ચિત્રદર્શનો/પિતૃતર્પણ - Revision history

Gurwinder at 14:47, 18 October 2025

2025-10-18T14:47:27Z

← Older revision		Revision as of 14:47, 18 October 2025
Line 21:		Line 21:
	વસન્તે ને વસન્તે જ બોલે છે બોલ કોકિલા,		વસન્તે ને વસન્તે જ બોલે છે બોલ કોકિલા,
	આત્મા એમ બોલે છે વસન્તે આપની લીલા.		આત્મા એમ બોલે છે વસન્તે આપની લીલા.
	<center>૨</center>		<center>૨</center>પિતાજી! પત્ર ને પુષ્પે એ જ આવી વસન્ત આ :
	પિતાજી! પત્ર ને પુષ્પે એ જ આવી વસન્ત આ :
	ટ્‌હૌકે છે કોકિલા, એવાં ટ્‌હૌકે છે સ્મરણો, અહા!		ટ્‌હૌકે છે કોકિલા, એવાં ટ્‌હૌકે છે સ્મરણો, અહા!

Meghdhanu at 17:38, 16 October 2025

2025-10-16T17:38:13Z

← Older revision		Revision as of 17:38, 16 October 2025
Line 21:		Line 21:
	વસન્તે ને વસન્તે જ બોલે છે બોલ કોકિલા,		વસન્તે ને વસન્તે જ બોલે છે બોલ કોકિલા,
	આત્મા એમ બોલે છે વસન્તે આપની લીલા.		આત્મા એમ બોલે છે વસન્તે આપની લીલા.
			<center>૨</center>
	<center>૨</center>પિતાજી! પત્ર ને પુષ્પે એ જ આવી વસન્ત આ :		પિતાજી! પત્ર ને પુષ્પે એ જ આવી વસન્ત આ :
	ટ્‌હૌકે છે કોકિલા, એવાં ટ્‌હૌકે છે સ્મરણો, અહા!		ટ્‌હૌકે છે કોકિલા, એવાં ટ્‌હૌકે છે સ્મરણો, અહા!

Meghdhanu at 01:38, 24 May 2024

2024-05-24T01:38:47Z

← Older revision		Revision as of 01:38, 24 May 2024
Line 2:		Line 2:
	<center><big><big>'''૧૫, પિતૃતર્પણ'''</big></big></center>		<center><big><big>'''૧૫, પિતૃતર્પણ'''</big></big></center>

	~~<center><big>(મ્હારા સાવજશૂરા નાથ હો! ત્હારે દેશ–કશા પરદેશ?)</big></center>~~

	{{Block center\|<poem>		{{Block center\|<poem>

Meghdhanu: +1

2024-05-24T01:38:23Z

← Older revision		Revision as of 01:38, 24 May 2024
Line 5:		Line 5:

	{{Block center\|<poem>		{{Block center\|<poem>
	<center>૧</center>		<center>૧</center>બાર બાર ગયાં વર્ષો રાત્રિઓ પડતાં સૂની,
	બાર બાર ગયાં વર્ષો રાત્રિઓ પડતાં સૂની,
	બાર બાર વહ્યાં વર્ષો વાદળી વરસી ભીનીઃ		બાર બાર વહ્યાં વર્ષો વાદળી વરસી ભીનીઃ

Line 24:		Line 23:
	આત્મા એમ બોલે છે વસન્તે આપની લીલા.		આત્મા એમ બોલે છે વસન્તે આપની લીલા.

	<center>૨</center>		<center>૨</center>પિતાજી! પત્ર ને પુષ્પે એ જ આવી વસન્ત આ :
	પિતાજી! પત્ર ને પુષ્પે એ જ આવી વસન્ત આ :
	ટ્‌હૌકે છે કોકિલા, એવાં ટ્‌હૌકે છે સ્મરણો, અહા!		ટ્‌હૌકે છે કોકિલા, એવાં ટ્‌હૌકે છે સ્મરણો, અહા!

Line 34:		Line 32:
	પુણ્યશ્લોક પિતા! મન્ત્રો જપું છું પિતૃજાપના.		પુણ્યશ્લોક પિતા! મન્ત્રો જપું છું પિતૃજાપના.

