ખારાં ઝરણ/શહેરશેરીનેશ્વાન - Revision history

MeghaBhavsar at 10:35, 13 October 2022

2022-10-13T10:35:27Z

MeghaBhavsar at 10:28, 13 October 2022

2022-10-13T10:28:47Z

← Older revision		Revision as of 10:28, 13 October 2022
Line 3:		Line 3:

	<poem>		<poem>
	<center>શહેર</center>		<center>ત્રણ મુસલસલ ગઝલ</center>
			<center>'''શહેર'''</center>
	આ દરિદ્રી જણ નથી, આ શહેર છે,		આ દરિદ્રી જણ નથી, આ શહેર છે,
	ફાટલું પ્હેરણ નથી, આ શહેર છે.		ફાટલું પ્હેરણ નથી, આ શહેર છે.
Line 19:		Line 20:
	જાય એ વળગણ નથી, આ શહેર છે.		જાય એ વળગણ નથી, આ શહેર છે.

	<center>શેરી</center>		<center>'''શેરી'''</center>
	શહેરની શેરી હતી;		શહેરની શેરી હતી;
	સ્તબ્ધતા પહેરી હતી,		સ્તબ્ધતા પહેરી હતી,
Line 35:		Line 36:
	દેહની દેરી હતી.		દેહની દેરી હતી.

	<center>શ્વાન</center>		<center>'''શ્વાન'''</center>

	શહેરની શેરીમાં સૂતો શ્વાન છે,		શહેરની શેરીમાં સૂતો શ્વાન છે,
Line 51:		Line 52:
	છેક છેલ્લી ક્ષણ હશે ‘ઈર્શાદ’ની,		છેક છેલ્લી ક્ષણ હશે ‘ઈર્શાદ’ની,
	શ્વાન જેવો શ્વાન અંતર્ધાન છે.		શ્વાન જેવો શ્વાન અંતર્ધાન છે.
	~~{{Right\|~~૨૫-૩-૨૦૦૯}}<br>		<center>૨૫-૩-૨૦૦૯</center>
	</poem>		</poem>


	~~<br>~~
	~~{{HeaderNav2~~
	~~\|previous = ?????????~~
	~~\|next = ??? ?????? ?????~~
	}}
	-------------		-------------

MeghaBhavsar at 12:08, 12 October 2022

2022-10-12T12:08:54Z

← Older revision		Revision as of 12:08, 12 October 2022
Line 315:		Line 315:
	{{Right\|૪-૮-૨૦૦૯}}<br>		{{Right\|૪-૮-૨૦૦૯}}<br>
	</poem>		</poem>
			--------

			<poem>
			શ્વાસ થાક્યા દોડીને હદ બહારનું,
			શોધ સરનામું હવે અંધારનું.

			આંખ શું મસળી રહ્યો છે, આંધળા?
			રૂપ અપરંપાર મારા યારનું.

			રૂ-બ-રૂ મળવાની મારી જિદ્દ છે,
			એ જ કારણ આપણી તકરારનું.

			ચાડિયા ઊભા કરો છો ખેતરે?
			કૈં વિચાર્યું પંખીના ધબકારનું?

			હોય હિંમત, થા પ્રગટ ‘ઈર્શાદ’માં-
			ને પછી જો દ્રશ્ય આ સંસારનું.
			{{Right\|૧૫-૮-૨૦૦૯}}<br>
			</poem>
			----------

			<poem>
			છે ધધખતું પણ ઉપરથી શાંત, હોં,
			વૃદ્ધ બનતાં પ્રાપ્ત આ એકાંત, હોં.

			કૈંક એ જોઈ ગયો છે ત્યારથી,
			ચિત્ત-ચક્ષુ બેય સરખાં શાંત, હોં.

			જેમ જળમાં અન્નનો દાણો ફૂલે,
			વૃત્તિનું આવું હતું વૃતાંત, હોં.

			માપસરની વેદના ખપતી નથી,
			એ વધે અનહદ તો છે વેદાંત, હોં.

			કેટલાં કીધાં જતન ‘ઈર્શાદ’ તેં?
			છેક છેલ્લે તોય છે, દેહાંત, હોં.

			{{Right\|૧૮-૮-૨૦૦૯}}<br>
			</poem>

			-----------------

MeghaBhavsar at 12:02, 12 October 2022

2022-10-12T12:02:50Z

← Older revision		Revision as of 12:02, 12 October 2022
Line 296:		Line 296:

	--------------		--------------

			<poem>
			ઝીણી ઝાણી છાંટ છે વરસાદની,
			વ્હાલની આ રીત છે ઈર્શાદની.

			જન્મ લીધો ત્યારથી જીવ માંગતો,
			જીવ લેશે જિદ્દ આ જલ્લાદની.

