https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%95%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%AE%E0%AB%82%E0%AA%B3%2F%E0%AA%85%E0%AA%82%E0%AA%A4%E0%AA%BF%E0%AA%AE_%E0%AA%95%E0%AB%8D%E0%AA%B7%E0%AA%A3%E0%AB%8Bકંદમૂળ/અંતિમ ક્ષણો - Revision history2026-04-05T09:20:53ZRevision history for this page on the wikiMediaWiki 1.38.2https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%95%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%AE%E0%AB%82%E0%AA%B3/%E0%AA%85%E0%AA%82%E0%AA%A4%E0%AA%BF%E0%AA%AE_%E0%AA%95%E0%AB%8D%E0%AA%B7%E0%AA%A3%E0%AB%8B&diff=70722&oldid=prevMeghdhanu: +12024-03-09T00:54:33Z<p>+1</p>
<p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br />
<center><big><big>'''અંતિમ ક્ષણો'''</big></big></center><br />
<br />
<poem><br />
મારા ઘરની સામે એક નવો રોડ બંધાઈ રહ્યો છે.<br />
ત્યાંથી પસાર થતાં ડામર પગમાં ચોંટે છે.<br />
જોકે છેલ્લા થોડા સમયથી હવે એ<br />
ગરમ ડામરની વિચિત્ર ગંધની<br />
કંઈક આદત પડી ગઈ હોય એવું લાગે છે.<br />
રોડ બંધાઈ જશે એટલે તેના પર<br />
બસ, રિક્સા, મોટરકારોનાં પૈડાં સડસડાટ ફરી વળશે.<br />
એમ્બ્યુલન્સ ને પોલીસની જીપ<br />
સાઇરનો વગાડતી આખા રસ્તાને માથે લેશે.<br />
આ રોડ પરથી વરઘોડો નીકળશે,<br />
ભિખારીઓ ભીખ માંગશે,<br />
ફૂલવાળા ફૂલો વેચશે,<br />
નવાં દિશાસૂચક પાટિયાં લગાડાશે,<br />
ટ્રાફિક સિગ્નલોની લાઇટો ઝબૂક ઝબૂક થાશે...<br />
મને આ બધાની સામે કંઈ જ વાંધો નથી.<br />
અત્યારે આ જે છે એ નાનકડો,<br />
ધૂળની ડમરીઓ ઉડાડતો રસ્તો<br />
થોડે દૂર સુધી ચાલો ત્યાં જ પૂરો થઈ જાય છે.<br />
છતાં રોજ સવારે હું લાકડી લઈને ચાલવા નીકળું ત્યારે<br />
એમ લાગે કે ઘણે દૂર સુધી ચાલી આવી.<br />
હવે આ નવો ડામરનો રોડ<br />
મને ક્યાં લઈ જશે?<br />
ગઈ કાલે બપોરે સહેજ આંખ મળી ત્યારે<br />
કંઈક એવો ભાસ થયો હતો કે<br />
ડામરનો એક નવો જ, ચકચકિત રોડ<br />
હવામાં અધ્ધર ઊડી રહ્યો હતો.<br />
અને રોજ મારી બારીએ આવતાં પંખીઓ<br />
ઘરમાં અંદર આવીને ફર્શ પર ચાલતાં હતાં.<br />
* * *<br />
તે દિવસે આખી રાત<br />
ખુલ્લી રહી ગયેલી બારીનો<br />
પવનમાં પછડાવાનો અવાજ સંભળાતો રહ્યો.<br />
બે-ત્રણ વાર વિચાર આવ્યો કે<br />
ઊઠીને બારી બંધ કરું<br />
પણ પછી એ અવાજ ગમવા માંડયો હતો.<br />
નીરવ શાંતિ, પવનની ધીમી લહેરખી,<br />
બારીની કડી થોડીક હલવાનો અવાજ,<br />
પછી બારીનું બારણું સહેજ ખસવાનો અવાજ,<br />
પછી અડધે પહોંચીને અટકવાનો અવાજ,<br />
પછી જોરથી પવનના આવવાનો અવાજ,<br />
અને પછી પૂરા વેગથી બારીનાં બારણાંનો પછડાવાનો અવાજ -<br />
ધડામ...<br />
એક ધ્રાસકો પડે મનમાં<br />
પણ પછી, ઘડી-બે ઘડીમાં શ્વાસ હેઠો બેસે<br />
અને રાહ જુએ એ જ અવાજની.<br />
ફરી પવનની એક ધીમી લહેરખી.<br />
કડી હલે.<br />
બારી સહેજ ખૂલે, અટકે, આખી પછડાય,<br />
અને પછી સમૂળી બંધ થઈ જાય.<br />
એમ લાગે કે હવે તો ગમે તેટલો વેગીલો પવન ફૂંકાશે<br />
તોયે એ નહીં ખૂલે.<br />
પણ ત્યાં જ, ફરી પછડાય બારી બમણા જોરથી.<br />
બારીને હંફાવીને ઘરમાં ઘૂસી આવેલો એ અવાજ<br />
હવે તો ઘરનો જ એક ભાગ બની ગયો છે.<br />
સવારે ઘરનો નોકર આવે છે.<br />
ચૂપચાપ કામ કરીને ચાલ્યો જાય છે.<br />
એ માને છે કે વર્ષોથી આ ઘરમાં કોઈ કંઈ બોલ્યું જ નથી.<br />
પરસાળમાં પડેલા આ તડકા પર<br />
ક્યારેય કોઈ ચાલ્યું જ નથી.<br />
એ જાય, અને પછી<br />
આખા ઘરમાં ફરી વળે<br />
બારીઓ પછડાવાનો અવાજ.<br />
બેફામ, બેહાલ, મધરાતે ઘેર પાછા ફરતા<br />
દારૂડિયા પતિની જેમ.<br />
હું હવે મારા પલંગ પરથી ક્યાંય ખસતી જ નથી.<br />
હું નહીં હોઉં ત્યારે<br />
શું થશે આ બધા અવાજોનું?<br />
કોણ આવવા દેશે<br />
એમને આ ઘરમાં?<br />
</poem><br><br />
{{HeaderNav2<br />
|previous = સ્પર્શ<br />
|next = બગાઈ<br />
}}</div>Meghdhanu