	<center>૩</center>		<center>૩</center>વીતતી દીર્ઘ રાત્રી, ને થતો પ્હરોડ દેશમાં,
	વીતતી દીર્ઘ રાત્રી, ને થતો પ્હરોડ દેશમાં,
	એ પ્હરોડે ઊગ્યા આપ આશાવાદી અરુણ શા.		એ પ્હરોડે ઊગ્યા આપ આશાવાદી અરુણ શા.

Line 151:		Line 148:
	સારપ આશિષો વ્હોરી જનોમાં શુભ નામના,		સારપ આશિષો વ્હોરી જનોમાં શુભ નામના,
	સંચર્યા લઈ સદ્‌ભાવો આપ અક્ષરધામમાં.		સંચર્યા લઈ સદ્‌ભાવો આપ અક્ષરધામમાં.


	હતાં જીવન ને વાસ સદા મન્દિરછાયમાં,		હતાં જીવન ને વાસ સદા મન્દિરછાયમાં,
Line 174:		Line 170:
	પુણ્યાત્માનાં ઉંડાણો તો આભ જેવાં અગાધ છે.		પુણ્યાત્માનાં ઉંડાણો તો આભ જેવાં અગાધ છે.

	<center>૪</center>		<center>૪</center>ને એવું યે હતું જ્ય્હારે પડ્યો’તો પિતૃભાવથી,
	ને એવું યે હતું જ્ય્હારે પડ્યો’તો પિતૃભાવથી,
	વીસારી પિતૃપૂજા હું પડ્યો’તો પુણ્યલ્હાવથી.		વીસારી પિતૃપૂજા હું પડ્યો’તો પુણ્યલ્હાવથી.

Line 202:		Line 197:
	ન જોશો માટીને દેવા! માનજો પંક પંકજો.		ન જોશો માટીને દેવા! માનજો પંક પંકજો.

	<center>૫</center>		<center>૫</center>અન્ધારી રાત્રિએ ઊંડા શબ્દ હો અન્ધકારના,
	અન્ધારી રાત્રિએ ઊંડા શબ્દ હો અન્ધકારના,
	બોલે છે ઉરમાં એવા શબ્દ કો ભૂત કાલના.		બોલે છે ઉરમાં એવા શબ્દ કો ભૂત કાલના.

Line 230:		Line 224:
	એવો ગેબી સુણ્યો મન્ત્ર, પિતૃદેવો ભવ, પ્રિય!		એવો ગેબી સુણ્યો મન્ત્ર, પિતૃદેવો ભવ, પ્રિય!

	<center>>૬</center>		<center>>૬</center>અધૂરી હા! અધૂરી છે એટલી એકલી ઋચાઃ
	અધૂરી હા! અધૂરી છે એટલી એકલી ઋચાઃ
	અંકે લે ધરતી માતા, ભલે માર્તંડ હો ઊંચા.		અંકે લે ધરતી માતા, ભલે માર્તંડ હો ઊંચા.

Line 292:		Line 285:
	ખીલે છે પુણ્યને પુષ્પે માહરાં માત ને પિતા.		ખીલે છે પુણ્યને પુષ્પે માહરાં માત ને પિતા.

	<center>૮</center>		<center>૮</center>ગુણાળી ગરવી માતા! પૂજ્ય બ્રહ્મર્ષિ ઓ પિતા!
	ગુણાળી ગરવી માતા! પૂજ્ય બ્રહ્મર્ષિ ઓ પિતા!
	ધરૂં છું ચરણે તે આ સ્વીકારો ગુર્જરી ગીતા.		ધરૂં છું ચરણે તે આ સ્વીકારો ગુર્જરી ગીતા.