			હું ગઝલમાં વાત મન સાથે કરું,
			ક્યાં જરૂરી મારે તારી દાદની?

			પાંપણો પર બોજ વધતો જાય છે,
			કમ કરો વાતો પુરાણી યાદની.

			કમ કરો વાતો પુરાણી યાદની,
			વ્હાલની આ રીત છે ‘ઈર્શાદ’ની.

			{{Right\|૪-૮-૨૦૦૯}}<br>
			</poem>

MeghaBhavsar at 11:59, 12 October 2022

2022-10-12T11:59:27Z

← Older revision		Revision as of 11:59, 12 October 2022
Line 253:		Line 253:
	{{Right\|૧૬-૭-૨૦૦૯}}<br>		{{Right\|૧૬-૭-૨૦૦૯}}<br>
	</poem>		</poem>

			--------------------

			<poem>
			હતો ત્યારે હતો આજે હવે એ દબદબો ક્યાં છે?
			હવે ખુશબો નથી એનો ફૂલોને વસવસો ક્યાં છે?

			સમયસર બોલવું પડશે, નહીં ચાલે મૂંગા રહેવું,
			ગગનને હોય છે એવી; ધરા! તારે તકો ક્યાં છે?

			બધો વૈભવ ત્યજીને આવશું તારે ઘરે, કિંતુ,
			મરણના દેવ! શ્વાસોનો નિકટવર્તી સગો ક્યાં છે?

			ટપાલી જેમ રખડ્યો છું તને હું શોધવા માટે,
			મળે તું નામ સરનામે મને, એ અવસરો ક્યાં છે?

			ઘણીયે વાર પૂછું છું મને ‘ઈર્શાદ’ સાંજકના,
			તમારા દુશ્મનો ક્યાં છે ને એની ખટપટો છે?

			{{Right\|૨૧-૭-૨૦૦૯}}<br>
			</poem>
			---------------

			<poem>
			ભોંયે પડેલું પાંદડું મોઢું બગાડતું,
			‘આ જીર્ણ ઝાડ આજ પણ પંખી ઉગાડતું’.

			કેવું બિચારું બાપડું જૂનું જગત હતું?
			મારા ગુનાઓનું જૂનું વાજું વગાડતું.

			મારા મરણનાં કારણો શોધ્યાં નહીં જડે,
			પાણી ઊંઘાડતું અને પાણી જગાડતું.

			ખૂબ જ નિરાંતે દેહમાં બેઠેલ જીવને,
			ગાંડું થયેલું શ્વાસનું ટોળું ભગાડતું.

			આ કેવી અવસ્થાએ મન પહોંચી ગયું હતું?
			‘ઈર્શાદ’ વાતે વાતે એ ખોટું લગાડતું.

			{{Right\|૨-૮-૨૦૦૯}}<br>
			</poem>

			--------------

MeghaBhavsar at 11:54, 12 October 2022

2022-10-12T11:54:14Z

@@ Line 140: / Line 140: @@
 ‘ઈર્શાદ’ કેમ લાંબું જીવી જશે ખબર છે?
 તારું સ્મરણ પધારી બખ્તર બની ગયું છે.
-{{Right|૨૩-૫-૨૦૦૯}}
+{{Right|૨૩-૫-૨૦૦૯}}<br>
 </poem>
@@ Line 167: / Line 167: @@
 ચોતરફ સાક્ષાત છે.
-{{Right|૨૭-૫-૨૦૦૯}}
+{{Right|૨૭-૫-૨૦૦૯}}<br>
 </poem>

MeghaBhavsar at 11:45, 12 October 2022

2022-10-12T11:45:02Z

@@ Line 85: / Line 85: @@
 {{Right|૧૯-૫-૨૦૦૯}}<br>
 </poem>
+-----------
 <poem>
 પહોંચવાનું ગેબી અણસારા સુધી,
@@ Line 104: / Line 104: @@
 {{Right|૧૦-૮-૨૦૦૭}}<br>
 </poem>
+---------------
 <poem>
 જોઈએ, વહેલી પરોઢે એક તારો જોઈશે,
@@ Line 122: / Line 122: @@
 {{Right|૧૪-૯-૨૦૦૭}}<br>
 </poem>

MeghaBhavsar: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|શહેર, શેરી ને શ્વાન|}} શહેર આ દરિદ્રી જણ નથી, આ શહેર છે, ફાટલું પ્હેરણ નથી, આ શહેર છે. સાવ અધ્ધર, શ્વાસની આદત પડે, ગીધ ચકરામણ નથી, આ શહેર છે. ચાલવામાં માત્ર પડછાયા હતા, એથી..."

