MeghaBhavsar: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|મીઠું ૨|}} વળતા શુકજી પછી એમ બોલીઆ, સાંભળ ભ્રુપતીરે; એહેવ..."

2021-08-19T10:48:09Z

Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|મીઠું ૨|}} <poem> વળતા શુકજી પછી એમ બોલીઆ, સાંભળ ભ્રુપતીરે; એહેવ..."

New page

{{SetTitle}}

{{Heading|મીઠું ૨|}}
<poem>
વળતા શુકજી પછી એમ બોલીઆ, સાંભળ ભ્રુપતીરે;
એહેવું સાંભળી પ્યારીનું પત્ર, વીકળ તયા પતીરે.{{space}} ૧

પ્રભુ કેહે શું કહીએ રે ભૂદેવ, અમારી પણ એ ગતીરે;
એ રાજકુમારી માટે, નિદ્રા નથી આવતીરે.{{space}} ૨

અમો પણ પત્ર વાટ જોતા હતા, વિલંબ નથી કસીરે;
એહેવું કહી ઉઠ્યા તતખેવ, ચીંતા મન વસીરે.{{space}} ૩

કહ્યું સારથીને રથ લાવ, માહરો શીઘ્રે સજ કરીરે;
કેહતામાં લાવ્યો તતકાળ, આરૂઢ થયા હરીરે.{{space}} ૪

માંહે બ્રહ્મણને પણ બેસાડ્યો, ચતુરશિરોમણીરે;
તમોપાખે ત્રિયાને કોણ, કેહેશે જઈ વધામણીરે.{{space}} ૫

એવું કહી રથ ત્યાંથિ ખેડાવિયો, વાયુવેગે કરીરે;
થોડીવારમાં, પોહોતો તાંહે, જાંહાં છે કુંદનપૂરીરે.{{space}} ૬

નગ્ર દીઠું ને બ્રાહ્મણ મોકલ્યો, જઈ કહો વધામણીરે;
હાવાં ત્યાંહાં પણ થાક સુકન, શ્રીઅંગે રૂકમીણીરે.{{space}} ૭

વામ ઉરને બાહૂ ફરકી આંખડી, જોઈને વીચારતાંરે;
એહેવામાં દીઠો આવતો વિપ્ર, વિમાસણ ધારતાંરે.{{space}} ૮

બોલ્યો ગોરજી બાઈજી વધામણીછે, પ્રભુ આવિયારે;
એહેવું સાંભળી હરખ ના માય, બોલ્યા પ્રાણ લાવિયારે.{{space}} ૯

મુનિ કેહે પુર સમીપ પધારયા, પછી મુને મોકલ્યોરે;
કાહવ્યું છે હાવાં રેહેજો પ્રસન્ન દિવસ આવ્યો ભલોરે.{{space}} ૧૦

પછે બહુ ધન વિપ્રને આપીઊં, તે પણ કહું કથીરે;
પધારાવ્યા છે પ્રાણજીવન, તે સમ તો કશું નથીરે.{{space}} ૧૧

પછે પ્રેમસું કીધો પ્રણામ, શ્રી જગદંબા રૂકમીણીરે;
દીધું આશિષ પ્રસન થઈ ઋષી, ચાલ્યા મંદિર ભણીરે.{{space}} ૧૨

હાવાં દ્વારિકામાં કેમ નિપન્યું, તે પણ કહું કથીરે;
બળદેવજી કહે પ્રભુ ક્યાંહાં, પધાર્યા દીસતા નથીરે.{{space}} ૧૩

પછે ખબર થઈ જે પોતે તો, પધાર્યા કુંદનપુરીરે;
સુણી હળધર થયા તૈયાર, સેન્યા સહુ સજ કરીરે.{{space}} ૧૪

