ખારાં ઝરણ/3 - Revision history

MeghaBhavsar at 05:07, 14 October 2022

2022-10-14T05:07:20Z

← Older revision		Revision as of 05:07, 14 October 2022
Line 1:		Line 1:
	{{SetTitle}}		{{SetTitle}}

	{{Heading\|-\| }}		{{Heading\|1\| }}

	<poem>		<poem>
Line 28:		Line 28:
	</poem>		</poem>
	---------------		---------------
			<br>
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|2\|}}
	<poem>		<poem>
	પહોંચવાનું ગેબી અણસારા સુધી,		પહોંચવાનું ગેબી અણસારા સુધી,
Line 47:		Line 51:
	</poem>		</poem>
	---------------		---------------
			<br>
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|3\|}}
	<poem>		<poem>
	જોઈએ, વહેલી પરોઢે એક તારો જોઈશે,		જોઈએ, વહેલી પરોઢે એક તારો જોઈશે,
Line 66:		Line 74:
	</poem>		</poem>
	-----------		-----------
			<br>
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|4 \|}}
	<poem>		<poem>
	હાથે ચડી ગયું છે રિમોટનું રમકડું,		હાથે ચડી ગયું છે રિમોટનું રમકડું,
Line 86:		Line 97:

	---------		---------
			<br>
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|5 \|}}
	<poem>		<poem>
	એવી કેવી વાત છે,		એવી કેવી વાત છે,
Line 112:		Line 126:
	</poem>		</poem>
	---------		---------
			<br>
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|6 \|}}
	<poem>		<poem>
	સૌ સમસ્યા જેવી છે એવી જ છે,		સૌ સમસ્યા જેવી છે એવી જ છે,
Line 132:		Line 149:
	</poem>		</poem>
	--------		--------
			<br>
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|7 \|}}
	<poem>		<poem>
	ઊંઘમાંથી જાગ, બાળક,		ઊંઘમાંથી જાગ, બાળક,
Line 157:		Line 178:
	</poem>		</poem>
	-------		-------
			<br>
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|8 \|}}
	<poem>		<poem>
	હાશ, અંતે જીવને ઝોબો ચડ્યો,		હાશ, અંતે જીવને ઝોબો ચડ્યો,
Line 177:		Line 201:

	------------		------------
			<br>
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|9\|}}
	<poem>		<poem>
	‘આવું’, ‘આવું’ કહી ના આવે,		‘આવું’, ‘આવું’ કહી ના આવે,
Line 197:		Line 225:

	--------------------		--------------------
			<br>
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|10\|}}
	<poem>		<poem>
	હતો ત્યારે હતો આજે હવે એ દબદબો ક્યાં છે?		હતો ત્યારે હતો આજે હવે એ દબદબો ક્યાં છે?
Line 217:		Line 248:
	</poem>		</poem>
	---------------		---------------
			<br>
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|11\|}}
	<poem>		<poem>
	ભોંયે પડેલું પાંદડું મોઢું બગાડતું,		ભોંયે પડેલું પાંદડું મોઢું બગાડતું,
Line 238:		Line 272:

	--------------		--------------
			<br>
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|12\|}}
	<poem>		<poem>
	ઝીણી ઝાણી છાંટ છે વરસાદની,		ઝીણી ઝાણી છાંટ છે વરસાદની,
Line 258:		Line 295:
	</poem>		</poem>
	--------		--------
			<br>
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|13\|}}
	<poem>		<poem>
	શ્વાસ થાક્યા દોડીને હદ બહારનું,		શ્વાસ થાક્યા દોડીને હદ બહારનું,
Line 277:		Line 317:
	</poem>		</poem>
	----------		----------
			<br>
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|14\|}}
	<poem>		<poem>
	છે ધધખતું પણ ઉપરથી શાંત, હોં,		છે ધધખતું પણ ઉપરથી શાંત, હોં,

MeghaBhavsar at 11:23, 13 October 2022

2022-10-13T11:23:53Z

← Older revision		Revision as of 11:23, 13 October 2022
Line 44:		Line 44:
	એક રસ્તો જાય છે તારા સુધી.		એક રસ્તો જાય છે તારા સુધી.

