Meghdhanu: +1

2025-01-09T03:07:40Z

New page

{{SetTitle}}
{{Heading|૪૪. સોહાગરાત અને પછી|ઉશનસ્‌}}

{{Block center|<poem>
તમે તે પ્રત્યૂષે પરહરી ગયા નાથ! અહીંથી
પથારી છાંડીને પથિક, અરધા સ્વપ્ન સરખા,
અને હું તો સ્વપ્ને સ્થગિત, અધઘેને હું પછીયે
તમોને ક્યાં સુધી રહી સઘન સેવંતી પડખે....
તમે તે રાત્રે જે રીતથી રતિથી ગૂઢ ગહને
પ્રવેશ્યા પાતાળોમહીં સકલ અસ્તિત્વ મુજના :
ગર્યું જાણે સ્વાતિસુખદ અમીનું બુંદ છીપમાં,
હજી આનંદે તે વીજપુલકની ના કળ વળે,
હવે વ્હાલા, હું તો નવરી જ નથી ને ક્ષણ પણ :
ન દ્‌હાડે કે રાતે, દિનભર ગૂંથું ઊન-ઝબલું
અખંડે અંઢેલી ઘરની ભીંત, અર્ધેરી ઊંઘમાં,
ગૂંથું છું રાતોમાં પુલકનું ઝીણું કોઈ સપનું,
અને સાથે વ્હાલા! ભીતર ગૂંથું છું બાળક તમ
તમારી રેખાઓ લઈ લઈ, કંઈ ભેળવી મમ.
{{right|૬-૯-’૭૦}}
</poem>}}<br>
{{HeaderNav2
|previous = અશ્વત્થભાવ
|next = મોક્ષ
}}

ગુજરાતી સૉનેટકાવ્યો/સોહાગરાત અને પછી - Revision history

Meghdhanu: +1