ગુજરાતી એકાંકીસંપદા/ચાલ સૂરજ પકડીએ - Revision history

MeghaBhavsar at 13:18, 8 June 2022

2022-06-08T13:18:38Z

← Older revision		Revision as of 13:18, 8 June 2022
Line 154:		Line 154:
	{{HeaderNav2		{{HeaderNav2
	\|previous = એક ઝરણાની વાત		\|previous = એક ઝરણાની વાત
	\|next = ~~ચાલ સૂરજ પકડીએ~~		\|next = એક ચપટી ઊંઘ
	}}		}}

MeghaBhavsar at 13:18, 8 June 2022

2022-06-08T13:18:13Z

← Older revision		Revision as of 13:18, 8 June 2022
Line 148:		Line 148:
	{{ps \|રૂપાઃ\| ચાલ, ઊભી થા પન્ની, આપણે તો હજી દોડવાનું છે. સૂરજને પકડવાનો છે. આપણી દોડ તો ક્યારેય પૂરી નહીં થાય.}}		{{ps \|રૂપાઃ\| ચાલ, ઊભી થા પન્ની, આપણે તો હજી દોડવાનું છે. સૂરજને પકડવાનો છે. આપણી દોડ તો ક્યારેય પૂરી નહીં થાય.}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| (ઊભા થઈને પાછી પેલી દોડવાની ઍક્શન) ચાલ, સૂરજ પકડીએ.}}		{{ps \|પન્નીઃ\| (ઊભા થઈને પાછી પેલી દોડવાની ઍક્શન) ચાલ, સૂરજ પકડીએ.}}
	(પડદો પડે છે.)		<center>(પડદો પડે છે.)</center>
	(ચાલ, સૂરજ પકડીએ)		{{Right\|(ચાલ, સૂરજ પકડીએ)}}
	*		*
			<br>
			{{HeaderNav2
			\|previous = એક ઝરણાની વાત
			\|next = ચાલ સૂરજ પકડીએ
			}}

MeghaBhavsar at 07:34, 8 June 2022

2022-06-08T07:34:22Z

Show changes

MeghaBhavsar at 07:27, 8 June 2022

2022-06-08T07:27:38Z

MeghaBhavsar at 07:08, 8 June 2022

2022-06-08T07:08:50Z

MeghaBhavsar at 07:04, 8 June 2022

2022-06-08T07:04:21Z

Show changes

MeghaBhavsar at 06:54, 8 June 2022

2022-06-08T06:54:27Z

Show changes

MeghaBhavsar at 06:40, 8 June 2022

2022-06-08T06:40:22Z

Show changes

MeghaBhavsar at 06:36, 8 June 2022

2022-06-08T06:36:57Z

← Older revision		Revision as of 06:36, 8 June 2022
Line 1:		Line 1:
	{{SetTitle}}		{{SetTitle}}
	{{Heading\|{{color\|red\|ચાલ સૂરજ પકડીએ}}<br>{{color\|blue\|પ્રજ્ઞા પટેલ}}}}		{{Heading\|{{color\|red\|ચાલ સૂરજ પકડીએ}}<br>{{color\|blue\|પ્રજ્ઞા પટેલ}}}}
	પાત્રો
	પન્ની		{{center block\|title='''પાત્રો'''\|
	રૂપા		'''પન્ની'''<br>
	પપ્પા		'''રૂપા'''<br>
			'''રૂપા'''<br>
			'''પપ્પા'''<br>
			}}
	(પડદો ખૂલે છે. એક સામાન્ય, કંઈક વ્યવસ્થિત છતાં અસ્ત-વ્યસ્ત રૂમનું દૃશ્ય, સામાન્ય સ્ટેજ, ફર્નિચર, ભીંતે બે-ચાર મોટાં પેઇન્ટિંગ છે. રૂપા અને પન્ની બંને રૂમમાં સામ-સામે બેઠાં છે. વચ્ચે ટેબલ છે અથવા તો બંનેને સ્ટેજ પર કોણી ટેકવીને સૂઈ રહેલાં પણ બતાવી શકાય… પાત્રોના તદ્દન સહજ, સ્વાભાવિક અભિનય…)		(પડદો ખૂલે છે. એક સામાન્ય, કંઈક વ્યવસ્થિત છતાં અસ્ત-વ્યસ્ત રૂમનું દૃશ્ય, સામાન્ય સ્ટેજ, ફર્નિચર, ભીંતે બે-ચાર મોટાં પેઇન્ટિંગ છે. રૂપા અને પન્ની બંને રૂમમાં સામ-સામે બેઠાં છે. વચ્ચે ટેબલ છે અથવા તો બંનેને સ્ટેજ પર કોણી ટેકવીને સૂઈ રહેલાં પણ બતાવી શકાય… પાત્રોના તદ્દન સહજ, સ્વાભાવિક અભિનય…)
	પન્નીઃ એય રૂપા, આપણે ક્યાં સુધી આમ ગરોળીની જેમ પડ્યાં રહીશું?		પન્નીઃ એય રૂપા, આપણે ક્યાં સુધી આમ ગરોળીની જેમ પડ્યાં રહીશું?