Line 316:		Line 308:
	પૂર્વે જે ભાવથી આપે વધાવ્યો જન્મ માહરો,		પૂર્વે જે ભાવથી આપે વધાવ્યો જન્મ માહરો,
	આ પરે યે, પિતામાતા! દૃષ્ટિ તે ભાવની કરો.		આ પરે યે, પિતામાતા! દૃષ્ટિ તે ભાવની કરો.
	</poem>}}<center>૦</center>		</poem>}}
			<center>૦</center>
	<br>		<br>
	{{HeaderNav2		{{HeaderNav2

Meghdhanu: +1

2024-05-24T01:36:46Z

New page

{{SetTitle}}
<center><big><big>'''૧૫, પિતૃતર્પણ'''</big></big></center>

<center><big>(મ્હારા સાવજશૂરા નાથ હો! ત્હારે દેશ–કશા પરદેશ?)</big></center>

{{Block center|<poem>
<center>૧</center>
બાર બાર ગયાં વર્ષો રાત્રિઓ પડતાં સૂની,
બાર બાર વહ્યાં વર્ષો વાદળી વરસી ભીનીઃ

બાર વર્ષો થયાં, તાત! મૃત્યુના પડદા નમ્યે;
હજી યે ચક્ષુમાં ત્હોયે પ્રવેશો પૂર્વના રમે.

કાલની વીંઝતી પાંખ અનેરા વેગથી ભરી,
નેત્ર મીંચી ઉઘાડું ત્ય્હાં આવે બ્રહ્માંડને ફરી.

નથી તે મેઘનાં નીરે, નથી અન્ધારના જલે
ધોયાં કો સ્મૃતિનાં ચિત્રો રંગેલા પ્રાણપાટલે.

આપ્યા એકાન્ત રાત્રીએ, ને મેઘ રસ સીંચિયા;
એમ જીવનના સર્વે આથમ્યા દિન ઉગિયા.

વસન્તે ને વસન્તે જ બોલે છે બોલ કોકિલા,
આત્મા એમ બોલે છે વસન્તે આપની લીલા.

<center>૨</center>
પિતાજી! પત્ર ને પુષ્પે એ જ આવી વસન્ત આ :
ટ્‌હૌકે છે કોકિલા, એવાં ટ્‌હૌકે છે સ્મરણો, અહા!

આંબાની ડાળ મ્હોરી, ને આત્મા યે મુજ મ્હોરિયો;
ગાય છે સાધુ ને સન્તો હરિની રસહોરીઓ.

હું ય તે લઈ આ વીણા સ્મરું છું ગુણ આપના;
પુણ્યશ્લોક પિતા! મન્ત્રો જપું છું પિતૃજાપના.

<center>૩</center>
વીતતી દીર્ઘ રાત્રી, ને થતો પ્હરોડ દેશમાં,
એ પ્હરોડે ઊગ્યા આપ આશાવાદી અરુણ શા.

છાયા તો વડલા જેવી, ભાવ તો નદના સમ;
દેવોના ધામના જેવું હૈડું જાણે હિમાલય.

બુદ્ધિવૈભવ, ને આસ્થા આશા, રસ, ઉદારતાઃ
એ દૈવી દીપમાલાનાં અન્તરે તેજ રાજતાં.

આપ અમૃતના જાયા, ધાવણે અમૃતે દીધાંઃ
ને તેથી અમૃતમીઠ્ઠાં આપનાં કવિતો હતાં.

ડાહ્યા પુત્ર જ ડાહ્યાના, અંગોઅંગે ઉરે પણ,
મન વાણી કર્મમાં યે, ઝરે નિત્યે ડ્‌હાપણ.

વીરા જયકુમારીના, જમાવ્યો જય લોકમાં;
ને દિનકરના ભાઈ, પ્રતાપી ભાસ્કરે સમા.

દેવાનન્દે રમન્તા તે દેવાનન્દ ગુરુથી આ;
પામીને કાવ્યની દીક્ષા દીપ્યા દેવકુમાર શા.

ભર્યો ઉત્સાહી એ કંઠ મેઘના સમ ગાજતો,
યશસ્વી વાણીનો એહ પ્રોત્સાહી બોલ આથમ્યો.

શ્વેત વસ્રો સદા ધાર્યાં, પ્રાણની શ્વેત પાંખ શાંઃ
તેજવાઘા સજી જાણે ફિરિશ્તો કો મનુષ્યમાં.

