https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%AA%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AA%B5%E0%AA%BE%E0%AA%B2%E0%AA%A6%E0%AB%8D%E0%AA%B5%E0%AB%80%E0%AA%AA%2F%E0%AA%AB%E0%AA%BE%E0%AA%89%E0%AA%A8%E0%AB%8D%E0%AA%9F%E0%AA%A8%E0%AA%A8%E0%AA%BE_%E0%AA%AC%E0%AA%B8%E0%AA%B8%E0%AB%8D%E0%AA%9F%E0%AB%89%E0%AA%AA_%E0%AA%AA%E0%AA%B0પ્રવાલદ્વીપ/ફાઉન્ટનના બસસ્ટૉપ પર - Revision history2026-05-02T09:29:24ZRevision history for this page on the wikiMediaWiki 1.38.2https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%AA%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AA%B5%E0%AA%BE%E0%AA%B2%E0%AA%A6%E0%AB%8D%E0%AA%B5%E0%AB%80%E0%AA%AA/%E0%AA%AB%E0%AA%BE%E0%AA%89%E0%AA%A8%E0%AB%8D%E0%AA%9F%E0%AA%A8%E0%AA%A8%E0%AA%BE_%E0%AA%AC%E0%AA%B8%E0%AA%B8%E0%AB%8D%E0%AA%9F%E0%AB%89%E0%AA%AA_%E0%AA%AA%E0%AA%B0&diff=71544&oldid=prevMeghdhanu: +12024-03-27T00:24:24Z<p>+1</p>
<p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br />
<center><big><big>'''ફાઉન્ટનના બસસ્ટૉપ પર'''</big></big></center><br />
<br />
<poem><br />
અહીં વહી રહી હવામહીં અનન્ય વાસ,<br />
એક તો લઈ જુઓ જરીક શ્વાસ!<br />
અનન્ય કે અજાણ ડેન્ટિને ન’તી, હતી ન પારકી,<br />
હતો પ્રવાસ એહનોય તે (સુભાગ્યવંત!) નારકી.<br />
અહીં ન હૉસ્પિટલ, ન સ્લૉટર હાઉસ, ને વળી નથી સ્મશાન,<br />
તે છતાં અહીં હવા છ ઉષ્ણ, મ્લાન.<br />
ખીલતાં અહીં ન ફૂલ,<br />
એટલે જ તો કદીક એમનાં પ્રદર્શનો<br />
ભરાય, એકસાથ ફાલ જ્યાં સમગ્ર વર્ષનો;<br />
છતાંય મોસમો બધી કળાય છે, ન થાય ભૂલ,<br />
ફૂલથી નહીં, ન શીત-લૂ થકી,<br />
પરંતુ સ્મૉલપૉક્સ, ટાઇફૉઇડ, ફ્લૂ થકી.<br />
ઊગ્યાં છ એમ તો અહીંય (ભૂલથી જ?) જૂજ વૃક્ષ,<br />
વ્યર્થ? ને વિચિત્ર? ના, કદાચ એ જ એક આશ<br />
કે હજી થયો ન સર્વનાશ;<br />
કિન્તુ સર્વ સંગનો સુયોગ લાધતાં વિરૂપ, રુક્ષ,<br />
શૂન્ય મ્હેફિલો સમાં, જહીં ન ગુંજતાં વસંતના સ્વરે<br />
વિહંગવાદકો (અહીં કશું ન મુક્ત, સૌ વસે છ ચીડિયાઘરે);<br />
સદાય નિ:સહાય ને લજાય કિંતુ ક્યાં લપાય?<br />
એમને મળ્યા નહીં મનુષ્ય જેમ પાય,<br />
જો મળ્યા જ હોત, ક્યારનાં થયાં ન હોત ચાલતાં?<br />