MeghaBhavsar at 13:06, 7 June 2022

2022-06-07T13:06:25Z

← Older revision		Revision as of 13:06, 7 June 2022
Line 1:		Line 1:
			{{SetTitle}}
			{{Heading\|{{color\|red\|ચાલ સૂરજ પકડીએ}}<br>{{color\|blue\|પ્રજ્ઞા પટેલ}}}}
	પાત્રો		પાત્રો
	પન્ની		પન્ની

← Older revision		Revision as of 07:27, 8 June 2022
Line 75:		Line 75:
	\|તારો જન્મ જેમ એક અવાસ્તવિક ઘટના હતો તેમ મારો જન્મ એક સુખદ ઘટનારૂપ હતો. (થોડી ક્ષણો મૌન… એક બાજુ જઈને. એક બાજુ જોઈ રહી બોલે છે.)}}		\|તારો જન્મ જેમ એક અવાસ્તવિક ઘટના હતો તેમ મારો જન્મ એક સુખદ ઘટનારૂપ હતો. (થોડી ક્ષણો મૌન… એક બાજુ જઈને. એક બાજુ જોઈ રહી બોલે છે.)}}
	હા, હા, એક સાંજે એવું બની ગયું કે જેણે મારી આખી જિંદગી બદલી નાંખી. તે દુર્ભાગી સાંજે અમારી મિલનો મજૂર કાલુ પોતાની આંખના રતન સમી પુત્રીની જિંદગીની ભીખ માંગવા આવ્યો. જિંદગીથી દૂર ને મોતની નજીક જઈ રહેલી પુત્રીની સારવાર માટે પૈસાની ભીખ માંગવા આવ્યો. પણ ગરીબોનાં લોહી ચૂસી ધનિક બનેલા મારા પિતાએ તેને મદદ કરવાની ના કહી… કાલુનું તો જે થવું હતું તે થયું પણ બસ ત્યારથી જ ગરીબોનાં લોહી ચૂસી ધનની રંગોળી પૂરતા ધનિક બાપ ઉપર અને તે ધન પર મને તિરસ્કાર છૂટ્યો…		હા, હા, એક સાંજે એવું બની ગયું કે જેણે મારી આખી જિંદગી બદલી નાંખી. તે દુર્ભાગી સાંજે અમારી મિલનો મજૂર કાલુ પોતાની આંખના રતન સમી પુત્રીની જિંદગીની ભીખ માંગવા આવ્યો. જિંદગીથી દૂર ને મોતની નજીક જઈ રહેલી પુત્રીની સારવાર માટે પૈસાની ભીખ માંગવા આવ્યો. પણ ગરીબોનાં લોહી ચૂસી ધનિક બનેલા મારા પિતાએ તેને મદદ કરવાની ના કહી… કાલુનું તો જે થવું હતું તે થયું પણ બસ ત્યારથી જ ગરીબોનાં લોહી ચૂસી ધનની રંગોળી પૂરતા ધનિક બાપ ઉપર અને તે ધન પર મને તિરસ્કાર છૂટ્યો…
	{{ps \|પન્નીઃ\| પછી…		{{ps \|પન્નીઃ\| પછી…}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| પછી… પછી તો હું પણ મારી મંજિલની શોધમાં જ હતી. ત્યાં કલા નામની કોઈ દેવીએ મારા પર કામણ કર્યું. કુદરતને ખોળે પથરાયેલાં સૌંદર્યને કાગળમાં કંડારવાનું મન થઈ આવ્યું. રંગ અને પીંછી મારી આરાધના બની ગયાં.		{{ps \|રૂપાઃ\| પછી… પછી તો હું પણ મારી મંજિલની શોધમાં જ હતી. ત્યાં કલા નામની કોઈ દેવીએ મારા પર કામણ કર્યું. કુદરતને ખોળે પથરાયેલાં સૌંદર્યને કાગળમાં કંડારવાનું મન થઈ આવ્યું. રંગ અને પીંછી મારી આરાધના બની ગયાં.}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| પછી?		{{ps \|પન્નીઃ\| પછી?}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| પછી તો મને પૈસા મળતા બંધ થયા. મારાં રંગ અને પીંછી સંતાડી દેતાં. મારાં ચિત્રો ફાડી નાંખતાં. મારા પર આ વાતે સિતમ ગુજારવાનો શરૂ કર્યો. પછી તો આ નાની વાતે ગંભીર સ્વરૂપ લીધું. આખરે એક દિવસ મેં તેમને કહી જ દીધું, ‘તમારે મને તમારી દીકરી તરીકે માનવી હોય તો માનો, બાકી હું મારી રીતે જ જીવીશ.’ તેમણે મને ખૂબ સમજાવી, ધમકાવી, લાલચ આપી. પણ મેં તો ચિત્રકાર બનવાનું જ પસંદ કર્યું. એક સારા ખાનદાન ઘરની છોકરી રંગના લપેડા કરે તેમાં તેમની ખાનદાનીને લાંછન લાગતું હતું, તેમની આબરૂ જતી હતી.		{{ps \|રૂપાઃ\| પછી તો મને પૈસા મળતા બંધ થયા. મારાં રંગ અને પીંછી સંતાડી દેતાં. મારાં ચિત્રો ફાડી નાંખતાં. મારા પર આ વાતે સિતમ ગુજારવાનો શરૂ કર્યો. પછી તો આ નાની વાતે ગંભીર સ્વરૂપ લીધું. આખરે એક દિવસ મેં તેમને કહી જ દીધું, ‘તમારે મને તમારી દીકરી તરીકે માનવી હોય તો માનો, બાકી હું મારી રીતે જ જીવીશ.’ તેમણે મને ખૂબ સમજાવી, ધમકાવી, લાલચ આપી. પણ મેં તો ચિત્રકાર બનવાનું જ પસંદ કર્યું. એક સારા ખાનદાન ઘરની છોકરી રંગના લપેડા કરે તેમાં તેમની ખાનદાનીને લાંછન લાગતું હતું, તેમની આબરૂ જતી હતી.}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| તારી વાત સાચી છે. દરેક વ્યક્તિને પોતાની રીતે જીવવાનો અધિકાર હોય છે. ને તું ચિત્રો દોરે તેમાં તેમને શું વાંધો હોઈ શકે? આ એક જડતા જ છે. એક પ્રકારનો ખોટો અહમ્. પછી?		