નમ્ર ને નમતા, ત્હોયે શૈલ શી દૃઢતા હતી;
ચાલ ધીમી ધીમી, ત્હોયે ખંતથી વેગીલી ગતિ.

હાથે પીતળપટ્ટાળી શ્યામ સીસમ-લાકડી;
બાંધી રાખી શું સંકેલી સેના સેતાનની લ્હડી!

પૂર્યાં છે દુઃખ ને પાપ મનુષ્યે જગમાં રૂડાં,
પાડ્યા અન્ધારના પાટા તેજસ્વી વિશ્વમાં વડા.

દીઠું એ સૌ દીર્ઘ કાલ, સુધાર્યું સુધર્યું ય તે;
પછી સંસારવાડીથી સંકેલી લીધ દૃષ્ટિને.

બહુ વર્ષો સુધી આપે મૂલવ્યાં મોતી બ્હારનાં,
પછી પારખવા પેઠા આત્માના દરિયાવમાં.

ઘૂમતાં સૌ દિશે ત્હેને ધાર્યાં એક સમાધિમાં,
વળી બ્રહ્માંડથી ચક્ષુ પરોવ્યાં પરમેશમાં.

વિધિએ ભાગ્યરેખા શું દોરી કુંકુંમકેસરે!
ઉજ્જ્‌વળા ભાલમાં એવી રેખા તિલકની તરે.

સ્મિતની સુન્દરતાના કપોલે અંકુરો ઊભાઃ
મધુરાં હાસ્યની દીપે મુખડે મધુરી પ્રભા.

આત્માનું તેજ વીંધીને રોમ રોમ, વિકાસતું,
બ્રહ્મર્ષિ! આપને દેહે બ્રહ્મવર્ચસ્‌ વિલાસતું.

વેદ જેવા મહાભાવ, દેવ શા દિવ્ય કાન્તિના,
પ્રકાશે પરમાનન્દે એવી અખંડ શાન્તિના.

આદ્ય દ્રષ્ટા આ યુગના, કવિ છો, સૂત્રકાર છોઃ
ને નવજીવન કેરા ઋષિ છો, સ્મૃતિકાર છો.

ભવિષ્યવેત્તા, આચાર્ય પેગમ્બર પ્રભુ તણા;
નવીન ગુર્જરાષ્ટ્રે એ ગજાવી ગેબી ઘોષણા.

ભભૂકી અગ્નિ શા આપે વનો ભસ્મ નથી કીધાંઃ
ત્હમે વર્ષા સમા વર્ષ્યા, ચન્દ્ર જેમ સીંચી સુધા.

સ્હવારે સ્હાંજરે જેવો તપે ભાનુ દિને દિને.
શીળા શીળે તપ્યા તેમ, દઝાડ્યા નહિ કોઈને.

મહામૂલાં દીધાં રત્નો પૂર્વજે પૂર્વ કાલમાં,
પારખી પારખી તેહ સંરક્ષ્યાં, પ્રાણની સમાં.

ને નવયુગની ખીલે પુષ્પે પુષ્પે વસન્ત આ,
સંઘરી પીમળો સૌની તેહનાં મધ સારવ્યાં.

ધીરગમ્ભીર નેતા, ને દીર્ઘદર્શી ત્હમે ઘણા,
બોધી તેથી દક્ષતાથી ધીરે ધીરે સુધારણાઃ

વિદ્યા ને સંપનાં સૂત્રો, કલાકૌશલ્ય ઓપતાં,
ને સંસ્થાનસુધારો, ને દેશનાં હિત દીપતાં;

પુણ્યભાવ, સદાચાર, ભક્તિ, ને પરમાર્થ, ને
સાત્ત્વિક સ્નેહના મન્ત્રો, ધર્મઔદાર્યઃ સર્વ તે.

વધે સંસારની શોભા, પ્રભા ને પ્રભુતા વધે,
ગાયાં છે દેહઆત્માનાં સૂક્‌તો ઉન્નતિનાં બધે.

