https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%AC%E0%AA%B0%E0%AA%AB%E0%AA%A8%E0%AA%BE%E0%AA%82_%E0%AA%AA%E0%AA%82%E0%AA%96%E0%AB%80%2F%E0%AA%9F%E0%AB%80%E0%AA%9F%E0%AB%8B%E0%AA%A1%E0%AB%80%E0%AA%A8%E0%AB%8B_%E0%AA%85%E0%AA%B5%E0%AA%BE%E0%AA%9C 2026-06-26T03:27:53Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.45.0 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%AC%E0%AA%B0%E0%AA%AB%E0%AA%A8%E0%AA%BE%E0%AA%82_%E0%AA%AA%E0%AA%82%E0%AA%96%E0%AB%80/%E0%AA%9F%E0%AB%80%E0%AA%9F%E0%AB%8B%E0%AA%A1%E0%AB%80%E0%AA%A8%E0%AB%8B_%E0%AA%85%E0%AA%B5%E0%AA%BE%E0%AA%9C&diff=88545&oldid=prev 2025-05-13T13:33:55Z

<p>+1</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> {{Heading|ટીટોડીનો અવાજ}}<br /> <br /> {{Block center|&lt;poem&gt;<br /> શબ્દની ઈંટો એક પછી એક <br /> ગોઠવાતી જાય છે ને <br /> હું જીવતી ચણાતી જાઉં છું <br /> મારા પોતાના જ <br /> અવાજની દિવાલમાં. <br /> <br /> સાંપ્રત ક્ષણોનું પસાર થવું <br /> ને મારા આંસુનું <br /> વિચારના તડકામાં સૂકાઈ જવું <br /> મને બટકણી પેન્સિલની જેમ <br /> તોડી નાખે છે છતાં <br /> મારા સલીમની પ્રતીક્ષા કરવાની <br /> જર્જરિત ટેવને હું નથી છોડી શકતી. <br /> <br /> મારી કરુણતા તો એ છે કે <br /> અવાજનો ક્રોસ ઉપાડી ઉપાડીને <br /> મારું આખું શરીર ધીમે ધીમે <br /> ખોટું પડતું જાય છે <br /> એ વાત મારે <br /> અવાજની મર્યાદામાં રહીને કરવાની છે. <br /> <br /> એક વિષાદભરી રાત્રિનું પસાર થવું <br /> કેટલું નિર્દય હોય છે <br /> તેની પ્રતીતિ તો મને <br /> ગામ છેવાડેથી <br /> બોલી પડતા કૂકડાના અવાજમાં થાય છે. <br /> શું કૂકડાના કંઠમાં ભરાઈ પડેલું <br /> સવાર <br /> મારી પીડાભરી ક્ષણોનું પરિણામ છે? <br /> જો એમ હોય તો <br /> હું નથી સ્વીકારી શકતી <br /> મારા ઊગતા સુખને <br /> કે કૂકડાના ફર્રેબી અવાજને <br /> <br /> હું પૂછું છું કે <br /> એક માણસ <br /> પોતાના પીડાભર્યા ઓથાર નીચે <br /> દટાઈને <br /> સવારની મધુર કલ્પના કરતો હોય <br /> ત્યારે જ <br /> કોઈ કૂકડાનું મધરાતે <br /> બોલી પડવું <br /> (મધ્યરાત્રિએ કોયલ ભલે બોલે) <br /> પેલા માણસને તોડવા માટે <br /> પૂરતું નથી? <br /> <br /> માણસનું તૂટવું એટલે શું? <br /> માણસ તૂટે એટલે <br /> શબ્દો તૂટે? <br /> શબ્દો તૂટે એટલે <br /> અવાજ તૂટે? <br /> મારા સલીમ! <br /> હું અવાજત્રયીમાંનો <br /> એકેય અવાજ નથી <br /> હું તો <br /> કુરુક્ષેત્રના મેદાન ઉપર ચકરાવા લેતી <br /> ટીટોડીનો ભયભીત અવાજ છું <br /> મારો અવાજ ખોદશો તો <br /> તમને બેચાર ઈંડાં સિવાય <br /> કાંઈ નૈ મળે... <br /> કાંઈ નૈ મળે.....