MeghaBhavsar at 11:47, 20 December 2021

2021-12-20T11:47:49Z

← Older revision		Revision as of 11:47, 20 December 2021
Line 28:		Line 28:
	સાંજ પડી ત્યારે હોસ્ટેલની `ફેલો-રૂમ' ખાલી હતી, ને નિરંજનને ખતમ કરનાર વિરોધી ત્યાં નિશાચર જેવો લપાતો-છુપાતો કબાટો તપાસતો હતો; ટપાલનાં ફોડેલાં પરબીડિયાંનો જથ્થો પડેલો, તેનાં સરનામાંના હસ્તાક્ષરો વાંચતો હતો.		સાંજ પડી ત્યારે હોસ્ટેલની `ફેલો-રૂમ' ખાલી હતી, ને નિરંજનને ખતમ કરનાર વિરોધી ત્યાં નિશાચર જેવો લપાતો-છુપાતો કબાટો તપાસતો હતો; ટપાલનાં ફોડેલાં પરબીડિયાંનો જથ્થો પડેલો, તેનાં સરનામાંના હસ્તાક્ષરો વાંચતો હતો.
	{{Poem2Close}}		{{Poem2Close}}

			<br>
			{{HeaderNav2
			\|previous = ૩૮. વિજય – કોલાહલનો
			\|next = ૪૦. ભર્યો સંસાર
			}}

MeghaBhavsar: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|૩૯. બદનામ | }} {{Poem2Open}} ``ભયંકર!'' ``નિર્લજ્જતા!'' ``ધૂર્તતા!'' એવા એવા અ..."

2021-12-20T09:56:42Z

Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|૩૯. બદનામ | }} {{Poem2Open}} ``ભયંકર!'' ``નિર્લજ્જતા!'' ``ધૂર્તતા!'' એવા એવા અ..."