	~~{{Right\|~~૧૦-૮-૨૦૦૭}}<br>		<center>૧૦-૮-૨૦૦૭</center>
	</poem>		</poem>
	---------------		---------------
Line 63:		Line 63:
	આપ પાસે સ્વપ્નના વિધવિધ પ્રકારો જોઈશે.		આપ પાસે સ્વપ્નના વિધવિધ પ્રકારો જોઈશે.

	~~{{Right\|~~૧૪-૯-૨૦૦૭}}<br>		<center>૧૪-૯-૨૦૦૭</center>
	</poem>		</poem>
	-----------		-----------
Line 82:		Line 82:
	‘ઈર્શાદ’ કેમ લાંબું જીવી જશે ખબર છે?		‘ઈર્શાદ’ કેમ લાંબું જીવી જશે ખબર છે?
	તારું સ્મરણ પધારી બખ્તર બની ગયું છે.		તારું સ્મરણ પધારી બખ્તર બની ગયું છે.
	~~{{Right\|~~૨૩-૫-૨૦૦૯}}<br>		<center>૨૩-૫-૨૦૦૯</center>
	</poem>		</poem>

Line 109:		Line 109:
	ચોતરફ સાક્ષાત છે.		ચોતરફ સાક્ષાત છે.

	~~{{Right\|~~૨૭-૫-૨૦૦૯}}<br>		<center>૨૭-૫-૨૦૦૯</center>
	</poem>		</poem>
	---------		---------
Line 129:		Line 129:
	હોય છે, તો બોલને, કેવી જ છે?		હોય છે, તો બોલને, કેવી જ છે?

	~~{{Right\|~~૨૯-૫-૨૦૦૯}}<br>		<center>૨૯-૫-૨૦૦૯</center>
	</poem>		</poem>
	--------		--------
Line 154:		Line 154:
	શું ઉડાડે કાગ, બાળક?		શું ઉડાડે કાગ, બાળક?

	~~{{Right\|~~૨૦-૬-૨૦૦૯}}<br>		<center>૨૦-૬-૨૦૦૯</center>
	</poem>		</poem>
	-------		-------
Line 173:		Line 173:
	એમ લાગે છે મને ‘ઈર્શાદ’ કે,		એમ લાગે છે મને ‘ઈર્શાદ’ કે,
	કોઈએ કાચો મુસદ્દો છે ઘડ્યો.		કોઈએ કાચો મુસદ્દો છે ઘડ્યો.
	~~{{Right\|~~૨૭-૬-૨૦૦૯}}<br>		<center>૨૭-૬-૨૦૦૯</center>
	</poem>		</poem>

Line 193:		Line 193:
	ખોદી કબર ને પગ લંબાવે.		ખોદી કબર ને પગ લંબાવે.

	~~{{Right\|~~૧૬-૭-૨૦૦૯}}<br>		<center>૧૬-૭-૨૦૦૯</center>
	</poem>		</poem>

Line 214:		Line 214:
	તમારા દુશ્મનો ક્યાં છે ને એની ખટપટો છે?		તમારા દુશ્મનો ક્યાં છે ને એની ખટપટો છે?

	~~{{Right\|~~૨૧-૭-૨૦૦૯}}<br>		<center>૨૧-૭-૨૦૦૯</center>
	</poem>		</poem>
	---------------		---------------
Line 234:		Line 234:
	‘ઈર્શાદ’ વાતે વાતે એ ખોટું લગાડતું.		‘ઈર્શાદ’ વાતે વાતે એ ખોટું લગાડતું.

	~~{{Right\|~~૨-૮-૨૦૦૯}}<br>		<center>૨-૮-૨૦૦૯</center>
	</poem>		</poem>

Line 255:		Line 255:
	વ્હાલની આ રીત છે ‘ઈર્શાદ’ની.		વ્હાલની આ રીત છે ‘ઈર્શાદ’ની.

