બદલવા ચાલ્યો ગયો.<br />
<br />
અને ધૂર્જટિ પાછો આવે તે દરમ્યાન ચંદ્રાબાએ અર્વાચીનાનાં બા-બાપુજી સાથે થયેલી પેલી વાતચીત પણ વિનાયકને કરી દીધી. પરિણામે પાછા ફરતાં તરત જ ધૂર્જટિને વિનાયકનો વિરોધ કરવો પડ્યો.<br />
<br />
‘જો, વિનાયક! પ્રદર્શનમાં કોઈ ચીજ સામે તાકી રહ્યો હોય તેમ મારી સામે જ જો!’<br />
<br />
છતાં વિનાયક તો…{{Poem2Close}}<br />
{{color|brown|{{center|'''<nowiki>*</nowiki>'''}}}}<br />
<br><br />
{{HeaderNav2<br />
|previous =પ્રકરણ ૧૪<br />
|next = પ્રકરણ ૧૬<br />
}}</div>
Meghdhanu