{{ps \|પન્નીઃ\| તારી વાત સાચી છે. દરેક વ્યક્તિને પોતાની રીતે જીવવાનો અધિકાર હોય છે. ને તું ચિત્રો દોરે તેમાં તેમને શું વાંધો હોઈ શકે? આ એક જડતા જ છે. એક પ્રકારનો ખોટો અહમ્. પછી?}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| બસ, પછી તો હૉસ્ટેલમાં રહીને ફાઇન આર્ટ્સનો કોર્સ કર્યો અને બે વરસથી તો તારી સાથે.		{{ps \|રૂપાઃ\| બસ, પછી તો હૉસ્ટેલમાં રહીને ફાઇન આર્ટ્સનો કોર્સ કર્યો અને બે વરસથી તો તારી સાથે.}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| ખરેખર રૂપા ઘણી વખત મા-બાપ સંતાનોની લાગણીને સમજ્યાં વિના જ તેમને મહાન અન્યાય કરી બેસે છે. તારા-મારા જેવા કોઈક જ જાગૃત હોવાનાં. જોકે એક અર્થમાં આપણે બળવાખોર કહેવાઈએ. જોકે તારે આમ ન કરવું જોઈએ. તું હજી પણ તારા ઘેર જા. એમની માફી માંગ, ગમે તેમ છેવટે તો એ તારાં મા-બાપ છે ને?		{{ps \|પન્નીઃ\| ખરેખર રૂપા ઘણી વખત મા-બાપ સંતાનોની લાગણીને સમજ્યાં વિના જ તેમને મહાન અન્યાય કરી બેસે છે. તારા-મારા જેવા કોઈક જ જાગૃત હોવાનાં. જોકે એક અર્થમાં આપણે બળવાખોર કહેવાઈએ. જોકે તારે આમ ન કરવું જોઈએ. તું હજી પણ તારા ઘેર જા. એમની માફી માંગ, ગમે તેમ છેવટે તો એ તારાં મા-બાપ છે ને?}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| પહેલાં તું તારાં મમ્મી-પપ્પાની માફી માંગ, પછી મને સલાહ આપજે. ને સાચી વાત સામે બળવો કરીએ તેમાં ખોટું પણ શું છે? મને તે વાતનું કોઈ જ દુઃખ નથી, કોઈ જ અફસોસ નથી. હું મારી રીતે સુખી છું. મારી ધૂનમાં મસ્ત છું. ક્યારેક તેમને મળવા જાઉં છું, ક્યારેક તેમને પત્ર લખું છું પણ હવે એ ઘર મને ઘર નથી લાગતું, કારણ કે ત્યાં પૈસાના અભિમાનનું કવચ હંમેશ છવાયેલું હોય છે. એમને પૈસાનું અભિમાન. જો ઈશ્વર મારી પ્રાર્થના સાંભળે તો બે હાથ જોડી તેને પ્રાર્થના કરું કે હે ભગવાન, એમને ગરીબ બનાવી દે. મારાં માતા-પિતાને તું મધ્યમ વર્ગના માનવીની જિંદગી આપ. જેથી ગરીબી શું છે, તેનો તેમને ખ્યાલ આવે. હે ભગવાન! અમને ગરીબ બનાવી દે.		{{ps \|રૂપાઃ\| પહેલાં તું તારાં મમ્મી-પપ્પાની માફી માંગ, પછી મને સલાહ આપજે. ને સાચી વાત સામે બળવો કરીએ તેમાં ખોટું પણ શું છે? મને તે વાતનું કોઈ જ દુઃખ નથી, કોઈ જ અફસોસ નથી. હું મારી રીતે સુખી છું. મારી ધૂનમાં મસ્ત છું. ક્યારેક તેમને મળવા જાઉં છું, ક્યારેક તેમને પત્ર લખું છું પણ હવે એ ઘર મને ઘર નથી લાગતું, કારણ કે ત્યાં પૈસાના અભિમાનનું કવચ હંમેશ છવાયેલું હોય છે. એમને પૈસાનું અભિમાન. જો ઈશ્વર મારી પ્રાર્થના સાંભળે તો બે હાથ જોડી તેને પ્રાર્થના કરું કે હે ભગવાન, એમને ગરીબ બનાવી દે. મારાં માતા-પિતાને તું મધ્યમ વર્ગના માનવીની જિંદગી આપ. જેથી ગરીબી શું છે, તેનો તેમને ખ્યાલ આવે. હે ભગવાન! અમને ગરીબ બનાવી દે.}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| આટલી હદે ન જા, રૂપા.		{{ps \|પન્નીઃ\| આટલી હદે ન જા, રૂપા.}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| તને શી ખબર કે તે લોકો મારા પર કેવા સિતમ ગુજારે છે?		{{ps \|રૂપાઃ\| તને શી ખબર કે તે લોકો મારા પર કેવા સિતમ ગુજારે છે?}}
	(ઊભી થઈને ટેબલના ખાનામાંથી એક પત્ર લાવી આપે છે.) લે, વાંચ આ પત્ર. (પાછળથી પણ અવાજ આપી શકાય. પન્ની વાંચે છે.) “તારા માટે છોકરો પસંદ કરી રાખ્યો છે. તું આવે એટલી વાર. સગાઈ નક્કી કરી દઈએ. છોકરા ભણેલો છે. S.S.C. પાસ છે. પણ મોટો વેપારી છે. ખાનદાન છે.”		(ઊભી થઈને ટેબલના ખાનામાંથી એક પત્ર લાવી આપે છે.) લે, વાંચ આ પત્ર. (પાછળથી પણ અવાજ આપી શકાય. પન્ની વાંચે છે.) “તારા માટે છોકરો પસંદ કરી રાખ્યો છે. તું આવે એટલી વાર. સગાઈ નક્કી કરી દઈએ. છોકરા ભણેલો છે. S.S.C. પાસ છે. પણ મોટો વેપારી છે. ખાનદાન છે.”