	~~{{Right\|~~૪-૮-૨૦૦૯}}<br>		<center>૪-૮-૨૦૦૯</center>
	</poem>		</poem>
	--------		--------
Line 274:		Line 274:
	હોય હિંમત, થા પ્રગટ ‘ઈર્શાદ’માં-		હોય હિંમત, થા પ્રગટ ‘ઈર્શાદ’માં-
	ને પછી જો દ્રશ્ય આ સંસારનું.		ને પછી જો દ્રશ્ય આ સંસારનું.
	~~{{Right\|~~૧૫-૮-૨૦૦૯}}<br>		<center>૧૫-૮-૨૦૦૯</center>
	</poem>		</poem>
	----------		----------
Line 294:		Line 294:
	છેક છેલ્લે તોય છે, દેહાંત, હોં.		છેક છેલ્લે તોય છે, દેહાંત, હોં.

	~~{{Right\|~~૧૮-૮-૨૦૦૯}}<br>		<center>૧૮-૮-૨૦૦૯</center>
	</poem>		</poem>

MeghaBhavsar at 10:41, 13 October 2022

2022-10-13T10:41:12Z

← Older revision		Revision as of 10:41, 13 October 2022
Line 1:		Line 1:
			{{SetTitle}}

			{{Heading\|-\| }}

			<poem>
	કેવળ રહી છે યાદો,		કેવળ રહી છે યાદો,
	તકદીરનો તકાદો.		તકદીરનો તકાદો.
Line 21:		Line 26:
	<center>૧૯-૫-૨૦૦૯</center>		<center>૧૯-૫-૨૦૦૯</center>

			</poem>
			---------------
	<poem>		<poem>
	પહોંચવાનું ગેબી અણસારા સુધી,		પહોંચવાનું ગેબી અણસારા સુધી,
Line 291:		Line 296:
	{{Right\|૧૮-૮-૨૦૦૯}}<br>		{{Right\|૧૮-૮-૨૦૦૯}}<br>
	</poem>		</poem>

	~~-----------------~~

MeghaBhavsar at 10:39, 13 October 2022

2022-10-13T10:39:05Z

← Older revision		Revision as of 10:39, 13 October 2022
Line 1:		Line 1:
			કેવળ રહી છે યાદો,
			તકદીરનો તકાદો.

			સમજણ વધારવાનો,
			રસ્તો બતાવ સાદો.

			જ્યાં ત્યાં મને મળે છે,
			શું છે હજી ઈરાદો?

			સદ્ સામે સદ્ લડે છે,
			ત્યાં શું કરે લવાદો?

			ભવભવ વિરહમાં વીત્યા,
			પૂરી કરો સૌ ખાદો.

			શ્વાસોનો થાક નાહક,
			મારા ઉપર ન લાદો.

			મૃત્યુને છેટું રાખે –
			‘ઈર્શાદ’ છે ને દાદો?
			<center>૧૯-૫-૨૦૦૯</center>



	<poem>		<poem>
	પહોંચવાનું ગેબી અણસારા સુધી,		પહોંચવાનું ગેબી અણસારા સુધી,

MeghaBhavsar at 10:34, 13 October 2022

2022-10-13T10:34:31Z

Show changes

MeghaBhavsar at 10:36, 12 October 2022

2022-10-12T10:36:07Z

← Older revision		Revision as of 10:36, 12 October 2022
Line 266:		Line 266:

	{{Right\|૧૪-૩-૨૦૦૮}}		{{Right\|૧૪-૩-૨૦૦૮}}

			{{SetTitle}}
			{{Heading\|15\| }}

			<poem>
			તોડી ફોડી નાંખેલી કશ્તી જુઓ,
			ઝાંઝવાની આ જબરદસ્તી જુઓ.

			રુ-બ-રૂ એ થાય એવી છે વકી,
			આ બગીચે પુષ્પની વસ્તી જુઓ.

			આપ પાછે પગ જરા ચાલી જુઓ,
			માત્ર છાપાં ન જુઓ, પસ્તી જુઓ.

