https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%AA%E0%AA%B0%E0%AA%AE_%E0%AA%B8%E0%AA%AE%E0%AB%80%E0%AA%AA%E0%AB%87%2F%E0%AB%AC%E0%AB%A7 પરમ સમીપે/૬૧ - Revision history 2026-05-06T13:03:00Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.38.2 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%AA%E0%AA%B0%E0%AA%AE_%E0%AA%B8%E0%AA%AE%E0%AB%80%E0%AA%AA%E0%AB%87/%E0%AB%AC%E0%AB%A7&diff=84797&oldid=prev Meghdhanu: +1 2025-03-06T04:28:50Z <p>+1</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> {{Heading|૬૧}}<br /> <br /> {{Block center|&lt;poem&gt;<br /> આજે મને સમજાયું છે પ્રભુ, કે<br /> તારી સ્તુતિ કરતાં પહેલાં<br /> મારી વાણીને મારે શુદ્ધ કરવી જોઈએ,<br /> જે વાણી વડે હું તારી સાથે વાતો કરવા ઇચ્છું<br /> તે વાણી સત્યપૂત, પવિત્ર, મૃદુ હોવી જોઈએ.<br /> જુઓ તો પ્રભુ,<br /> કેટકેટલા દોષોથી અમારી વાણી ખરડાયેલી હોય છે!<br /> જોખમના ભયથી કે લાભની આશાથી<br /> અને ક્યારેક માત્ર સામા પર રુઆબ પાડવા<br /> અમે જૂઠું બોલીએ છીએ<br /> એકબીજા વચ્ચે ફૂટ પડાવીએ છીએ<br /> ટીખળ ને ઉપહાસ કરીએ છીએ<br /> વાદવિવાદ કે ચર્ચામાં ઊતરી પડીએ ત્યારે<br /> અમારો અવાજ છરીની ધાર બની જાય છે,<br /> કટાક્ષ, કઠોરતા કે ક્રોધથી અમારા શબ્દો દઝાડે છે.<br /> ઉતાવળ, અધીરતા અને અણસમજથી<br /> અમે ગમે તેમ બોલી નાખીએ છીએ<br /> અને બીજાના હૃદયને આઘાત કરીએ છીએ,<br /> ભાવ ને નિષ્ઠા વિનાના, જેમાં અમે હૃદય મૂક્યું નથી તેવા<br /> ઠાલા શબ્દો ઉચ્ચારીએ છીએ,<br /> વચન આપીને પાળતા નથી.<br /> અમારા શબ્દો<br /> અહંકાર અને આત્મપ્રશંસામાંથી<br /> ઈર્ષ્યા અને ગુપ્ત ઘૃણામાંથી<br /> બીજાની નિંદા અને પોતાની સરસાઈના ભાવમાંથી પ્રગટ થાય છે.<br /> સમય પસાર કરવા અમે નિરર્થક વાતોમાં<br /> અનર્ગળ શક્તિ વેડફીએ છીએ<br /> અમારી ખામીઓ તો જાણતા નથી<br /> ને બીજાની ખામીઓની ટીકા કરીએ છીએ<br /> {{gap}}અભિપ્રાય આપીએ છીએ<br /> {{gap}}સરખામણી કરીએ છીએ<br /> તેઓ શું કરે છે ને શું નહિ, તેની નકામી પંચાતમાં ઊતરીએ છીએ.<br /> વાક્પટુતાને જોરે અમે ખોટી વાતોનું પ્રતિપાદન કરીએ છીએ<br /> વાચાળ બની જરૂર વગર બોલતાં રહીએ છીએ<br /> અજાગૃતિમાં એકની એક વાત ફરી ફરી કરીએ છીએ<br /> બીજાની વાતો ક્યારેય તલ્લીનતાથી, એકચિત્તે સાંભળતા નથી<br /> પ્રશ્ન પૂછીને, જવાબ સાંભળ્યા વિના, પોતાની વાત<br /> {{right|ઉત્સુકતાથી કહેવા માંડીએ છીએ}}<br /> અમારી સઘળી વાતોનું અમે જ કેન્દ્ર બની રહીએ છીએ.<br /> પણ હું જો અંદરથી જરા શાંત બનું,<br /> તો એક સમર્થ સાધનને કેવી વ્યર્થ બાબતોમાં હું ખર્ચી નાખું છું<br /> તેનું મને ભાન થાય,<br /> અને હું મૌનનો મહિમા સમજી શકું.<br /> તો પછી હું આવેગથી, અભાનપણે જે-તે બોલી ન નાખું<br /> જરૂરી લાગે ત્યારે જ, સાચું લાગે ત્યારે જ બોલું<br /> દલીલના જોશમાં નહિ, પણ સામાને વાત પહોંચે એમ હોય<br /> {{right|તો જ બોલું}}<br /> ચર્ચા-વિચારણામાં મારો ફાળો આપું, પણ મારી જ વાત સાચી<br /> ને બીજા ખોટા, એવો આગ્રહ ન રાખું.<br /> પછી મારી વાણી સત્ય અને પ્રેમમાંથી જન્મશે<br /> તે તિરાડ પાડનારી નહિ પણ સાંધનારી બનશે<br /> મારા શબ્દો મધુર અને હિતકર હશે<br /> મારી વાણી શુદ્ધ બનશે.<br /> પછી એ વાણી વડે હું તારી સાથે વાતો કરી શકીશ,<br /> પ્રભુ!<br /> મને વિશ્વાસ છે કે તું એ સાંભળશે.<br /> &lt;/poem&gt;}}<br /> <br /> &lt;br&gt;<br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = ૬૦<br /> |next = ૬૨<br /> }}</div> Meghdhanu