શિલાસિમેન્ટલોહકાચકાંકરેટ પાસ વામણાં, વિશેષ સાલતાં.<br />
અહીં જનાવરો કરે ન આવજાવ એમ સ્પષ્ટ છે નિયમ,<br />
અપાર એમની ભણી સહાનુભૂતિ, સ્નેહ; ઝૂ રચ્યું, રચ્યું<br />
છ મ્યૂઝિયમ.<br />
છતાં અહીં વહી રહી હવામહીં અનન્ય વાસ!<br />
આ હવા નથી, અગણ્ય આ નિસાસ,<br />
જે અહીં તહીં સદા ભમે, નભે ન નિર્ગમે,<br />
ગ્રસે વિશાલ જાલ ટ્રામના અનેક તારની, કદીય ના શમે.<br />
નિસાસ? હા, અસંખ્ય લોકના નિસાસ માત્ર,<br />
સાથ તીવ્ર આર્તિના સ્વરો નહીં, ન ચીસ કે ન બૂમ,<br />
જે બધું સુણ્યું હતું જ જ્યેષ્ઠ પાંડવે,<br />
સુણાય એવું ના કશુંય આ અનન્ય તાંડવે;<br />
અવાક વાહનો ય, મૌન હ્યાં વિરાટરૂપ; શીતશાંત સર્વ ગાત્ર<br />
ગ્રીષ્મમાં ય, સ્વેદસિક્ત; અગ્નિ ના છતાંય ધૂમ!<br />
કોણ આ અસંખ્ય લોક નિત્ય જાય હારબંધ?<br />
પૂડલે પડ્યો શું પ્હાણ? મક્ષિકા સહસ્ર શું ઘૂમંત ક્રોધમાં?<br />
’થવા અલોપ અગ્રણી થતાં સદાય એહની જ શોધમાં?<br />
હશે શું સર્વ અંધ?<br />
નેત્રમાં વિલાય તેજ?<br />
એકમેકની પૂંઠે થતાં, જતાં ખભેખભા ઘસી;<br />
છતાં ન કંપ, સ્પર્શથી ન સેતુ એક બે જ વેંત દૂર બે ઉરો રચે,<br />
સમીપમાં જ તારઑફિસે રચાય જે ક્ષણેકમાં હજાર માઈલો વચે.<br />
ભર્યો છ અંતરે અપાર ભેજ;<br />
ધુમ્મસે છવાયલું, ન આંધી ના તૂફાન,<br />
ચિત્તનું હજીય મંદ વાયુમાન.<br />
સર્વ આ કઈ દિશા ભણી રહ્યાં ધસી?<br />
સવેગ શી ગતિ!<br />
તમિસ્રલોકની પ્રતિ?<br />
હજી ન સૂર્ય અસ્તમાન, મંદ મંદ પશ્ચિમે શમે,<br />
પ્રલંબ હોય છાંય સાંજને સમે,<br />
છતાંય કોણ આ સદાય જેમની જ છાંય ના પડે?<br />
ન સૂર્યનીય એમ તો કદીય સાંપડે!<br />
પ્રકાશબિંબ, દર્પણે ન, પથ્થરે પડ્યું શમે, કદીય પાછું ના ફરે,<br />
પસાર પારદર્શકે પડ્યું સળંગ આરપાર જૈ સરે.<br />
હશે સ્વયં શું છાંય?<br />
પ્રેત સર્વ, જેમને ન કાય?<br />
કે પછી સદેહ કિંતુ નગ્નતા ન વસ્ત્રથી નિવારતાં,<br />
હશે શું એટલે સદાય જે સુલભ્ય તે સ્વ-છાંય ધારતાં?<br />
જણાય સર્વનો જુદો સ્વભાવ,<br />
કોઈને મુખે ન ભાવ,<br />
કોઈને ક્ષણેકમાં અનેક ભાત ભાતનો;<br />
અભિન્ન કોઈને સદાય એક જાતનો;<br />
અશબ્દ કિંતુ સર્વ, એકમેકમાં ન ભેદ,<br />
વારિના પ્રવાહનો છરી થકી ન શક્ય છેદ;<br />
સોગઠાં સમાન શેતરંજનાં, સમાન ચાલ,<br />
હો ભલે જ કોઈ શ્વેત, કોઈ લાલ.<br />
આભથી ધરા પરે શું અભ્ર હોય ઊતર્યું,<br />