			મન-મગજની રોજની તકરારમાં,
			થાય છે મોંઘી ક્ષણો સસ્તી, જુઓ.

			રેતની ગરમી અને ખારો પવન,
			એ છતાં ‘ઈર્શાદ’ની મસ્તી જુઓ.
			</poem>

			{{Right\|૨૨-૩-૨૦૦૮}}

			{{SetTitle}}
			{{Heading\|16\|}}

			<poem>
			રણઝણ રણકતા કાન છે,
			વૃક્ષો ઉપર ક્યાં પાન છે?

			સૂરજ ઉઘાડે બારણું :
			ઘરમાં ઘણા મહેમાન છે.

			તું યાદ આવે એ ક્ષણો,
			નમણી છે, ભીને વાન છે.

			બિંબાય જળમાં આભથી,
			ક્યાં ચંદ્ર કમ શેતાન છે?

			જોયું ન જોયું થાય છે?
			એ ક્યારનો બેભાન છે.

			જે જે હતું ભરચક બધું,
			તું છે છતાં વેરાન છે.

			આ પ્રેમ બીજું કંઈ નથી,
			‘ઈર્શાદ’ કાચું ધાન છે.
			</poem>

			{{Right\|૨-૪-૨૦૦૮}}

			{{SetTitle}}
			{{Heading\|17\|}}

			<poem>
			તું કહે છે કે હવે હું જાઉં છું,
			હું કહું છું, દોસ્ત! હું ભૂંસાઉં છું.

			તું ખરેખર ખૂબ અઘરો દાખલો,
			જેટલી વેળા ગણું, ગુંચાઉં છું.

			સ્વચ્છ ચોખ્ખી ભીંત કાળી થાય છે,
			એક પડછાયો બની ફેલાઉં છું.

			વૃક્ષને વળગી પડેલું પર્ણ છું,
			ભોંય પર પટકાઉં ને ઢસડાઉં છું.

			કોઈ છે ‘ઈર્શાદ’ કે જેને લીધે,
			છૂટવા ઈચ્છું અને બંધાઉં છું.
			</poem>

			{{Right\|૨૫-૫-૨૦૦૭}}

			{{SetTitle}}
			{{Heading\|18\|}}

			<poem>
			કિનારે જઉં કે નદીમાં તરું?
			કશો એક નિર્ણય હવે તો કરું.

			હવે લહેરખી હચમચાવે મને,
			અને ડાળ પરથી હું ખરખર ખરું.

			ઘડામાં તસુભાર જગ્યા નથી,
			હવે કેમનું દોસ્ત ! પાણી ભરું?

			ચડે હાંફ, લોહી અટકતું વહે,
			ચડું શું શિખર ? ચાલ, પાછો ફરું.

			થઇ શ્વાસની કેવી લાંબી શરત?
			ડરું, ક્ષણ-બ-ક્ષણ હું મરણથી ડરું.
			</poem>

			{{Right\|૫-૪-૨૦૦૮}}

MeghaBhavsar at 10:30, 12 October 2022

2022-10-12T10:30:47Z

Show changes

MeghaBhavsar: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|3|}} દોસ્ત ! ઓછા, તોય ખાસંખાસ છે, ખૂબ ખુશબોદાર મારા શ્વાસ છે. અંત વેળાની આ એકલતા સઘન, તું કહે છે કે ઘણાં ચોપાસ છે. ખોટકાવી નાંખજો ઘડિયાળ સૌ, રોજની ટકટક, સમયનો ત્રાસ છે. સ્પર્શ..."

2022-10-12T10:21:07Z

Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|3|}} <poem> દોસ્ત ! ઓછા, તોય ખાસંખાસ છે, ખૂબ ખુશબોદાર મારા શ્વાસ છે. અંત વેળાની આ એકલતા સઘન, તું કહે છે કે ઘણાં ચોપાસ છે. ખોટકાવી નાંખજો ઘડિયાળ સૌ, રોજની ટકટક, સમયનો ત્રાસ છે. સ્પર્શ..."