	{{ps \|રૂપાઃ\| ભણેલો ને પાછો S.S.C. વેપારી એટલે ખાનદાન. ખૂણે-ખાંચરેથી ક્યાંક શોધી કાઢ્યો હશે. ને એક સાવ આવી અજાણી વ્યક્તિ સાથે કોઈ પણ પરિચય વિના તેને આખું જીવન સોંપી દેવાનું? ના, હું આમાં નથી માનતી. વળી મારો આત્મા તો કલાને ઝંખે છે. જીવન-કલા શું છે? તેનાથી સાવ બેખબર વ્યક્તિના હાથમાં મારા અમૂલ્ય જીવનની દોરી સોંપી દઉં? (આવેશમાં) નહીં, એવું ક્યારેય નહીં બને. ક્યારેય નહીં. કોઈ સંજોગોમાં નહીં બને. મારી કલાનું ખૂન કરી, મારા આત્માને મારી નાંખી, મારાં સ્વપ્નોને છૂંદી નાખી, સ્વર્ગની જિંદગી મળે તો તેને પણ ઠુકરાવવા હું તૈયાર છું. (પન્ની ઊભી થઈ તેની નજીક જાય છે. શાંત પાડે છે.)		{{ps \|રૂપાઃ\| ભણેલો ને પાછો S.S.C. વેપારી એટલે ખાનદાન. ખૂણે-ખાંચરેથી ક્યાંક શોધી કાઢ્યો હશે. ને એક સાવ આવી અજાણી વ્યક્તિ સાથે કોઈ પણ પરિચય વિના તેને આખું જીવન સોંપી દેવાનું? ના, હું આમાં નથી માનતી. વળી મારો આત્મા તો કલાને ઝંખે છે. જીવન-કલા શું છે? તેનાથી સાવ બેખબર વ્યક્તિના હાથમાં મારા અમૂલ્ય જીવનની દોરી સોંપી દઉં? (આવેશમાં) નહીં, એવું ક્યારેય નહીં બને. ક્યારેય નહીં. કોઈ સંજોગોમાં નહીં બને. મારી કલાનું ખૂન કરી, મારા આત્માને મારી નાંખી, મારાં સ્વપ્નોને છૂંદી નાખી, સ્વર્ગની જિંદગી મળે તો તેને પણ ઠુકરાવવા હું તૈયાર છું.}} (પન્ની ઊભી થઈ તેની નજીક જાય છે. શાંત પાડે છે.)
	{{ps \|પન્નીઃ\| રૂપા, તારી કથની તો મારી કથની કરતાં પણ કરુણ છે. ખરેખર જિંદગી એટલે જિંદગી જ. લાખ પ્રયત્નો કરીએ છતાં તેને સમજી શકીએ નહીં. તેની કોઈ વ્યાખ્યા ન આપી શકીએ. જીવન એટલે જ જાણે કે ઝંઝાવાત. ને આપણે મૃગજળ પાછળ દોટ મૂકતાં માનવ પાગલ નહીં તો. જીવન જ્યારે જ્યારે સામે મળે છે ત્યારે ઝંઝાવાતના રૂપમાં, મૃગજળના રૂપમાં, આથમી ગયેલા સૂરજના રૂપમાં. ક્યાં સુધી આપણે દોડ્યાં કરીશું? ને આવી વ્યર્થ દોડનો કોઈ અર્થ પણ ખરો? આખરે થાકી-હારી જવાનાં તો આપણે જ. થાય છે ક્યાં સુધી? ક્યાં સુધી આ બધું? ક્યાં સુધી?		{{ps \|પન્નીઃ\| રૂપા, તારી કથની તો મારી કથની કરતાં પણ કરુણ છે. ખરેખર જિંદગી એટલે જિંદગી જ. લાખ પ્રયત્નો કરીએ છતાં તેને સમજી શકીએ નહીં. તેની કોઈ વ્યાખ્યા ન આપી શકીએ. જીવન એટલે જ જાણે કે ઝંઝાવાત. ને આપણે મૃગજળ પાછળ દોટ મૂકતાં માનવ પાગલ નહીં તો. જીવન જ્યારે જ્યારે સામે મળે છે ત્યારે ઝંઝાવાતના રૂપમાં, મૃગજળના રૂપમાં, આથમી ગયેલા સૂરજના રૂપમાં. ક્યાં સુધી આપણે દોડ્યાં કરીશું? ને આવી વ્યર્થ દોડનો કોઈ અર્થ પણ ખરો? આખરે થાકી-હારી જવાનાં તો આપણે જ. થાય છે ક્યાં સુધી? ક્યાં સુધી આ બધું? ક્યાં સુધી?}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| હા, પન્ની. આ સૂરજને પકડવાની દોડ છે. જ્યાં સુધી એ પકડાય નહીં ત્યાં સુધી. મને પણ એ જ થાય છે કે આખરે આ બધું ક્યાં સુધી ટકી શકશે? આપણું આ ખમીર મોજાં જેમ પથ્થર સાથે ટકરાઈને વેરાઈ જાય છે તેમ જીવનના સંઘર્ષો સાથે ટકરાઈને તૂટી જશે, ભાંગી પડશે. ખરેખર વિચારીએ તો બધું જ વ્યર્થ છે, છતાં અર્થસભર છે.		{{ps \|રૂપાઃ\| હા, પન્ની. આ સૂરજને પકડવાની દોડ છે. જ્યાં સુધી એ પકડાય નહીં ત્યાં સુધી. મને પણ એ જ થાય છે કે આખરે આ બધું ક્યાં સુધી ટકી શકશે? આપણું આ ખમીર મોજાં જેમ પથ્થર સાથે ટકરાઈને વેરાઈ જાય છે તેમ જીવનના સંઘર્ષો સાથે ટકરાઈને તૂટી જશે, ભાંગી પડશે. ખરેખર વિચારીએ તો બધું જ વ્યર્થ છે, છતાં અર્થસભર છે.
	{{ps \|પન્નીઃ\| આપણો કોઈ આકાર નથી, આપણો કોઈ પ્રવાહ નથી. છતાં એક પ્રવાહમાં તણાયે જઈએ છીએ. દુનિયાથી અજાણ રીતે અલગારી એવાં આપણે બે આ રૂમમાં શ્વાસ લઈએ છીએ ને થાય છે કે આપણે પણ જીવીએ છીએ. ધબકતી ક્ષણો ક્યારેક અનુભવીએ છીએ. પણ એ ધબકાર જિંદગીના આ અફાટ રણમાં રેત બનીને પથરાઈ જાય છે ને જીવન ધૂળની ડમરીઓમાં અટવાઈ જતું હોય છે.		{{ps \|પન્નીઃ\| આપણો કોઈ આકાર નથી, આપણો કોઈ પ્રવાહ નથી. છતાં એક પ્રવાહમાં તણાયે જઈએ છીએ. દુનિયાથી અજાણ રીતે અલગારી એવાં આપણે બે આ રૂમમાં શ્વાસ લઈએ છીએ ને થાય છે કે આપણે પણ જીવીએ છીએ. ધબકતી ક્ષણો ક્યારેક અનુભવીએ છીએ. પણ એ ધબકાર જિંદગીના આ અફાટ રણમાં રેત બનીને પથરાઈ જાય છે ને જીવન ધૂળની ડમરીઓમાં અટવાઈ જતું હોય છે.

