https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%95%E0%AA%82%E0%AA%95%E0%AA%BE%E0%AA%B5%E0%AA%9F%E0%AB%80%2F%E0%AA%86%E0%AA%B9%E0%AA%B2%E0%AB%80%E0%AA%AA%E0%AA%B9%E0%AA%B2%E0%AB%80 2026-05-12T22:19:16Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.38.2 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%95%E0%AA%82%E0%AA%95%E0%AA%BE%E0%AA%B5%E0%AA%9F%E0%AB%80/%E0%AA%86%E0%AA%B9%E0%AA%B2%E0%AB%80%E0%AA%AA%E0%AA%B9%E0%AA%B2%E0%AB%80&diff=30725&oldid=prev 2022-01-22T06:38:43Z

<p>Created page with &quot;{{SetTitle}} {{Heading|આહલીપહલી|}} {{Poem2Open}} ફૂલ્યોફાલ્યો ફાગણ માસ આવ્યો છે, આંબા મોર્...&quot;</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> {{Heading|આહલીપહલી|}}<br /> <br /> {{Poem2Open}}<br /> ફૂલ્યોફાલ્યો ફાગણ માસ આવ્યો છે, આંબા મોર્યા છે ને કેસૂડાં કોળ્યાં છે. બારે ભાર વનસ્પતિ તો લચી પડી છે. ટાઢ ઊડી છે ને તડકા તપવા લાગ્યા છે. <br /> સામી ઝાળે હોળી ચાલી આવી છે. આઠમની રાતથી તો કાંઈ અજવાળિયાં ખીલે છે! કાંઈ અજવાળિયાં ખીલે છે! <br /> એ અજવાળિયાંમાં ટોળે વળીને શેરીની નાનકડી છોકરીઓ અહલીપહલી માગવા નીકળી પડે છે. આ ઘેર જાય ને પેલે ઘેર જાય છે. કોણ કોણ જાય છે? <br /> અજવાળી, દીવાળી ને રૂપાળી: પારવતી, ગોમતી ને સરસ્વતી: પૂતળી, મોતડી ને મણિ: હેમી, પ્રેમી ને પરભી: કોઈ બામણની દીકરી, કોઈ વાણિયાની કોઈ રજપૂતની તો કોઈ કણબીની: એમ ટોળે વળીને કુમારિકાઓ પડોશીને ઘેર ઘેર ઘૂમે છે. માથાં ડોલાવી ડોલાવીને તાલ દેતી દેતી લહેકાથી ગાજી ઊઠે છે કે - <br /> {{Poem2Close}}<br /> &lt;poem&gt;<br /> અહલી દેજો બાઈ પહલી દેજો!<br /> પહલીના પાંચ દોરા દેજો! <br /> &lt;/poem&gt;<br /> એટલું બોલે ત્યાં તો ઘરનાં છૈયાંછોકરાં સૌ દોટ કાઢીને બહાર આવે છે. વળી તાલ બદલે, લહેકા ટૂંકા થાય અને જોડકણું જોરથી ગાજે: <br /> &lt;poem&gt;<br /> જે રે<br /> દેશે રે<br /> એને રે<br /> ઘેરે રે<br /> પાઘડિયાલો પૂતર આવશે!<br /> નાગલિયાળી નાર આવશે! <br /> &lt;/poem&gt;<br /> {{Poem2Open}}<br /> અહાહા! પાઘડીબંધ રૂપાળો પુત્ર અને નાગણી-શા કાળા ભમ્મર ચોટલાવાળી રૂડી વહુ મળે! એવી આશિષ સાંભળીને તો કેટલી કેટલી જણ્યાં વિના ઝૂરતી પડોશણો દાણા દેવા દોડી આવતી’તી! કુંવારકાઓની આશિષો કાંઈ ફળ્યા વિના રહે! <br /> પણ આ છોડીઓ તો નખેદ! આશિષો આપે તેમ વળી શાપ પણ આપે: <br /> {{Poem2Close}}<br /> &lt;poem&gt;<br /> જે રે<br /> નૈ દ્યે રે<br /> એને રે<br /> ઘેરે રે<br /> બાડૂડો જમાઈ આવશે!<br /> કાણી કૂબડી ધેડી આવશે!<br /> ધેડી એટલે દીકરી <br /> &lt;/poem&gt;<br /> {{Poem2Open}}<br /> હળવો ફૂલ જેવો, કાલો કાલો અને ભોળા મનનો આ શાપ સાંભળતાં જ ખડખડ હાસતી ઘરનાર ખોબો ભરીને બહાર આવે; કન્યાઓના ખોળામાં દાણા ઠાલવીને બોલે:” લ્યો, ટળો, નીકર જીભડી વાઢી લઈશ”. <br /> પણ બાળીભોળી છોકરીઓ કાંઈ છેલ્લો આશીર્વાદ આપ્યા વિના જાય કદી? આ અને ઓલ્યા તમામ ઘરને સૌભાગ્યની દુવા સંભળાવે છે: <br /> {{Poem2Close}}<br /> &lt;poem&gt;<br /> આ ઘેર ઓટલો<br /> ઓલે ઘેર ઓટલો<br /> ઘરધણિયાણી ઓળે ચોટલો <br /> <br /> પછી દૂઝણાંવાઝણાં અને ખેતરવાડી વગેરે સંપતની દુવા સંભળાવે છે: <br /> આ ઘેરે રાશ<br /> ઓલે ઘેરે રાશ<br /> ઘરધણિયાણી ફેરે છાશ!<br /> આ ઘેરે ગાડું<br /> ઓલે ઘેરે ગાડું<br /> ઘરધણિયાણી જમે લાડુ! <br /> <br /> અને થોડું કે ઝાઝું જેટલું આપે એટલાથી રીઝનારીમ, કોઈને ભારે ન પડનારી એ બાલિકાઓ છેલ્લું બોલે છે - <br /> ચપટી દ્યો તો રાજી થાઈં <br /> ખોબો દ્યો તો ભાગી જાઈં <br /> &lt;/poem&gt;<br /> {{Poem2Open}}<br /> એમ આઠ દિવસ દાણા ઉઘરાવે અને એ દાણાનો ખજૂર લે. પૂનમની હોળીનાં દર્શન કર્યા પછી સહુ હળીમળીને એ ખજૂર ખાય. <br /> એનું નામ અહલીપહલી. ‘અહલી પહલી’ નો અર્થ જ ખોબો અથવા અરધો ખોબો. એક હાથના ખોબાને ‘પહલી’ કહે છે. <br /> {{Poem2Close}}<br /> <br /> &lt;br&gt;<br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = આંબરડું ફોફરડું<br /> |next = મોળાકત<br /> }}</div>

MeghaBhavsar