https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%95%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%B0%E0%AA%BE%2F%E0%AA%B0%E0%AB%85%E0%AA%9D%E0%AA%B0%E0%AB%8D%E0%AA%B5%E0%AB%87%E0%AA%B6%E0%AA%A8કંદરા/રૅઝર્વેશન - Revision history2026-04-07T21:13:54ZRevision history for this page on the wikiMediaWiki 1.38.2https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%95%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%B0%E0%AA%BE/%E0%AA%B0%E0%AB%85%E0%AA%9D%E0%AA%B0%E0%AB%8D%E0%AA%B5%E0%AB%87%E0%AA%B6%E0%AA%A8&diff=71024&oldid=prevMeghdhanu: +12024-03-20T00:36:05Z<p>+1</p>
<p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br />
<center><big><big>'''રૅઝર્વેશન'''</big></big></center><br />
<br />
<poem><br />
કલાકો સુધી બસમાં શાંતિથી મુસાફરી કરવી<br />
સાચે જ કંટાળાજનક હોય છે.<br />
રસ્તાની બંને બાજુએ વૃક્ષો,<br />
(લીમડો કે પીપળો કે વડ-એવું કંઈ ઓળખાય નહીં)<br />
બસ, વૃક્ષો આંખ સામેથી પસાર થતાં રહે.<br />
ક્ચકડાની ફિલ્મ જોતો છોકરો<br />
હજી તો ‘દિલ્હી કા તાજ' નિરાંતે જુએ<br />
એ પહેલાં જ દશ્ય બદલાઈ જાય,<br />
એવી એકધારી ઝડપથી બસ દોડી રહી છે.<br />
કંઈક તો બનવું જ જોઈએ.<br />
આ બસ રોકાવી જ જોઈએ.<br />
ડ્રાઈવર સ્ટીયરીંગ પરથી કાબૂ ગુમાવી બેસે.<br />
કોઈ ગમખ્વાર અકસ્માત થાય.<br />
હું અપંગ થઈ જઉં, મારો પોતાનો ભાર અનુભવી શકું.<br />
અને વ્હીલેચરમાં બેસીને શાંતિથી,<br />
બેઉ હાથથી પૈડાં ફેરવતી આ સુંદર રસ્તા પર આગળ વધું<br />
કે પછી હું મરી જ જઉં અને ઘેર શોક પાળવામાં આવે.<br />
કે પછી એવો મૂઢ માર વાગે કે બધા જ મુસાફરો<br />
પોતાની યાદદાસ્ત ભૂલી જાય.<br />
અને ડ્રાઈવર બસને હંકારી જાય<br />
એની કોઈ મનપસંદ જગ્યાએ.<br />
કે પછી એવું બને કે બસ અચાનક ઊંધી વળી જાય.<br />
મુસાફરો બધા શીંગ, ચણા ને કુલ્ફી ખાતાં મરી જાય.<br />
એકમાત્ર હું જ બહાર આવું, સંકટ સમયની બારીમાંથી,<br />
એ બધાનું આયુષ્ય ચોરી લઈને.<br />
અને પછી હું જીવું એ લોકોનાં બાકી રહેલાં જીવન પણ.<br />
કે પછી અચાનક બસનો પગ લપસી પડે<br />
આ નીચેની ખીણમાં.<br />
ને કાયમ એક રહસ્ય જ રહી જાય<br />
કે હું જીવતી હોઈશ કે મરી ગઈ હોઈશ?<br />
પણ કંઈ જ બનતું નથી<br />
આ સામેથી આવતો ટ્રકવાળો<br />
મને હતું કે હમણાં અથડાશે<br />
પણ એ ય બહુ સિફતથી પસાર થઈ ગયો.<br />
ફરી એ જ રસ્તાની બંને બાજુએ વૃક્ષો.<br />
મારા જ ગામનાં તદ્દન અપરિચિત.<br />
કંડક્ટરે દોરી ખેંચી ઘંટી વગાડી.<br />
કાબેલ ડ્રાઈવર બસનું બોર્ડ ઊંધું વાળી<br />
કૂદકો મારી ઊતરી ગયો રિપૉર્ટ કરવા, સહીસલામત.<br />
કંડક્ટર એનું પરચૂરણ ગણતો ચાલવા માંડ્યો, હિસાબ<br />
લખવા.<br />
હું પણ ચાલવા માંડી ઘર તરફ.<br />
ઘરે બધાએ વ્હાલથી આવકારી, જમાડી.<br />
વજનકાંટા પર ઊભી રાખીને વજન કર્યું.<br />
‘બેટા, તારે હજી વધુ ખાવું જોઈએ.'<br />
જો કે, વ્હીલચેર સાથેના મારા વજનની એમને કયાંથી<br />
ખબર હોય?<br />
હું મારી ન ભૂલાયેલી યાદદાસ્ત લઈને સૂઈ ગઈ.<br />
સવારે મમ્મીએ બસની ટિકિટ ફાડીને ફેંકી દીધી કચરામાં.<br />
થોડા દિવસ પછી,<br />
એ જ ટિકિટનું ફરીથી રૅઝર્વેશન.<br />
❏<br />
</poem><br><br />
{{HeaderNav2<br />
|previous = પીછો<br />
|next = નરપિશાચ<br />
}}</div>Meghdhanu