https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%AA%E0%AA%B0%E0%AA%95%E0%AA%AE%E0%AB%8D%E0%AA%AE%E0%AA%BE%2F%E0%AA%9C%E0%AB%82%E0%AA%B8%E0%AB%8B_%E0%AA%AE%E0%AA%A8%E0%AA%B0%E0%AB%8B 2026-04-10T21:47:17Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.38.2 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%AA%E0%AA%B0%E0%AA%95%E0%AA%AE%E0%AB%8D%E0%AA%AE%E0%AA%BE/%E0%AA%9C%E0%AB%82%E0%AA%B8%E0%AB%8B_%E0%AA%AE%E0%AA%A8%E0%AA%B0%E0%AB%8B&diff=30322&oldid=prev 2022-01-12T10:50:12Z

<p>Created page with &quot;{{SetTitle}} {{Heading|જૂસો મનરો|}} {{Poem2Open}} રાણાભાઈ પાસેથી મળેલ છેલ્લું ટાંચણ આપીને...&quot;</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> {{Heading|જૂસો મનરો|}}<br /> <br /> {{Poem2Open}}<br /> રાણાભાઈ પાસેથી મળેલ છેલ્લું ટાંચણ આપીને એમના મૃત આત્માને સલામ દઉં છું — <br /> ગુરગટના જમાદાર ઉમર આમદ ભેગો જૂસો મનરો નોકરીમાં હતો. જમાદારે હુકમ કર્યો કે ગુરગટના આયર ભીમાં કાળાની દીકરા-વહુને તેડવા ગાડું મોટે આસોટે જાય છે તેની સાથે જાવ. <br /> વહુને તેડીને ગાડું સોનારડીને પાદર આવ્યું. <br /> મૂળુ માણેક (વાઘેર બહારવટિયો) તે વખતે જખ્મી થઈને સોનારડીના ગરાસીઆને ઘેર રહેલ, પાસે પૈસા ન મળે. એટલે ખરચી મેળવવા માટે વાઘેરોએ ઓડા બાંધ્યા હતા. ગાડું નીકળ્યું. પૂછ્યું, <br /> ‘ક્યાનું ગાડું?’ <br /> ‘ગુરગટનું’ <br /> ‘ક્યાં ગયું’તું?’ <br /> ‘આસોટે.’ <br /> ‘કોણ છે સાથે?’ ‘જુસો મનરો.’ <br /> એટલે મૂળુ માણેકે ગાડું લૂંટવાની ના પાડી. પણ વીધો માણેક ન માન્યો. ઘણું મૂળુ માણેકે કહ્યું છતાં ખરચીને અભાવે છેવટે ગાઠા પાછળ ચાલ્યા. માથે ધાબળા ઓઢીને બાવાઓ સાથે ભળી ગયા. <br /> ગુરુગઢ નજીક હતું. આયરે ગાડું છોડ્યું. જુસો મનરો દેવતા સળગાવી ચલમ ભરે છે. આહિરની દીકરા-વહુનાં બધાં ઘરાણાં પોતાના હમાચામાં છે. <br /> એમાં મૂળુ માણેકે જુસાની બંદુક ખેંચી લીધી. ટપોટપ કૂચલીઉં ઉપાડી, અને બંદૂકું ભરી. <br /> જુસો મનરો કહે, ‘બંદુક શું કામ? તરવારે આવી જાવ.’ <br /> એક હાથે છરી લઈ, બીજે હાથે હમાચો વીંટી, જુસો કુદ્યો. છરીથી ત્રણને માર્યા. <br /> ગાડામાંથી વહુ કૂદી, સાસરાને કહે ‘પીટ્યા! જોછ શું?’ <br /> જુસાની તરવાર વહુએ ખેંચી અને વહુ કૂદી. <br /> સસરો કહે ‘અરે દીકરી! મને તરવાર દે.’ <br /> કે ‘ના બાપ તને ન હોય!’ બાઈ મંડી, બે જણને માર્યા. <br /> મૂળુ માણેક પોતાના જણને કહે ‘હવે બસ.’ <br /> લાશો ઉપાડીને ચાલ્યા ગયા. <br /> {{Poem2Close}}<br /> <br /> &lt;br&gt;<br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = સાચા વૃત્તાંતો દેનાર<br /> |next = માનવતા સ્પર્શતી હતી<br /> }}</div>

MeghaBhavsar