https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%95%E0%AA%BE%E0%AA%B5%E0%AB%8D%E0%AA%AF-%E0%AA%86%E0%AA%9A%E0%AA%AE%E0%AA%A8_%E0%AA%B6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AB%87%E0%AA%A3%E0%AB%80_%E2%80%93_%E0%AA%B0%E0%AA%98%E0%AB%81%E0%AA%B5%E0%AB%80%E0%AA%B0_%E0%AA%9A%E0%AB%8C%E0%AA%A7%E0%AA%B0%E0%AB%80%2F%E0%AA%9A%E0%AA%BE%E0%AA%A1%E0%AA%BF%E0%AA%AF%E0%AB%8Bકાવ્ય-આચમન શ્રેણી – રઘુવીર ચૌધરી/ચાડિયો - Revision history2026-05-20T01:11:24ZRevision history for this page on the wikiMediaWiki 1.38.2https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%95%E0%AA%BE%E0%AA%B5%E0%AB%8D%E0%AA%AF-%E0%AA%86%E0%AA%9A%E0%AA%AE%E0%AA%A8_%E0%AA%B6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AB%87%E0%AA%A3%E0%AB%80_%E2%80%93_%E0%AA%B0%E0%AA%98%E0%AB%81%E0%AA%B5%E0%AB%80%E0%AA%B0_%E0%AA%9A%E0%AB%8C%E0%AA%A7%E0%AA%B0%E0%AB%80/%E0%AA%9A%E0%AA%BE%E0%AA%A1%E0%AA%BF%E0%AA%AF%E0%AB%8B&diff=74417&oldid=prevMeghdhanu: +12024-06-01T15:52:11Z<p>+1</p>
<p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br />
<br><br />
<br />
<center><big><big>'''૨૧. ચાડિયો'''</big></big></center><br />
<br />
{{Block center|<poem><br />
આ એક ખેતર છે.<br />
એમાં બધે વાવેતર છે.<br />
એની વચોવચ ચાડિયો છે.<br />
દૂરથીય દેખાય એવો તો એ જાડિયો છે.<br />
સામે શેઢે ઢોર ચરે<br />
એ જોઈ ચાડિયાના મનમાં એમ ઠરે કે<br />
એ બધાં તો મારી રખેવાળી કરે.<br />
ખુશ થઈ થઈ એ તો હવામાં તરે,<br />
ને વાંસની સાથે વળગી રહે.<br />
પંખીને ડરાવે,<br />
સસલાને તો શું હરણનેય ભડકાવે.<br />
એમ જ માને<br />
કે પોતે આ વાવેતર પર રાજ કરે.<br />
પણ પછી તો ઊડી ગયાં તેતર,<br />
સુકાયા છોડ ને જતાં રહ્યાં ઢોર.<br />
રહ્યો ચાડિયો તે પડતર પર જોર કરે.<br />
કહે, જુઓ, આ વાદળ તો આવે ને જાય,<br />
હું તો અહીંનો અહીં રહું.<br />
આવો, તમને મારા અમલની વાત કરું.<br />
એની આછીપાતળી વાત વાદળ સાંભળી જાય,<br />
તેથી વરસાદ ન થાય.<br />
ચાડિયો એથી રોજ રાજી થાય.<br />
પવન આવે તો પોતાનાં જ ગાણાં ગાય.<br />
એકવાર આંધીની બીકે મોર આવ્યો.<br />
ચાડિયાને એનો સાથ ન ફાવ્યો.<br />
પોતે તો ઊંચો, એમ કંઈ અડવા દે?<br />
મોરને એના મનની વાત તે કંઈ કરવા દે?<br />
એ તો બિચારો અટવાતો અથડાતો દૂર ગયો.<br />
હિંમત કરી એક ઠૂંઠા ઝાડ પર ચઢ્યો.<br />
દુઃખી થઈ મેઘરાજાને એવો વઢ્યો.<br />
કે બીજી જ ક્ષણે વાદળોએ સૂરજને મઢ્યો.<br />
ચાડિયો પવનમાં ગુમાનથી ઝૂલ્યો,<br />
ત્યાં મોરના બીજા ટહુકે વરસાદ થયો.<br />
ચાડિયો હતો ત્યાં ભીંજાતો રહ્યો,<br />
લથબથ ગોથાં ખાતો રહ્યો,<br />
પછી તો પાણી ભેગો અહીં ગયો, તહીં ગયો.<br />
ઠેર ઠેર ફાટ્યોતૂટ્યો રહી ગયો.<br />
છેવટે ખાતર ભેગો માટીના ખોળામાં સૂઈ ગયો.<br />
જાગે ત્યાં તો એ જાતે જ એક છોડ થયો.<br />
એ પછી એણે આ આખો ઇતિહાસ<br />
પેલા મોરને ખુલ્લા દિલે કહ્યો.<br />
૧૯૭૪<br />
</poem>}}<br />
<br />
{{center|{{gap|8em}}(વહેતાં વૃક્ષ પવનમાં, પૃ. ૩૪-૩૫)}}<br />
<br />
<br><br />
{{HeaderNav2<br />
|previous = જે લોકો ચાહે છે<br />
|next = પંખી<br />
}}</div>Meghdhanu