Meghdhanu: +1

2024-05-23T10:18:42Z

New page

{{SetTitle}}
<center><big><big>'''૨, શરદપૂનમ'''</big></big></center>

{{Block center|<poem>
{{gap}}પડ્યો હતો તે તટ વિશ્વનો વડો,
{{gap}}અગાધ એકાન્ત હતો ઊંડો ઊંડો;
{{gap}}પ્રશાન્ત ઝૂકી હતી આભની ઘટા,
{{gap}}માઝાવતી સાગરની હતી છટા.

શાન્તિ શાન્તિ હતી ગાઢ હૈયામાં અન્તરિક્ષમાં;
ત્ય્હાં સન્ધ્યાના મહાઆરે દીઠી ઉગન્તી પૂર્ણિમા.

{{gap}}લજ્જાનમેલું નિજ મન્દ પોપચું
{{gap}}કો મુગ્ધ બાલા શરમાતી આવરે
{{gap}}ને શોભી રહે નિર્મલ નેનની લીલા,
{{gap}}એવી ઉગી ચન્દ્રકલા ધીરે ધીરે.

અન્તરે ઉઘડ્યાં, સિન્ધુ સળક્યો, જાગી ચેતના,
અને ગુંજી રહી મિઠ્ઠી ગોષ્ઠિની મન્દ મૂર્છના.

{{gap}}ઝીલી પ્રિયાનયનનાં શર, ને વીંધાઈ,
{{gap}}પોઢ્યો હતાશ પ્રિય મૂર્છિત રૂપદર્શે;
{{gap}}તે વ્હાલી-સ્પર્શથી સચેતન થાય, તેમ
{{gap}}જાગ્યો નૃલોક નવચેતન ચન્દ્રીસ્પર્શે.

મીઠા મ્હેરામણે ક્‌ય્હાંક વાદળી કો’ક વર્ષશે,
અને કો’ છીપમાં આજે મેઘનાં મોતીડાં થશે.

{{gap}}વદન પૂનમચંદ શું વિહાસે,
{{gap}}જલધરનું ધરી ઓઢણું વિલાસે;
{{gap}}પરિમલ પ્રગટાવતી ઉમંગે,
{{gap}}શરદ સુહાય રસીલી અંગઅંગે.

હૈયાના મ્હેલમાં જેવી કવિતા ચમકી રહે,
એવી ગેબી પ્રભાવન્તી ચન્દ્રની ચન્દ્રિકા વહે.

{{gap}}મદે ભરેલી ઝીણી ટીલડી કરી,
{{gap}}સોહાગી દેહે રસપામરી ધરી;
{{gap}}શોભે ઊભી સુન્દરી જેમ બ્હારીએઃ
{{gap}}ચન્દ્રી ચ્હડે છે નભની અટારીએ.

હસે છે સ્નેહની લ્હેરે જેવું તું, ઓ સુધામુખિ!
હસે છે એવું અત્ય્હારે ચારુ ચન્દ્રકલા, સખિ!

{{gap}}સરવરજલ જેવું વ્યોમનીર
{{gap}}અતલ પડ્યું પથરાઈ નીલઘેરું
{{gap}}પરિમલ પમરી સુધાપ્રભાના
{{gap}}કમલ ખીલ્યું મહીં એક ચન્દ્રીકેરુંં.

નમી આ આંખડી મ્હારી ભાળી એ દેવબાલિકા;
નમ્યા સૌ જગના લોકો, નમી સૌ ઝાંખી તારિકા.

{{gap}}જેવું ઝલે સાગરઉર નાવડું,
{{gap}}કે મેઘને અંક કપોતિની રૂડું;
{{gap}}એવી સખિ! ચન્દ્રકલા સુઝૂલતી,
{{gap}}જ્યોત્સ્નાસરે એકલ ભીંજતી જતી.

ગાજે છે મધ્યરાત્રી, ને ગાજે છે તેજનિર્ઝરી;
ગાજે છે ખોખરા શબ્દે દૂર સાગરખંજરી.

{{gap}}કો’ સ્નેહી કેરા સ્નેહના કુંજઆરે
{{gap}}અખંડજ્યોત્સ્ના સ્નેહરાણી પધારે,
{{gap}}ને એકલી એ સ્નેહકુંજે ઝઝૂમેઃ
{{gap}}મધ્યાકાશે ત્યમ સુતનુ તે ચન્દ્રી એકાકી ઘૂમે.

એકલાં ઊગવું, સ્હોવું એકલાં આથમી જવુંઃ
સ્નેહથી છલકાતા આ સંસારે એમ શેં થવું?

{{gap}}દેવિ! અમારા ઉરમાં પધારજો!
{{gap}}દ્વારે દીપો એમ દિલે સદા હજો!
{{gap}}આત્મા વિશે રંક, ગરીબ બારણે
{{gap}}આ પાટ માંડ્યા સહુ આપ કારણે.

સાગરે ભરતી જામી, ને જામી ભરતી ઉરે :
ઘેરા ઘેરા અનેરા ત્ય્હાં જાગ્યા સંગીતના સૂરે.

{{gap}}કરી સ્તુતિ તે વિધુકન્યકા તણી,
{{gap}}ઉચ્ચારી કીર્તિ પ્રભુની ઘણી ઘણી,
{{gap}}ને સ્નેહમન્ત્રો ય અનેક ભાખિયાઃ
{{gap}}એ સ્તોત્રના સૌ ધ્વનિ વ્યોમ વ્યાપિયા.

અમીથી આંખડી આંજી, મન્ત્ર સૌભાગ્યના લખી,
વિશ્વના ચોકમાં રાસ ખેલે ચન્દ્રકલા, સખિ!

{{gap}}સ્નેહી હતાં દૂર, સમક્ષ તે થયાં,
{{gap}}આઘે હતાં, તે ઉરમાં રમી રહ્યાં;
{{gap}}ને મૃત્યુશાયી પણ પ્રાણમાં ઊભાંઃ
{{gap}}એવી બધે સાત્ત્વિક વિસ્તરી પ્રભા.

તપે છે સૃષ્ટિને માથે પુણ્યજ્યોત મહા પ્રભુ :
તપી ત્હેવી ઘડી તો તે પુણ્યની પૂર્ણિમા વિભુ.
</poem>}}

<center>૦</center>
<br>
{{HeaderNav2
|previous = ગુજરાત
|next = કુલયોગિની
}}

ચિત્રદર્શનો/શરદપૂનમ - Revision history

Meghdhanu: +1