← Older revision		Revision as of 07:08, 8 June 2022
Line 50:		Line 50:
	{{ps \|પન્નીઃ\| એય, આજે તો મને એક સ્વપ્ન આવ્યું. હું દરિયાકિનારે બેઠી હતી, ત્યાં એક આકૃતિ દેખાઈ. જાણે કે જલપરી. હું એની નજીક ગઈ તો એ દૂર સરવા લાગી. હું વધુ નજીક ગઈ તો એ વધુ દૂર સરવા લાગી. મેં એને પકડવા પ્રયત્ન કર્યો તો એ દોડવા લાગી ને અચાનક એ સાગરનાં મોજાંમાં અદૃશ્ય થઈ ગઈ. મેં મોજાંમાં હાથ નાંખી તેને શોધવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ વ્યર્થ. મારા હાથ ખાલી છીપલાંથી ભરેલા હતા. પછી હું કિનારે આવીને બેઠી તો પાછી તે આકૃતિ દેખાઈ. હું નજીક ગઈ. એ દૂર ભાગી… એ આગળ દોડતી રહી ને હું એને પકડવા પાછળ દોડતી રહી… જ્યારે હું થાકી ત્યારે જોયું તો એ ક્ષિતિજમાં ડૂબી ગઈ હતી. એ તો મારી સૂરજને પકડવાની દોડ હતી. જ્યારે હું હતાશ થઈને બેઠી ત્યારે મારી આંખો ધૂળના રજકણોથી ભરાઈ ગઈ હતી. મને કશું જ દેખાતું નહોતું. કોઈ દિવસ નહીં ને આજે મને આવું સ્વપ્ન કેમ આવ્યું?}}		{{ps \|પન્નીઃ\| એય, આજે તો મને એક સ્વપ્ન આવ્યું. હું દરિયાકિનારે બેઠી હતી, ત્યાં એક આકૃતિ દેખાઈ. જાણે કે જલપરી. હું એની નજીક ગઈ તો એ દૂર સરવા લાગી. હું વધુ નજીક ગઈ તો એ વધુ દૂર સરવા લાગી. મેં એને પકડવા પ્રયત્ન કર્યો તો એ દોડવા લાગી ને અચાનક એ સાગરનાં મોજાંમાં અદૃશ્ય થઈ ગઈ. મેં મોજાંમાં હાથ નાંખી તેને શોધવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ વ્યર્થ. મારા હાથ ખાલી છીપલાંથી ભરેલા હતા. પછી હું કિનારે આવીને બેઠી તો પાછી તે આકૃતિ દેખાઈ. હું નજીક ગઈ. એ દૂર ભાગી… એ આગળ દોડતી રહી ને હું એને પકડવા પાછળ દોડતી રહી… જ્યારે હું થાકી ત્યારે જોયું તો એ ક્ષિતિજમાં ડૂબી ગઈ હતી. એ તો મારી સૂરજને પકડવાની દોડ હતી. જ્યારે હું હતાશ થઈને બેઠી ત્યારે મારી આંખો ધૂળના રજકણોથી ભરાઈ ગઈ હતી. મને કશું જ દેખાતું નહોતું. કોઈ દિવસ નહીં ને આજે મને આવું સ્વપ્ન કેમ આવ્યું?}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| તને ઊંઘમાં સ્વપ્ન આવે છે ને હું તો જાગતાં જ સ્વપ્ન જોઉં છું.}}		{{ps \|રૂપાઃ\| તને ઊંઘમાં સ્વપ્ન આવે છે ને હું તો જાગતાં જ સ્વપ્ન જોઉં છું.}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| હવે મને ઊંઘ નહીં આવે. ચાલ વાતો કરીએ… અડધી રાત્રે તારા ગણતાં-ગણતાં વાતો કરવાની પણ એક મજા હોય છે.		{{ps \|પન્નીઃ\| હવે મને ઊંઘ નહીં આવે. ચાલ વાતો કરીએ… અડધી રાત્રે તારા ગણતાં-ગણતાં વાતો કરવાની પણ એક મજા હોય છે.}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| મને પણ ચિત્ર દોરવાનો મૂડ નથી. (બંને આરામથી બેસે છે.)		{{ps \|રૂપાઃ\| મને પણ ચિત્ર દોરવાનો મૂડ નથી. (બંને આરામથી બેસે છે.)}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| રૂપા, તું આમ ક્યાં સુધી ચિત્રો દોર્યા કરીશ?		{{ps \|પન્નીઃ\| રૂપા, તું આમ ક્યાં સુધી ચિત્રો દોર્યા કરીશ?}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| ત્યાં સુધી કે જ્યાં સુધી તું છૂટાછવાયા કાગળોમાં વાર્તા કે કવિતા લખ્યા કરીશ.		{{ps \|રૂપાઃ\| ત્યાં સુધી કે જ્યાં સુધી તું છૂટાછવાયા કાગળોમાં વાર્તા કે કવિતા લખ્યા કરીશ.