2022-10-12T11:40:07Z

Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|શહેર, શેરી ને શ્વાન|}} <poem> <center>શહેર</center> આ દરિદ્રી જણ નથી, આ શહેર છે, ફાટલું પ્હેરણ નથી, આ શહેર છે. સાવ અધ્ધર, શ્વાસની આદત પડે, ગીધ ચકરામણ નથી, આ શહેર છે. ચાલવામાં માત્ર પડછાયા હતા, એથી..."

New page

{{SetTitle}}
{{Heading|શહેર, શેરી ને શ્વાન|}}

<poem>
<center>શહેર</center>
આ દરિદ્રી જણ નથી, આ શહેર છે,
ફાટલું પ્હેરણ નથી, આ શહેર છે.

સાવ અધ્ધર, શ્વાસની આદત પડે,
ગીધ ચકરામણ નથી, આ શહેર છે.

ચાલવામાં માત્ર પડછાયા હતા,
એથી તો રજકણ નથી; આ શહેર છે.

કાળના સંતાપ શમવાના નથી,
આ ધધખતી ક્ષણ નથી; આ શહેર છે.

ડાકલા વાગ્યા કરે છે રાતદિન,
જાય એ વળગણ નથી, આ શહેર છે.

<center>શેરી</center>
શહેરની શેરી હતી;
સ્તબ્ધતા પહેરી હતી,

ઊંટ બીજું શું કરે?
રેત ખંખેરી હતી;

સાપની છે કાંચળી,
પણ, ઘણી ઝેરી હતી.

બંધ ઘરની બારીઓ;
દ્રશ્યની વેરી હતી,

તૂટતા એકાંતમાં,
દેહની દેરી હતી.

<center>શ્વાન</center>

શહેરની શેરીમાં સૂતો શ્વાન છે,
આંખ ફરકે તોય એનું ધ્યાન છે.

કોઈ ઘરનો સહેજ પડછાયો ખસે,
તો તરત સરવા થનારા કાન છે.

એ પગેરું દાબીને જાણી જશે,
આપના વસવાટનું ક્યાં સ્થાન છે?

ખૂબ લાંબા રાગથી રડતો હતો,
આવતા મૃત્યુનું જાણે જ્ઞાન છે.

છેક છેલ્લી ક્ષણ હશે ‘ઈર્શાદ’ની,
શ્વાન જેવો શ્વાન અંતર્ધાન છે.
{{Right|૨૫-૩-૨૦૦૯}} 
</poem>

 
{{HeaderNav2
|previous = ?????????
|next = ??? ?????? ?????
}}
-------------

<poem>
કેવળ રહી છે યાદો,
તકદીરનો તકાદો.

સમજણ વધારવાનો,
રસ્તો બતાવ સાદો.

જ્યાં ત્યાં મને મળે છે,
શું છે હજી ઈરાદો?

સદ્ સામે સદ્ લડે છે,
ત્યાં શું કરે લવાદો?

ભવભવ વિરહમાં વીત્યા,
પૂરી કરો સૌ ખાદો.

શ્વાસોનો થાક નાહક,
મારા ઉપર ન લાદો.

મૃત્યુને છેટું રાખે –
‘ઈર્શાદ’ છે ને દાદો?
{{Right|૧૯-૫-૨૦૦૯}} 
</poem>

<poem>
પહોંચવાનું ગેબી અણસારા સુધી,
આવવું સહેલું નથી મારા સુધી.

શોધવો છે એ તો નક્કી વાત છે,
હાથ લંબાવીશ અંધારાં સુધી.

મોરની બોલાશ ક્યાં પહોંચી ગઈ?
વીજળીના એક ઝબકારા સુધી?

તુચ્છ છે, કેવળ તણખલું છે સમજ,
તું ધસી ક્યાં જાય અંગારા સુધી?

આંખ સામે કૈંક રસ્તાઓ હતા,
એક રસ્તો જાય છે તારા સુધી.

{{Right|૧૦-૮-૨૦૦૭}} 
</poem>

<poem>
જોઈએ, વહેલી પરોઢે એક તારો જોઈશે,
દૂરનો તો દૂરનો તારો સહારો જોઈશે.

સાંકડું ને સાંકડું ઘર થાય છે વરસોવરસ,
વૃદ્ધ બનતા શ્વાસને લાંબો પટારો જોઈશે.

સાવ કોરી આંખની એક જ હતી બસ માંગણી,
છો થવાનું થાય; પણ અશ્રુ વધારો જોઈશે.

ચાલવા ને ચાલવામાં માર્ગ લંબાતો ગયો,
આર્તસ્વરમાં હુંય કહેતો કે ઉતારો જોઈશે.

સાંજ ટાણે હાટડી જો ખોલશો ‘ઈર્શાદ’ તો,
આપ પાસે સ્વપ્નના વિધવિધ પ્રકારો જોઈશે.

{{Right|૧૪-૯-૨૦૦૭}} 
</poem>