રાજા અને પ્રજા કેરૂં એક છે હિત, તે લહી
ઉછેર્યું એ સદા આપે, શીખ બન્નેયને દઈ

સ્વીકાર્યા સ્નેહી રાજાએ, પ્રજાએ પ્રેમી પારખ્યા;
બે બાહુ અંગના એક, ત્હમારે તેમ તે સખા.

પ્રતિભા, રાજ્યની આસ્થા, ઉજ્જ્વળી દેશભક્તિની
મૂર્તિ આપ હતા મોંઘી, શ્રદ્ધાની અર્ચનાભીની.

પોતાનું માનતા શ્રેષ્ઠ, મુમુક્ષુ પરના હતા;
સારગ્રાહી સદા તેથી સૌમાંથી સાર શોધતા.

પુરાણા સંપ્રદાયોમાં શુદ્ધ પવિત્ર જે વિભુ,
પરમ્‌ ધર્મ ત્હમારો તે સ્વામી નારાયણ પ્રભુ.

દેશીઓમાં વશ્યો દેશી થઈ, ત્હેમાં લીધો રસ,
પરમ્‌ મિત્ર ત્હમારો જ તે મહાભાવ ફાર્બસ.

છે ન્હાના ભાઈ હિન્દુના, ઇસ્લામી ખ્રીસ્તી પારસી,
સૌ શું સ્નેહ દીધો–લીધો, હૈડે હૈડાં હસી હસી.

સહસ્ર ધારથી જેમ વર્ષે છે મેઘની ઝડી,
લોકમાં વર્ષતાં તેમ આપના આત્મનાં અમી.

સિન્ધુ પ્રત્યે વહે જેવી ઊર્મિઓ નદીઓ તણી,
લોકના હેતનાં પૂર વ્હેતાં ત્હેવાં તમો ભણી.

સારપ આશિષો વ્હોરી જનોમાં શુભ નામના,
સંચર્યા લઈ સદ્‌ભાવો આપ અક્ષરધામમાં.

હતાં જીવન ને વાસ સદા મન્દિરછાયમાં,
આરતી પ્રેરણા દેતી કાવ્યસ્તોત્રોની આપનાં.

આપે આયુષ્યમધ્યાહ્‌ન ગાળિયો પ્રભુકાર્યમાં;
અને આયુષ્યની સન્ધ્યા ગાળી ગાતાં પ્રભુલીલા.

દેહના સુરથે સ્થાપી દેહી કેરો મહારથી,
ઇન્દ્રિયોના અશ્વ જોડી, લગામો વૃત્તિની ગૂંથી;

વિવેક સારથી માંડી, અખંડ પ્રભુની દિશે,
ત્હમે કીધી મહાયાત્રા વિશ્વના વિષયો વિશે.

નિત્યે જીવનમાં યોગી, તત્ત્વચિન્તક ચિન્તને,
શાણા સંસારી સંસારે, તપસ્વી જ તપોવને;

ભક્તિદેશે મહાભક્ત, કૂંપળો ભાવની કુંળીઃ
આપને આંબલે એમ ડાળીઓ સૌ ફળી ફૂલી.

શું શું સંભારું? ને શી શી પૂજાું પુણ્યવિભૂતિયે?
પુણ્યાત્માનાં ઉંડાણો તો આભ જેવાં અગાધ છે.

<center>૪</center>
ને એવું યે હતું જ્ય્હારે પડ્યો’તો પિતૃભાવથી,
વીસારી પિતૃપૂજા હું પડ્યો’તો પુણ્યલ્હાવથી.

બહુ અવગણ્યા, તાત અસત્કાર્યા અનાદર્યા;
ને આપમાનને ગારે આ હાથે દેવ અર્ચિયા.

ખીજવ્યા, પજવ્યા પૂરા, કૂમળું દિલ કાપિયું;
ને ત્હમારા દિનો છેલ્લા ઝેર કીધાઃ સહુ ગયું.

ગયો તે યુગ મસ્તીનો, ઝંઝાવતો ગયા બધા,
આપના મૃત્યુએ, તાત! આછાં નીર ઊંડાં કીધાં.

પાપની મોહિની પેખે, ન ત્હોયે મોહ પામતા,
પુરાણી ને પુણ્યવન્તી આર્યોની એ જ આર્યતા.

