https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%97%E0%AB%81%E0%AA%9C%E0%AA%B0%E0%AA%BE%E0%AA%A4%E0%AB%80_%E0%AA%85%E0%AA%9B%E0%AA%BE%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%B8_%E0%AA%95%E0%AA%B5%E0%AA%BF%E0%AA%A4%E0%AA%BE-%E0%AA%B8%E0%AA%82%E0%AA%AA%E0%AA%A6%E0%AA%BE%2F%E0%AA%B5%E0%AA%97%E0%AA%A1%E0%AB%8B
ગુજરાતી અછાંદસ કવિતા-સંપદા/વગડો - Revision history
2026-05-19T14:08:03Z
Revision history for this page on the wiki
MediaWiki 1.38.2
https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%97%E0%AB%81%E0%AA%9C%E0%AA%B0%E0%AA%BE%E0%AA%A4%E0%AB%80_%E0%AA%85%E0%AA%9B%E0%AA%BE%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%B8_%E0%AA%95%E0%AA%B5%E0%AA%BF%E0%AA%A4%E0%AA%BE-%E0%AA%B8%E0%AA%82%E0%AA%AA%E0%AA%A6%E0%AA%BE/%E0%AA%B5%E0%AA%97%E0%AA%A1%E0%AB%8B&diff=66694&oldid=prev
Meghdhanu: +1
2023-11-17T01:39:22Z
<p>+1</p>
<p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br />
<br><br />
<big><big>'''વગડો'''</big></big><br><br />
'''રાજેશ વણકર'''<br />
<br><br><br />
<poem><br />
ઝાડની ક્યાં વાત કરો છો<br />
આખો વગડો જ અમારો છે<br />
એ લૂગડાં અમારાં<br />
એને ઓઢી પાથરી પહેરી જીવીએ<br />
એને ખાઈ પી ન્હાઇ ધોઈ જીવીએ<br />
ને એટલે જ<br />
એકાદ વેંત દાતણ તોડવું હોય ને<br />
તોય માફી માગીએ છીએ બે હાથથી એ ઝાડની<br />
ભોંય પર પેશાબ કરવો હોય તોય <br />
એનો મંતર બોલીએ કે<br />
મા માફ કરજે<br />
કારણ એ જીવાડે છે ને જીવીએ છીએ<br />
કદી ભૂખ્યા સૂવા દીધા નથી આ વગડે<br />
કદી તરસ્યા રાખ્યા નથી આ નદીએ આ તળાવે<br />
હા<br />
પેલા પેન્ટમાં બુશટ ખોસીને ધસ્યા આવે છે ને ગાડીઓમાં<br />
એ ભૂખે મારવાના છે<br />
એ તરસ્યા રાખવાના છે<br />
એ છોરાં ને ઢોરાં મેલાવવાના છે<br />
એમ લાગે<br />
અલ્યો તમે ફક્ત આ વગડાઉ માણસને બસ માણસ કહી દો ને<br />
એટલે આખુંય પર્યાવરણ પર્યાવરણ <br />
કારણ વગડો જ તો અમે છીએ<br />
અમારાથી જ આ હર્યોભર્યો <br />
ને ગાતો નાચતો લહેરાતો.<br />
આ વગડો અમારો બાપ છે<br />
એના ખોળે અમે ઉછર્યા છીએ <br />
એનાં ડુંગરે ડુંગરે અમારા ઉઘાડા પગનાં છાલાંનાં નિશાન છે <br />
ને એની વેલીઓએ વ્હાલથી ભુસ્યાનો અનુભવ છે<br />
એમાં નાચ્યાં છીએ મનમૂકીને <br />
જાણે વગડો ખભે બેસાડી નચાડે એમ<br />
મ્હાલ્યા છીએ મેળા <br />
ને ઉજવ્યા છે પીઠોરા<br />
એનાં ઝરણાંએ હેતનાં અમરત પાયાં છે <br />
અમારાં ઢોર બકરાંને એ નધણીયાતાં રેવા દેતો નથી <br />
એના ગુંજતા કલશોરમાં અમે ઝબોળી છે જાતને<br />
ટહુકે ટહુકે પોષ્યા છે શ્વાસને<br />
પછી બધોય ભાર ધોઈ નાખ્યો છે એના હેલકારે હેલકારે<br />
એણે કદી ભૂખ્યા રાખ્યા નથી અમને <br />
અમારી શોષ પાડતી તરસને બુઝાવી છે આવતામાં<br />
ગીતો આપ્યા છે ગાવા<br />
કથાઓ આપી છે કહેવા<br />
આકાશ આપ્યું છે હોંકારો પાડવા<br />
ને ધરતી આપી છે નિરાંતે સાવ ખુલ્લાપણું જાળવવા <br />
એ દર વખતે સાવ નવો થઈને<br />
અમને પાળે પોષે છે યુગોથી<br />
આ વગડો અમારો બાપ છે ખરો બાપ <br />
એનાથી વિખુટા પાડવાનું પાપ ન કરતા કોઈ<br />
નહિતર, એણે જ આપ્યાં છે કામઠાં, ભાથા ને ભાલા<br />
વગડે અમને જીવવા નિરાંત આપી છે<br />
તો ઝઝૂમવા હિંમત પણ આપી છે<br />
પેલા જુગજૂના અડીખમ ડુંગર જેવી.<br />
આખરે તો એ બાપ છે ને અમારો.<br />
</poem><br />
<br><br />
{{HeaderNav2<br />
|previous = એક કલાકારનું વ્યાકુળ રૂપક<br />
|next = કવિતા : બ્રેસ્ટ કેન્સરની<br />
}}</div>
Meghdhanu