New page

{{SetTitle}}

{{Heading|૩૯. બદનામ | }}

{{Poem2Open}}
``ભયંકર!''
``નિર્લજ્જતા!''
``ધૂર્તતા!''
એવા એવા અર્થના અંગ્રેજી ઉદ્ગારોએ વિદ્યાલયનું મકાન ગજવી મૂક્યું. લાંબી મૂછોવાળા પ્રોફેસરો તેમ જ મૂછો વિનાના, સર્વ મળી સામસામા હેરત બતાવવા લાગ્યા. તેઓના પુણ્યપ્રકોપનો જુસ્સો જ્વાળામુખી ફાટીને પછી રસ ઝરે તેમ ડહાપણના અગ્નિરસને રેલવવા લાગ્યો.
``જુવાનોનું નખ્ખોદ વળી જશે.''
``હું નહોતો કહેતો?''
``મેં તો ધારી જ મૂક્યું હતું.''
``આટલા માટે તો અમે ડરીને વિદ્યાર્થીઓથી વેગળા રહીએ છીએ.''
``આ ગંદવાડો અહીં ન ચલાવી લેવાય.''
``પ્રિન્સિપાલને કહેવું જોઈએ.''
``પોલીસકેસ થઈ શકે તો તે પણ કરાવવો જોઈએ.''
``હવે ભાઈ છોડોને! એવી વાતની લાંબી ચોળાચોળ શી!''
– આમ આગ ઓલવનારા અવાજો પણ ઊઠ્યા. પણ એ અવાજોને આગ શોષી ગઈ.
વાત પ્રિન્સિપાલ પાસે ગઈ; પ્રિન્સિપાલે લાલવાણીને તેડાવ્યો, પૂછ્યું: ``ડર રાખશો નહીં. શી વાત છે તે કહો.''
લાલવાણીના હૃદય ઉપર બદનામીનો ભાર હતો. અપકીર્તિની બીક ઉચ્ચ આત્માઓને પણ પછાડે છે. એ યુવાને પોતાની ચોગમ વાઘ-વરુ ઘેરી વળ્યાં જોયાં; ને આ બધાં પશુઓની વચ્ચે પોતાને લઈ જનાર નિરંજન જ હતો, એવું એણે પોતાના મનને સુધ્ધાં મનાવ્યું હતું. સ્નેહનું મીઠું ઝરણું આ અપકીર્તિના સળગતા તાપથી સુકાઈ ગયું, ને તેની નીચેથી ભોરિંગો ઊઠ્યા. લાલવાણીને બીજી કશી જ ગમ ન રહી, એણે પોતાની જ સલામતી શોધી. એણે કહ્યું:
``હવે મને એમ ભાસે છે ખરું કે નિરંજનની મારા પરની મૃદુતા જો આંહીં જ ન રોકી દેવાઈ હોત તો કદાચ પાપમાં પરિણમી જાત. તે વખતે મને મારી નિર્દોષતાને લીધે આવું કશું ભાન નહોતું.''
પ્રિન્સિપાલે નિરંજનને તેડાવ્યો, પૂછ્યું. નિરંજને કશું ન છુપાવ્યું; જીવનમાં પ્રથમ વારનો થયેલો આ માનસિક અનુભવ, પહેલી જ વાર નજરે પડેલો આ મનોભાવનો પ્રદેશ, એના હિસાબે તો ભવ્ય બાનીમાં રજૂ કરવા જેવો હતો. પ્રિન્સિપાલ સામે એ જ્યારે બોલી રહ્યો હતો, ત્યારે એને થતું હતું કે પોતે કોઈ કલાકાર બનીને સૂર્યાસ્તનું ચિત્ર દોરતો હતો.
``હું પોતે તો,'' પ્રિન્સિપાલે કહ્યું, ``આમાંની કેટલીક વસ્તુ સમજી શકું છું. પણ દુર્ભાગ્યે આંહીંના વહીવટી વાતાવરણમાં, ને કાયદાના વિચિત્ર વલણની સામે, આ વાતને કેવળ કવિતામય ગણી હું ચૂપ ન રહી શકું.''
``તો આપ શું કહો છો?''
``હું તમને જ પૂછું છું. તમે `ડિપાર્ટમેન્ટલ ઇન્ક્વાયરી' સામે ઊભવા માગો છો? કે ચુપચાપ રાજીનામા પર ઊતરી જવા માગો છો?''
``મારે નિર્દોષ કોની પાસે ઠરવું છે? કોણ મારી મનોભૂમિકામાં પ્રવેશી શકશે? હું કોને, અને કઈ ભાષામાં સમજાવીશ? ઊલટાનો કાદવ ઊખળશે. અને મને અપરાધ ચડાવનાર જો લાલવાણી પોતે જ હોય, તો પછી મારે નિરપરાધી થવાની પણ શી તમા હોવી જોઈએ? એ કરતાં તો એ પ્રિયની રમ્ય નાની પ્રતિમાને મારા અંતરની કરી, એક ખૂણામાં અખંડિત લઈને જ હું કાં ન ચાલી નીકળું? ને જે વાત મારા પણ શાસન બહારની છે, મને પણ અગમ્ય કોઈ અતલ મન:પ્રદેશની છે, તેને અવનીનાં નેત્રો સામે હું ઉઘાડી પણ કઈ રીતે કરી શકીશ?''
ચુપચાપ એણે સામાજિક ફાંસીની કાળી ટોપી પહેરી લીધી.
સાંજ પડી ત્યારે હોસ્ટેલની `ફેલો-રૂમ' ખાલી હતી, ને નિરંજનને ખતમ કરનાર વિરોધી ત્યાં નિશાચર જેવો લપાતો-છુપાતો કબાટો તપાસતો હતો; ટપાલનાં ફોડેલાં પરબીડિયાંનો જથ્થો પડેલો, તેનાં સરનામાંના હસ્તાક્ષરો વાંચતો હતો.
{{Poem2Close}}

નિરંજન/૩૯. બદનામ - Revision history

MeghaBhavsar at 11:47, 20 December 2021

MeghaBhavsar: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|૩૯. બદનામ | }} {{Poem2Open}} ``ભયંકર!'' ``નિર્લજ્જતા!'' ``ધૂર્તતા!'' એવા એવા અ..."