જન્મની વેળ જે આપે સંચી’તી મુજ અન્તરે,
નિભાવ્યો આર્યતાએ એ, ને બચાવ્યો પ્રભુવરે.

ભમે છે આ ગ્રહો આભે, કોઈ ત્હો યે નહીં પડેઃ
ન છૂટે દાંડીથી, જો કે વીંઝણો રમણે ચ્હડે.

રમીને ને ભમીને હું આવ્યો છું આપ છાયમાંઃ
દેજો એ છાંયડી શીળી, દીધી છે જેમ કાય આ.

સૌ અળવીતરાંની એ ક્ષમાઓ તાત! આપજોઃ
ન જોશો માટીને દેવા! માનજો પંક પંકજો.

<center>૫</center>
અન્ધારી રાત્રિએ ઊંડા શબ્દ હો અન્ધકારના,
બોલે છે ઉરમાં એવા શબ્દ કો ભૂત કાલના.

ડોલાવે આત્મની જ્યોત ઝંઝાનિલો સ્મૃતિ તણા,
પ્રચંડ મોજે ઊછળે એ અવિરામ ઘોષણા.

અદીઠા સિન્ધુની આવે ગર્જના ક્ષિતિજે તરી,
ગર્જે છે પડછન્દા કો એવા અન્તર્ગુહા ભરી.

ઘોરે જેવો મહાઘોરે ઘેરો તોફાનનો ધ્વનિ,
સમસ્ત જીવન કેરો ઘોરે એવો મહાધ્વનિ.

અને એ સ્મૃતિના ઊર્મિ, પડઘા ભૂત કાલના,
ને બધા મૂંઝવે એવા બોલ જે મુજ બાલ્યનાઃ

ેતે સૌમાં તરતો, જાણે ચન્દ્રમા વ્યોમને જલે,
સુણ્યો, આકાશવાણી શો, શાન્તિનો શબ્દ એક મ્હેં.

શમાવે પ્રભુના શબ્દો આ કોલાહલ વિશ્વનો,
એ શબ્દે એમ મ્હારો યે શમ્યો પોકાર ઉરનો.

વર્ષી માધુર્ય દેવોનું, અન્ધકાર ઉજાળતો,
પુરાણા યે યુગોને એ ઓળંગી શબ્દ આવતો.

જ્યોત્સ્નાની ધારમાં જેવો ભર્યો મન્ત્ર સુધામય,
એવો ગેબી સુણ્યો મન્ત્ર, પિતૃદેવો ભવ, પ્રિય!

<center>>૬</center>
અધૂરી હા! અધૂરી છે એટલી એકલી ઋચાઃ
અંકે લે ધરતી માતા, ભલે માર્તંડ હો ઊંચા.

નથી આશા વિના આયુ, નથી ડાળી વિના ફૂલ;
નથી પૃથ્વી વિના પાયો, નથી માતા વિના કુલ.

હજી તો આભમાં મ્હારા બાળુડો સૂર્ય ઊગતો,
બાળુડા બોલનો ખોળે કાલો કલ્લોલ જામતો;

દીઠો કે ન દીઠો ત્હેં તે, સુણ્યો કે ન સુણ્યો કંઈ,
સંકેલી દેહની માયા વન્દીને વિશ્વને ગઈ.

વીતિયાં સ્હાંજ ને વ્હાણાં તે પછી બહુ વર્ષનાં;
ભૂલ્યો નથી હજી, માતા! હાસ્ય તે તુજ હર્ષનાં.

આભના વર્ણથી આંજી વિશાળી તુજ આંખડી,
આભના ભેદમાં જોતી દૃષ્ટિ તે તાહરી વડી.

ભરેલા ભાવથી અંગે ડોલતી કુલહાથિણી;
ગૃહિણી ગુણવન્તી તું, મ્હોટે ચાંલ્લે સુહાગિણી.

સાદી શોભાથી શોભંતી, ધર્મીલી કુલધામની;
શામળે રંગ રંગેલી સેવિકા ઘનશ્યામની.