New page

{{SetTitle}}
{{Heading|3|}}

<poem>
દોસ્ત ! ઓછા, તોય ખાસંખાસ છે,
ખૂબ ખુશબોદાર મારા શ્વાસ છે.

અંત વેળાની આ એકલતા સઘન,
તું કહે છે કે ઘણાં ચોપાસ છે.

ખોટકાવી નાંખજો ઘડિયાળ સૌ,
રોજની ટકટક, સમયનો ત્રાસ છે.

સ્પર્શતામાં લોહીના ટશિયા ફૂટે,
આ હથેળીમાં ઊગેલું ઘાસ છે.

મોકળું મન રાખ, માડી સરસતી!
આ ચિનુ મોદી તમારો દાસ છે.
{{Right|૨૨-૧૦-૨૦૦૭}}
</poem>

{{SetTitle}}
{{Heading|4| }}

<poem>
શેષમાં ક્યાં કશું ક્યાંય બાકી હતું?
તેજ ઓળંગતું એક પંખી હતું.

છેક ઊંડે હતો ક્યાંય કુક્કુટ ધ્વનિ,
તેજ ખંખેરતું એક પંખી હતું.

ક્યાં ગયું ? ક્યાં ગયું ? ક્યાં ગયું એ પછી ?
તેજ ફંફોસતું એક પંખી હતું.

સૌ દિશ મૂઢ છે, વાયુ નભ જળ, ધરા,
તેજ ફંગોળતું એક પંખી હતું.

સાચવ્યું કેમ સચવાય એ પિંજરે?
તેજ તગતગ થતું એક પંખી હતું.
{{Right|૫-૩-૨૦૦૭}}
</poem>

{{SetTitle}}
{{Heading|5|}}

<poem>
એક એવો પણ સમય ક્યારેક હોવો જોઈએ,
જે ક્ષણોનો માત્ર તું માલેક હોવો જોઈએ.

ઢીંક મારીને મને આગળ નીકળતો હોય છે,
એ છિંકોટા મારતો ઉદ્રેક હોવો જોઈએ.

ભાર પીંછાનો વધ્યો જો હોય તો ખંખેરને,
આપણી મિલકતમાં ટહુકો એક હોવો જોઈએ.

માત્ર મારી સારપોથી કૈં જ વળવાનું નથી,
દોસ્ત ! તારો પણ ઈરાદો નેક હોવો જોઈએ.
{{Right|૨૬-૧૦-૨૦૦૭}}
</poem>

{{SetTitle}}
{{Heading|6|}}

<poem>
માંડ થયું છે મન મળવાનું,
આ ટાણું એમ જ ટળવાનું?

આંખ મીંચી દો પરથમ પહેલાં,
સ્વપ્ન પછી આંખે પળવાનું.

રોજ કુહાડા થડ પર પડતા,
બોલ, હવે ક્યારે ઢળવાનું?

કેમ મને મૂંઝવવા ઈચ્છે?
દરિયામાં ક્યાં દૂધ ભળવાનું?

બે આંખે ‘ઈર્શાદે’ છે આંસુ,
ઊને-પાણીએ ઘર બળવાનું?
</poem>

{{Right|૧૭-૮-૨૦૦૭}}

{{SetTitle}}
{{Heading|7|}}

<poem>
આમ તો બરદાસ્તની પણ બહાર છે,
જી, હૃદય પર એવા એવા ભાર છે.

સત્ય છે પણ તું તરત બોલી ન દે,
એ સમજદારીની તીણી ધાર છે.

ખાસ ટાણે માંડ આવે આંસુઓ,
ઓરમાયો, મેઘનો, વહેવાર છે.

વૃક્ષ એ આખુંય ક્યારે વન નથી,
પાંદડાનો એ ફક્ત વિસ્તાર છે.

આપનો ‘ઈર્શાદ’, ખાસ્સો છે ઋણી,
આ બધા ઘા કેવા નકશીદાર છે.
</poem>

{{Right|૧૩-૮-૨૦૦૭}}