}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| તો તો મજા પડશે. હું તો જિંદગીના અંત સુધી આ જ ધંધો કરવાની છું ને થશે તો ના… તા…તા…થૈ…થૈ… સમજી? મીઠે બોલે બોલે, બોલે પાયલિયાં… મીઠે…		{{ps \|પન્નીઃ\| તો તો મજા પડશે. હું તો જિંદગીના અંત સુધી આ જ ધંધો કરવાની છું ને થશે તો ના… તા…તા…થૈ…થૈ… સમજી? મીઠે બોલે બોલે, બોલે પાયલિયાં… મીઠે…}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| બસ, બસ. ઘણું થઈ ગયું. જોકે એમાં તો મને પણ રસ છે. એટલે હું તને સાથે-સાથે સંગત આપીશ.		{{ps \|રૂપાઃ\| બસ, બસ. ઘણું થઈ ગયું. જોકે એમાં તો મને પણ રસ છે. એટલે હું તને સાથે-સાથે સંગત આપીશ.}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| જોકે ખરેખર તો બાળપણથી મેં ડૉક્ટર બનવાનાં સ્વપ્નો જોયેલાં, મારે બનવું હતું ડૉક્ટર પણ બની ગઈ કંઈક જુદું જ. છતાં મેં પ્રયત્નો તો કર્યા જ હતા. પણ મારામાં રહેલો પેલો કલ્પનાનો જીવ અને પેલાં ડૉક્ટર બનવાના સ્વપ્ન વચ્ચે હંમેશાં સંઘર્ષ થતો રહ્યો. આખરે કલ્પનાના જીવની જીત થઈ, મારો આત્મા જીત્યો. હા, આ મારા આત્માની ધૂન છે. જોકે કવિ-લેખકનું લેબલ લગાડી શકું તે કક્ષાએ તો હું નથી જ પહોંચી. છતાં ક્યારેક લખી લઉં છું.		{{ps \|પન્નીઃ\| જોકે ખરેખર તો બાળપણથી મેં ડૉક્ટર બનવાનાં સ્વપ્નો જોયેલાં, મારે બનવું હતું ડૉક્ટર પણ બની ગઈ કંઈક જુદું જ. છતાં મેં પ્રયત્નો તો કર્યા જ હતા. પણ મારામાં રહેલો પેલો કલ્પનાનો જીવ અને પેલાં ડૉક્ટર બનવાના સ્વપ્ન વચ્ચે હંમેશાં સંઘર્ષ થતો રહ્યો. આખરે કલ્પનાના જીવની જીત થઈ, મારો આત્મા જીત્યો. હા, આ મારા આત્માની ધૂન છે. જોકે કવિ-લેખકનું લેબલ લગાડી શકું તે કક્ષાએ તો હું નથી જ પહોંચી. છતાં ક્યારેક લખી લઉં છું.}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| નહીં પન્ની. ભલે તું ગમે તે કહે, બાકી તારી સર્જનશક્તિ પર હું તો ફિદા છું. મને એમાં વિશ્વાસ છે. મારી દુનિયાનો તો તું જ શ્રેષ્ઠ કવિ, શ્રેષ્ઠ લેખક.		{{ps \|રૂપાઃ\| નહીં પન્ની. ભલે તું ગમે તે કહે, બાકી તારી સર્જનશક્તિ પર હું તો ફિદા છું. મને એમાં વિશ્વાસ છે. મારી દુનિયાનો તો તું જ શ્રેષ્ઠ કવિ, શ્રેષ્ઠ લેખક.}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| તું એમ કહીશ એટલે હું તને શ્રેષ્ઠ ચિત્રકાર તરીકે બિરદાવીશ નહીં. પણ ના, સત્યની નજીક રહીને કહું તો હું તારી કલા પર મુગ્ધ છું. તારાં ચિત્રોમાં હું મારી વ્યથા, વેદના, દુઃખ બધું જ ભૂલી જાઉં છું. દુનિયાની જો કોઈ શાંત જગ્યા હોય તો તે આ ખાલી રૂમ છે કે જ્યાં તું છે ને તારાં આ ચિત્રોનો વાસ છે.		{{ps \|પન્નીઃ\| તું એમ કહીશ એટલે હું તને શ્રેષ્ઠ ચિત્રકાર તરીકે બિરદાવીશ નહીં. પણ ના, સત્યની નજીક રહીને કહું તો હું તારી કલા પર મુગ્ધ છું. તારાં ચિત્રોમાં હું મારી વ્યથા, વેદના, દુઃખ બધું જ ભૂલી જાઉં છું. દુનિયાની જો કોઈ શાંત જગ્યા હોય તો તે આ ખાલી રૂમ છે કે જ્યાં તું છે ને તારાં આ ચિત્રોનો વાસ છે.}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| બસ, બસ. આટલી પ્રશંસા સારી નહીં. આપણે તો એકબીજાંનાં વખાણ કરવા લાગી ગયાં. જો હું તને એક વાત કરવાનું ભૂલી જ ગઈ. કાલે જ મને ૭૦૦ રૂપિયાનું એક કામ મળ્યું છે. થોડાં ચિત્રો અને એક સ્કેચ બનાવવાનો છે. પછી તો આપણે અજંતા-ઇલોરા ફરવા જઈ શકીશું. (આનંદમાં આવી જાય છે.)		