સ્વરૂપ ગોળ, લંબગોળ કૈં પ્રકારનું ક્ષણે ક્ષણે ધર્યું.<br />
સમગ્ર આ સમૂહ શો સ્મશાનયાત્રિકો સમો સરે,<br />
અવાજ માત્ર પાયનો, ગભીર મૌન સૌ મુખે ધરે;<br />
રહસ્ય મૃત્યુનું ન હોય શું પિછાનતાં,<br />
ન શોક, શબ્દ ના વિરોધનોય, મૃત્યુને પવિત્ર, દુર્નિવાર માનતાં;<br />
પરંતુ લાશ તો નથી ખભે, છતાંય લાગતું વજન,<br />
વિદેહ કો થયું નથી સગું, સ્વજન;<br />
પરંતુ હા, સુહામણી, સુરમ્ય સ્વપ્નથી ભરી ભરી<br />
અતીતમાં વિલુપ્ત ‘આજ’ ગૈ સરી!<br />
સ્વયં હજી જીવંત એ જ એક માત્ર સર્વને પ્રતીતિ,<br />
કિંતુ જન્મ તો થયો ન વા થયોય હોય એ જ એક ભીતિ,<br />
એટલે સદાય જન્મનું પ્રમાણપત્ર સાથ રાખતાં,<br />
ન અન્ય કોઈ એમની કને મતા.<br />
ન આમ તો કશુંય એકમેકમાં સમાન<br />
તોય સર્વને ઉરે વિષાદવારુણી,<br />
ન નીંદ, શાંતિ, હેતુ, હામ કે સ્વમાન;<br />
જિંદગી અનંત શું કથા ન હોય કારુણી!<br />
અધન્ય શું કદીક ક્યાંક આચર્યા અધર્મથી?<br />
અહીં પ્રચંડ શોકપાવકે પડ્યાં અઘોર વાસના-કુકર્મથી?<br />
સદાય યાતના દહે, સહે છ સર્વ દીન,<br />
પાપત્રસ્ત, શાપગ્રસ્ત, સર્વ નામહીન.<br />
કોઈનું ન નામ જાણતો,<br />
પરંતુ એક વાત તો પ્રમાણતો :<br />
કદીક બેપતા જહાજના મુસાફરો તણી થશે પ્રસિદ્ધ નામ-આવલિ,<br />
હશે જ એમનાંય એ વિશે – સમસ્ત દ્વીપ આ કદીક તો થશે<br />
સમુદ્રમાં બલિ;<br />
કદીક આ વિરાટ ગ્રંથ વિશ્વનો સમાપ્ત તો થશે,<br />
જરૂર એમનાંય નામ ‘છાપભૂલ’માં હશે.<br />
સમગ્ર આ સમૂહ સ્વપ્નમાં લહું સરી જતો?<br />
શું એમનું વિચારતાં હું મારું નામ વિસ્મરી જતો!<br />
અશક્ય હ્યાં સ્મૃતિ,<br />
અહીં નરી જ વિકૃતિ,<br />
મને જ હું અજાણ લાગતો,<br />
ન ખ્યાલ ને રહું પુકારતો : ‘નિરંજન ઓ!’<br />
થતો ન અર્થ, માત્ર અક્ષરો, કંઈ સ્વરો કંઈક વ્યંજનો;<br />
સવિસ્મય પ્રતીક્ષતો, રહું જવાબ માગતો,<br />
ન સ્વપ્ન કે ન જાગૃતિ,<br />
હવે રહી નહીં ધૃતિ;<br />
સુણાય શબ્દ : ‘છે ભરો!’,<br />
જરીક વાર ર્હૈ સુણાય : ‘દો કમી કરો!’;<br />
અહીં થકીય બસ અનેક છૂટતી,<br />
છતાંય ક્યૂ ન ખૂટતી;<br />
મને હું મૂકતો પૂંઠે, અચેત અન્ય ફૂટપાથપે ઢળી જતો,<br />
અસંખ્ય લોકના સમૂહની (ન ચિત્તની?) ભૂતાવળે ભળી જતો.<br />
</poem><br><br />
{{HeaderNav2<br />
|previous = ફ્લોરા ફાઉન્ટન<br />
|next = ચર્ચગેટથી લોકલમાં<br />
}}</div>Meghdhanu