પ્રારબ્ધી, પુણ્યશાળી, ને પાપપાવનકારિણીઃ
ધૈર્યગામ્ભીર્યથી ધીંગી, દેવિ! તુ દુઃખહારિણી.

હેતવાત્સલ્યનાં વ્હેણે હૈયાનું પૂર ગાજતુંઃ
ધર્મમૂર્તિ પિતા મ્હારા, ભક્તિની મૂર્તિ માત! તું.

સદા સૌભાગ્યવન્તી ને સ્વામીસેવાપરાયણ;
વ્રતાળી, શાન્તિથી શીળીઃ એ જ ત્હારાં રસાયન.

નથી એ વીસર્યો ત્હારી ટૂંકી જીવનની કલાઃ
વીસારી વીસરે કેમ માતૃવાત્સલ્યની લીલા?

દૂધથી તાહરા ત્હેં જે સીંચી’તી પ્રાણમાં સુધા,
નથી તે ઓસરી, માતા! વાધી ઊર્મિ અનેકધા.

ગુર્જરી વાડીમાં એક નદી રેવા અનુત્તમઃ
ગુર્જરી વાડીમાં તેમ માત રેવા અનુત્તમ.

ઓ અભિજાત આર્યાઓ! ઓ આર્યો સહુ ભોમના,
સુણો આ વેદની ગાથા, મન્ત્ર આ પુર જોમનાઃ

પિતૃદેવો ભવ, પ્રાજ્ઞ! માતૃદેવો ભવ, પ્રિય!
સર્વે કુલાશ્રમો નિત્યે હજો એ ભાવનામય.

<center>૭</center>
વિશાળી દુનિયા વીંટી ઘૂમે છે સિન્ધુ ગર્જતો,
તે સિન્ધુનાં ઊંડાં નીરે મુક્તાપુંજ વિરાજતોઃ

ઘેરીને પૃથ્વિની પાળો પડી છે આભની ઘટા,
અહોરાત્ર તપે ત્હેમાં તેજના ગોલની છટાઃ

બાંધી બ્રહ્માંડની ઝાડી તે રીતે બ્રહ્મ ફલિયો,
ને બ્રહ્મજ્યોતિમાં નિત્યે પ્રકાશે પુણ્યશાળીઓ.

પામીને તે બ્રહ્મજ્યોતિ, બ્રહ્મનાં તેજ ઝીલતાં,
ખીલે છે પુણ્યને પુષ્પે માહરાં માત ને પિતા.

<center>૮</center>
ગુણાળી ગરવી માતા! પૂજ્ય બ્રહ્મર્ષિ ઓ પિતા!
ધરૂં છું ચરણે તે આ સ્વીકારો ગુર્જરી ગીતા.

સૌ ઉપનિષદો કેરો ભાવ શી આપ જિંદગી,
ને ઉપનિષદોના સૌ સાર શી આ ગીતા ઝગી.

એ જ સંવત્સરી આજે, થયા દેવ મનુ મટીઃ
પાળું છું પર્વ, પૂજાું છું ગુણો તાત! રટી રટી.

ભરી અંજલિ અશ્રુની કરું છું આ હું અર્પણ;
સત્કારો સ્નેહની સેવા, પુત્રનું પિતૃતર્પણ.

અમોલાં બહુ યે રત્નો શાસ્રરત્નાકરે તરે;
વીણીને એક મોંઘેરૂં પુત્ર આ પાવલે ધરે.

સદા યે રીઝવી આપે સેવી દેવી સરસ્વતી;
આપના પુણ્યથી એહ આ ને આવી થતી કૃતિ.

તો ભૂલી ભૂતની ભૂલો, ભાળીને લક્ષ્ય ભાવિનો,
અમીની આશિષો આપો, ફળે સદ્‌ભાવ સુતનો.

પૂર્વે જે ભાવથી આપે વધાવ્યો જન્મ માહરો,
આ પરે યે, પિતામાતા! દૃષ્ટિ તે ભાવની કરો.
</poem>}}<center>૦</center>
<br>
{{HeaderNav2
|previous = સૌરાષ્ટ્રનો સાધુ
|next = મહર્ષિ દયાનંદ સરસ્વતી
}}