<br /> <br /> તો પછી <br /> શબ્દોને તોડવાના ધખારા શા માટે? <br /> મારે તો <br /> અવાજ પોતાનું શબ્દત્વ <br /> ખોઈ બેસે <br /> એ પહેલાં <br /> લજામણીનો છોડ થઈને <br /> શરમાઈ જવું હતું <br /> <br /> આત્મરતિગ્રસ્ત આયનાઘરમાંથી <br /> મારી પેઢી બહાર આવતી નથી <br /> મોગલ બગીચાઓમાં તો <br /> વસંત-વિજય ગવાય છે <br /> અને આડેધડ ઊગી નીકળેલું ઘાસ <br /> પહાડોમાં નગણ્યતાનો ઉત્સવ મનાવે છે. <br /> શબ્દની ઈંટો એક પછી એક <br /> ગોઠવાતી જાય છે. <br /> ને હું જીવતી ચણાતી જાઉં છું. <br /> મારા પોતાના જ <br /> અવાજની દિવાલમાં <br /> કેટલીક વાર તો મને <br /> બાદશાહના મોઢે ચડાવેલા <br /> સૈનિકોને<br /> “તારી બંદુકમાં ખાખરો ઊગે” <br /> એવી ગાળ દેવાનું <br /> દોહદ થાય છે. <br /> કેટલીક વાર તો મને <br /> પોતાના નાજુક હાથમાં <br /> રૂપાની ઝાંઝરી પહેરવાની <br /> ચેષ્ટા કરતી પગ્ગ વગ્ગરની છોકરીને જોઈ <br /> ખડખડાટ હસી પડતા <br /> રમૂજી ટૂચકા જેવાં માણસોને <br /> થપ્પડ મારવાની ઇચ્છા થાય છે <br /> પણ જવા દ્યોને કુણ માથાકૂટ કરે! <br /> મરશે હાળા ઈના પાપે! <br /> ડાંગરની ક્યારીઓ ઓઢીને <br /> પરિભ્રમણતા <br /> સફેદ ફરિશ્તાઓની જેમ <br /> મારે ગિરિપ્રવચનો નથી આપવાં <br /> હું નથી નરસિંહનું પ્રભાતિયું <br /> કે<br /> મીરાંબાઈનો વ્યાકુળ અવાજ <br /> હું તો<br /> કુરુક્ષેત્રના મેદાન ઉપર <br /> ચકરાવા લેતી ટીટોડીનો <br /> ભયભીત અવાજ છું. <br /> મને મૈત્રીમાં રસ નથી <br /> કારણ કે મિત્ર પોતે જ <br /> એટલો નિરર્થક હોય છે કે તેને <br /> વારંવાર બદલવો પડે છે. <br /> મને ખબર છે કે <br /> જિંદગી એટલે <br /> વેઇટિંગ રૂમની બારીમાંથી <br /> આવતો બેચેનીભર્યો પવન. <br /> મને ખબર છે કે <br /> ઈશ્વરનું બીજું નામ <br /> પીડાનો સમુદ્ર છે. <br /> મને ખબર છે કે <br /> કવિતા એટલે <br /> બેચેનીભર્યો ઉશ્કેરાટ. <br /> પણ તેથી શું? <br /> હવે મારો શબ્દ લથડતો જાય છે. <br /> ક્ષીણ થતો જાય છે. <br /> છતાંય <br /> કવિતા લખું છું <br /> નેગેટિવ થિન્કિંગ કરું છું <br /> પોઝિટિવ થવા માટે <br /> <br /> હું પૂછું છું કે <br /> આ વિશાળ દુનિયામાં <br /> એવું કોઈ છે જે <br /> મારી તરસની લાશ ઉપર <br /> આવીને ગુલાબજળ છાંટે? <br /> શબ્દની ઈંટો એક પછી એક <br /> ગોઠવાતી જાય છે <br /> ને હું જીવતી ચણાતી જાઉં છું <br /> મારા પોતાના જ <br /> અવાજની દિવાલમાં <br /> <br /> કવિતાની સંગ્રહખોરી મેં કરી છે <br /> પણ <br /> મારા જન્મની સાથે જ <br /> જન્મી ચૂકેલી <br /> મારી અંગત ડાયરીમાં <br /> મારે શું લખવું? <br /> થોડાક પ્રેમકિસ્સાઓ લખવા <br /> કે<br /> મિત્રો સાથેના સંબંધો ચીતરવા? <br /> હું એકરાર કરું છું કે <br /> આટલી કવિતાઓ <br /> લખ્યા છતાં <br /> મારી અંગત ડાયરીનાં પાનાં <br /> સાવ કોરાં છે <br /> ભાષાની લાલ માટીમાં <br /> લાલ કીડીની જેમ સરકું છું <br /> હું એકરાર કરું છું કે <br /> મારી આંખ ફૂટી જાય એવી <br /> દૃષ્ટિ હજી સાફ થઈ નથી <br /> નિર્ણય લેતાં