https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%95%E0%AA%B5%E0%AA%BF%E0%AA%B6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AB%80_%E0%AA%B0%E0%AA%BE%E0%AA%9C%E0%AB%87%E0%AA%B6_%E0%AA%AA%E0%AA%82%E0%AA%A1%E0%AB%8D%E0%AA%AF%E0%AA%BE%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%95%E0%AA%B5%E0%AA%BF%E0%AA%A4%E0%AA%BE%2F%E0%AB%AF._%E0%AA%9D%E0%AA%BE%E0%AA%A1%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%B5%E0%AA%BE%E0%AA%B0%E0%AA%A4%E0%AA%BE
કવિશ્રી રાજેશ પંડ્યાની કવિતા/૯. ઝાડની વારતા - Revision history
2026-05-22T16:00:06Z
Revision history for this page on the wiki
MediaWiki 1.38.2
https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%95%E0%AA%B5%E0%AA%BF%E0%AA%B6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AB%80_%E0%AA%B0%E0%AA%BE%E0%AA%9C%E0%AB%87%E0%AA%B6_%E0%AA%AA%E0%AA%82%E0%AA%A1%E0%AB%8D%E0%AA%AF%E0%AA%BE%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%95%E0%AA%B5%E0%AA%BF%E0%AA%A4%E0%AA%BE/%E0%AB%AF._%E0%AA%9D%E0%AA%BE%E0%AA%A1%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%B5%E0%AA%BE%E0%AA%B0%E0%AA%A4%E0%AA%BE&diff=66746&oldid=prev
Meghdhanu: +1
2023-11-18T16:24:48Z
<p>+1</p>
<p><b>New page</b></p><div><br><br />
<center><big><big>'''ઝાડની વારતા'''</big></big></center><br />
<poem><br />
સવારના અજવાળે <br />
રંગમાં પીંછી ઝબોળીને એ <br />
કોરા કેન્વાસ પર રેખા દોરે છે ને <br />
થોડી વારમાં તો લીલીછમ કૂંપળ ફૂટી નીકળે છે.<br />
<br />
બપોર સુધીમાં તો ઘેઘૂર ઘટાદાર ઝાડ બની જાય છે એવું <br />
કે ધોમધખતા તાપમાં ફળફળતા રણ વચ્ચે <br />
એકલા એકલા ચાલ્યે જતા થાક્યા પાક્યા <br />
ગાંધીને એની છાંયે બેસવાનું મન થાય ઘડીક. <br />
ચશ્માં બાજુ પર રાખી અધમીંચી આંખે જરીક નિરાંત જીવે <br />
એ હજી તો બેઠા જ હોય છે ત્યાં <br />
કેટલાંક વરસો પછી આજે વારતા સાંભળવા મળશે <br />
એવા હરખથી દોડતાં આઠદસ બાળકો <br />
એમની ફરતે કૂંડાળું વળીને બેસી જાય છે. <br />
ત્યારે એમની લાકડીને તાજી કૂંપળ ફૂટી નીકળે છે ફરી.<br />
<br />
એ તરફ સ્હેજ જોઈ એમનું ચિરપરિચિત હાસ્ય કરી<br />
દાદાજી વારતા માંડે છે <br />
બધાંય બાળુડાં સાંભળવામાં તલ્લીન થઈ જાય છે <br />
બરાબર એ વખતે એકાંતની શોધમાં નીકળેલું <br />
એક પ્રેમીજોડું આવી પહોંચે છે અહીં પણ બધાંને જોઈ <br />
થોડુંક ખમચાઈ ઊભું રહી જાય છે થોડુંક દૂર<br />
છતાં વારતા સાંભળી શકાય એટલું નજીક.<br />
<br />
એટલામાં તો<br />
પોતાનો માળો છોડીને આઘે આઘેના મૂલક જતાં<br />
પંખીઓ પાંખ વીંઝી વીંઝીને તરસ્યાં થયાં હોય<br />
એ જાણી ખળખળ વહેતી નદી<br />
એનાં આછાંતંબોળ જળ પીવા બોલાવી લાવે છે એને<br />
આ ભૂરા કેન્વાસને કાંઠે. સાજુકનાં.<br />
<br />
રાતવેળા તો પહાડના ઢાળ પરથી અંધારું ગબડતું રહે<br />
પથરા જેમ ઝાડના થડને અફળાતું ડાળીઓ ભચડતું<br />
ઘાસફૂલ ને કીડીમંકોડાને કચડતું કચડતું છેક<br />
નદીના ઊંડા જળમાં જઈને પડે ભફાંગ<br />
એના અવાજમાં છાંટા વેરાઈ જાય છે ચારેકોર<br />
એને કાળજીથી વીણીવીણીને કવિ અક્ષર જેવા મરોડદાર બનાવે છે<br />
કવિતા લખવા માટે.<br />
</poem><br />
<br><br />
{{HeaderNav2<br />
|previous = ૮. ઝાડની કવિતા<br />
|next = ૧૦. ઝાડનાં કાવ્યો<br />
}}</div>
Meghdhanu