{{ps \|રૂપાઃ\| બસ, બસ. આટલી પ્રશંસા સારી નહીં. આપણે તો એકબીજાંનાં વખાણ કરવા લાગી ગયાં. જો હું તને એક વાત કરવાનું ભૂલી જ ગઈ. કાલે જ મને ૭૦૦ રૂપિયાનું એક કામ મળ્યું છે. થોડાં ચિત્રો અને એક સ્કેચ બનાવવાનો છે. પછી તો આપણે અજંતા-ઇલોરા ફરવા જઈ શકીશું. (આનંદમાં આવી જાય છે.)}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| એ તો બધું ખરું પણ… પણ…		{{ps \|પન્નીઃ\| એ તો બધું ખરું પણ… પણ…}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| પણ-પણ શું કરે છે? જે કહેવું હોય તે કહી નાંખ ને?		{{ps \|રૂપાઃ\| પણ-પણ શું કરે છે? જે કહેવું હોય તે કહી નાંખ ને?}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| ના, પૂછતાં સંકોચ થાય છે. તને એક વાત પૂછવી છે.		{{ps \|પન્નીઃ\| ના, પૂછતાં સંકોચ થાય છે. તને એક વાત પૂછવી છે.}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| એમાં શું? જે પૂછવું હોય તે પૂછી શકે છે.		{{ps \|રૂપાઃ\| એમાં શું? જે પૂછવું હોય તે પૂછી શકે છે.}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| પણ તું સાચી વાત જણાવીશ ને? જો કોઈ દિવાસ તને કશું જ પૂછ્યું નથી. માત્ર આજે જ જીભ પર તે વાત આવી ગઈ.		{{ps \|પન્નીઃ\| પણ તું સાચી વાત જણાવીશ ને? જો કોઈ દિવાસ તને કશું જ પૂછ્યું નથી. માત્ર આજે જ જીભ પર તે વાત આવી ગઈ.}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| હા, હા. એમાં ગભરાય છે શું? તારાથી વળી છુપાવવાનું શું?		{{ps \|રૂપાઃ\| હા, હા. એમાં ગભરાય છે શું? તારાથી વળી છુપાવવાનું શું?}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| તને તારાં મમ્મી-પપ્પા ક્યારેય યાદ નથી આવતાં? તારા ઘેર જવાની ઇચ્છા તને ક્યારેય નથી થતી? મારી વાત તો જુદી છે, પણ તારે તો સુંદર ઘર છે, પ્રેમાળ મમ્મી-પપ્પા છે, તો પછી તું…		{{ps \|પન્નીઃ\| તને તારાં મમ્મી-પપ્પા ક્યારેય યાદ નથી આવતાં? તારા ઘેર જવાની ઇચ્છા તને ક્યારેય નથી થતી? મારી વાત તો જુદી છે, પણ તારે તો સુંદર ઘર છે, પ્રેમાળ મમ્મી-પપ્પા છે, તો પછી તું…}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| હા, પ્રેમાળ… (ચાળા પાડતાં)		{{ps \|રૂપાઃ\| હા, પ્રેમાળ… (ચાળા પાડતાં)}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| આપણે અહીં કેવી રીતે જીવીએ છીએ? ને હું પણ કેટલી નાદાન છું કે તને પણ આવી દશામાં રાખું છું. આપણે જે-તે ખાઈ લઈએ છીએ. આપણા જીવનનું કશું જ ઠેકાણું નથી. મને ખબર છે ત્યાં સુધી તારા પપ્પા બે-ત્રણ કાપડની મિલોના માલિક છે. તું પણ તેમાં એક ભાગીદાર છે. તારા ઘેર સમૃદ્ધિની છોળો ઊડે છે ને તું અહીં પાનખરની સજા ભોગવે છે? તું ધારે તો દર અઠવાડિયે અજંતા-ઇલોરા જ્યાં ચાહે ત્યાં જઈ શકે છે. તારે આમ તડપવું ન પડે…		{{ps \|પન્નીઃ\| આપણે અહીં કેવી રીતે જીવીએ છીએ? ને હું પણ કેટલી નાદાન છું કે તને પણ આવી દશામાં રાખું છું. આપણે જે-તે ખાઈ લઈએ છીએ. આપણા જીવનનું કશું જ ઠેકાણું નથી. મને ખબર છે ત્યાં સુધી તારા પપ્પા બે-ત્રણ કાપડની