ખૂબ ડરું છું <br /> શબ્દની ઇંટો એક પછી એક <br /> ગોઠવાતી જાય છે. <br /> ને હું જીવતી ચણાતી જાઉં છું <br /> મારા પોતાના જ અવાજની દિવાલમાં <br /> <br /> ઈશ્વર કરતાં તો <br /> છીંક સારી <br /> આવે તો છે. <br /> પવન કરતાં તો <br /> શ્વાસ સારો <br /> તૂટે તો છે. <br /> કવિતા કરતાં તો <br /> જીવન સારું <br /> જીવાય તો છે. <br /> માણસ કરતાં તો <br /> પાટલૂન સારું <br /> મપાય તો છે. <br /> મને ત્રાસ છૂટે છે <br /> મારી આસપાસ આકારબધ્ધ થયેલી <br /> ક્રિયાઓને જોઈને. <br /> છતાં <br /> હું નથી છોડી શકતી શબ્દને. <br /> મિત્રોને મળવાનું હું ટાળું છું <br /> કારણ કે <br /> એ લોકો પોતાના ચિત્તમાં <br /> મારા વિષે અમુક ‘ઈમેજ’ ઊભી કરીને <br /> મને બાંધી લેતા હોય છે. <br /> છતાંય <br /> “ફર્યો તારી સાથે પ્રિયતમ સખે સૌમ્યવચના&quot; <br /> સ્હવારોને જોતો વિકસિત થતા શૈલશિખરે ” <br /> પંક્તિઓ વાંચવી ગમે છે. <br /> <br /> મુક્તિ ક્યાં છે? <br /> મારા સલીમ! <br /> આ દુનિયામાં <br /> એક સંવેદનનું બીજા સંવેદનને <br /> ઓળખવું એ જ સાચું છે <br /> બાકી બધું જ <br /> ફર્રેબ ફર્રેબ ફર્રેબ ફર્રેબ.....<br /> હવે <br /> મારી તૂટતી શ્રદ્ધાના <br /> અવાજોમાં <br /> એવો કોઈ શબ્દ<br /> રહ્યો નથી<br /> કે જે <br /> મારા બેચેનીભર્યા મૌનને <br /> ઊંચકી શકે. <br /> મારી આંગળીઓ ફરતી <br /> રુદ્રાક્ષની માળામાં <br /> એવો કોઈ મણકો રહ્યો નથી. <br /> કે જે <br /> મારી રઝળપાટને <br /> ગતિનું નામ આપી શકે. <br /> એટલે જ કદાચ <br /> હું મૃત્યુને ઝંખું છું <br /> શબ્દની ઈંટો એક પછી એક <br /> ગોઠવાતી જાય છે. <br /> ને હું જીવતી ચણાતી જાઉં છું <br /> મારા પોતાના જ <br /> અવાજની દિવાલમાં <br /> મારો અંતકાળ આવશે ત્યારે <br /> ધીમે ધીમે <br /> આકાશ ખરી પડશે.... <br /> વૃક્ષો ખરી પડશે.... <br /> મકાન ખરી પડશે.... <br /> સૂરજ ખરી પડશે.... <br /> નક્ષત્રો ખરી પડશે <br /> મારી બા ખરી પડશે? <br /> ને હું પોતે જ <br /> ખરી પડીશ <br /> મારા રહસ્યભર્યાં ઊંડાણોમાં. <br /> ઓ મારી વ્હાલસોઈ દુનિયા! <br /> તને વિદાય આપતાં આપતાં તો <br /> મારી આંખ જળાશય બની ગઈ છે <br /> હવે તું જ કહે કે <br /> તને જળાશય સુધી મૂકવા આવું? <br /> તળાવ સુધી મૂકવા આવું? <br /> ઝરણાં સુધી મૂકવા આવું? <br /> શબ્દની ઈંટો એક પછી એક <br /> ગોઠવાઈ ગઈ <br /> ને હું જીવતી ચણાઈ ગઈ <br /> મારા પોતાના જ <br /> અવાજની દિવાલમાં. <br /> છતાં <br /> મારા સલીમની પ્રતીક્ષા કરવાની <br /> જર્જરિત ટેવને <br /> હું નથી છોડી શકતી <br /> હું નથી છોડી <br /> હું નથી <br /> હું<br /> ....<br /> &lt;/poem&gt;}}<br /> {{center|&lt;nowiki&gt;***&lt;/nowiki&gt;}}<br /> &lt;br&gt;<br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = શબ્દપાત<br /> |next = વેઇટિંગ રુમ<br /> }}</div>

Meghdhanu