મિલોના માલિક છે. તું પણ તેમાં એક ભાગીદાર છે. તારા ઘેર સમૃદ્ધિની છોળો ઊડે છે ને તું અહીં પાનખરની સજા ભોગવે છે? તું ધારે તો દર અઠવાડિયે અજંતા-ઇલોરા જ્યાં ચાહે ત્યાં જઈ શકે છે. તારે આમ તડપવું ન પડે…}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| (ગુસ્સામાં) હા, મારે ઘેર ત્રણ-ચાર કાર છે, મારા પપ્પા ત્રણ-ચાર મિલના માલિક છે તેનો જ તો મને વાંધો છે ને? મારાં મમ્મી-પપ્પા હદ ઉપરાંતના પ્રેમાળ છે તે જ તો મને ખટકે છે ને? માટે જ એમનાથી દૂર રહેવા હું અહીં આવી છું. ચિત્રની આરાધનાને બહાને…		{{ps \|રૂપાઃ\| (ગુસ્સામાં) હા, મારે ઘેર ત્રણ-ચાર કાર છે, મારા પપ્પા ત્રણ-ચાર મિલના માલિક છે તેનો જ તો મને વાંધો છે ને? મારાં મમ્મી-પપ્પા હદ ઉપરાંતના પ્રેમાળ છે તે જ તો મને ખટકે છે ને? માટે જ એમનાથી દૂર રહેવા હું અહીં આવી છું. ચિત્રની આરાધનાને બહાને…}}
	{{ps \|પન્નીઃ\| એય, કલાની આરાધનાને કશાનું બહાનું ન બનાવાય. કલા એ કલા છે, સર્વોપરી છે ને એની આરાધના તો ઈશ્વરની પૂજા જેટલી પવિત્ર. પણ આટલું બધું હોવા છતાં તું તારા ઘરથી ભાગતી કેમ ફરે છે?		{{ps \|પન્નીઃ\| એય, કલાની આરાધનાને કશાનું બહાનું ન બનાવાય. કલા એ કલા છે, સર્વોપરી છે ને એની આરાધના તો ઈશ્વરની પૂજા જેટલી પવિત્ર. પણ આટલું બધું હોવા છતાં તું તારા ઘરથી ભાગતી કેમ ફરે છે?}}
	{{ps \|રૂપાઃ\| ચાલ, આજે વાત નીકળી છે તો કહી જ દઉં. જોકે મારી કથની બહુ કરુણ નથી. છતાં હૃદયની, દુઃખની, વેદનાની વાતો બધાંને બધી રીતે કહી શકાતી નથી હોતી.		{{ps \|રૂપાઃ\| ચાલ, આજે વાત નીકળી છે તો કહી જ દઉં. જોકે મારી કથની બહુ કરુણ નથી. છતાં હૃદયની, દુઃખની, વેદનાની વાતો બધાંને બધી રીતે કહી શકાતી નથી હોતી.}}
	તારો જન્મ જેમ એક અવાસ્તવિક ઘટના હતો તેમ મારો જન્મ એક સુખદ ઘટનારૂપ હતો. (થોડી ક્ષણો મૌન… એક બાજુ જઈને. એક બાજુ જોઈ રહી બોલે છે.)		{{ps \|
			\|તારો જન્મ જેમ એક અવાસ્તવિક ઘટના હતો તેમ મારો જન્મ એક સુખદ ઘટનારૂપ હતો. (થોડી ક્ષણો મૌન… એક બાજુ જઈને. એક બાજુ જોઈ રહી બોલે છે.)}}
	હા, હા, એક સાંજે એવું બની ગયું કે જેણે મારી આખી જિંદગી બદલી નાંખી. તે દુર્ભાગી સાંજે અમારી મિલનો મજૂર કાલુ પોતાની આંખના રતન સમી પુત્રીની જિંદગીની ભીખ માંગવા આવ્યો. જિંદગીથી દૂર ને મોતની નજીક જઈ રહેલી પુત્રીની સારવાર માટે પૈસાની ભીખ માંગવા આવ્યો. પણ ગરીબોનાં લોહી ચૂસી ધનિક બનેલા મારા પિતાએ તેને મદદ કરવાની ના કહી… કાલુનું તો જે થવું હતું તે થયું પણ બસ ત્યારથી જ ગરીબોનાં લોહી ચૂસી ધનની રંગોળી પૂરતા ધનિક બાપ ઉપર અને તે ધન પર મને તિરસ્કાર છૂટ્યો…		હા, હા, એક સાંજે એવું બની ગયું કે જેણે મારી આખી જિંદગી બદલી નાંખી. તે દુર્ભાગી સાંજે અમારી મિલનો મજૂર કાલુ પોતાની આંખના રતન સમી પુત્રીની જિંદગીની ભીખ માંગવા આવ્યો. જિંદગીથી દૂર ને મોતની નજીક જઈ રહેલી પુત્રીની સારવાર માટે પૈસાની ભીખ માંગવા આવ્યો. પણ ગરીબોનાં લોહી ચૂસી ધનિક બનેલા મારા પિતાએ તેને મદદ કરવાની ના કહી… કાલુનું તો જે થવું હતું તે થયું પણ બસ ત્યારથી જ ગરીબોનાં લોહી ચૂસી ધનની રંગોળી પૂરતા ધનિક બાપ ઉપર અને તે ધન પર મને તિરસ્કાર છૂટ્યો…
	{{ps \|પન્નીઃ\| પછી…		{{ps \|પન્નીઃ\| પછી…