જાણ્યું બંધવ એકલો કુંમકે, પુંઠ પોતે પળ્યારે;
બહુ શીઘ્રતાએ બળભદ્ર, પ્રભુને આવી મળ્યારે.{{space}} ૧૫
પછે ખબર પધાર્યાની ભીમક, રાજાએ સાંભળીરે;
સામા આવી કર્યું સનમાન, પ્રીતેથી હળીમળીરે.{{space}} ૧૬

પછે પધરાવ્યા પુર માંહે, ઉતાર્યા તે સ્થળેરે;
જાહાં ધાર્યો હુતો જાનીવાસો, થયું તે ઈચ્છાબળેરે.{{space}} ૧૭

કીધું પુજન બહુ વીધી કૃષ્ણનું, રામનું પણ કર્યુંરે;
ઘણાં આપ્યાં આભુષણ વસ્ત્ર, રાજાનું મન ઠર્યુંરે.{{space}} ૧૮

કીધી આગતા સ્વાગતા બહુ વીધી, ને રાયજી વળ્યારે;
સમાચાર જાણી પુરલોક, સહુ જોવા મળ્યારે.{{space}} ૧૯

જોઈ સ્વરૂપ સુઘડતા શ્રીકૃષ્ણની, મોહ પામ્યું સહુરે;
આતો વર છે શ્રીરૂક્મણી જોડ, જોડું શોભે બહુરે.{{space}} ૨૦

અમારા કાંઈ સુકૃત હોય તે, આવિને આંહા ફળોરે;
તેથકી પણ આ વર રૂકમણીને, નિશ્ચે મળોરે.{{space}} ૨૧

હાવાં નગરીમાં ઘેર ઘેર તોરણ, કદળી સ્તંભ છેરે.
પરુ શોભા કહિ નવ જાય, વેવા આરંભ છેરે.{{space}} ૨૨

હાવાં કન્યાને પિઠિ ચોળાય છે, મંગળ ગવાય છેરે,
પેલે શિશુપાળે ચોળી છે રાખ, પીઠી કેહેવાય છેરે.{{space}} ૨૩

હાવા અંબિકા પુજવા કન્યા ચાલ્યાં, ત્યાં શોભા બણીરે;
મધ્ય ચરણ ચાલે છે આપ, વીટી વળી સ્ત્રી ઘણીરે.{{space}} ૨૪
દેશ દેશના ભુપ આવ્યા તે સરવે, સાથે સજ થયારે;
ઉઘાડાં ધર્યાં છે ખડ્ગ, શસ્ત્ર પાંકી રહ્યાંરે.{{space}} ૨૫

કન્યા પારવતીજી પુજ્યાં, ગોરાણી પુજાવિયાંરે;
કર્યું ધુપદિપ નૈવેદ, તંબોળ ધરાવિયાંરે.{{space}} ૨૬

પુષ્પમાળા ધરિ કરિ આરતીને, પાએ લાગિયાંરે;
મુજને મળજો શ્રીકૃષ્ણ ભરથાર, એ ફળ માંગિયાંરે.{{space}} ૨૭

ગુરૂ પત્નીને મુખદ્વારે બોલિને, ઉમયાયે એમ કહ્યુંરે;
તુને ઈચ્છાવર મળશે તે, કારણ જાણે સિદ્ધ થયું રે.{{space}} ૨૮

સુણી એવું વળ્યાં સુકુમારી, સખીકર કરગ્રહીરે;
તે સમે નથી શોભાનો પાર, તે કેમ શકું કહીરે.{{space}} ૨૯

લાંબી વાસુકી સરખી છે વેણ, સચિકણ સામળીરે;
અર્ધચંદ્રાકારે છે કપોળ, નાસા જાણે શુક વળીરે.{{space}} ૩૦

કોટી સસી ને સુરજ ઝાંખા પડ્યા, મુખ એનું નિરખતાંરે;
દંત પંગત કુદ કળી પુષ્પ, વરખે છે હરખતાંરે;{{space}} ૩૧

મોહોટી અણિઆળી ચંચળ આંખડી, ત્રાજડું શોભીએરે;
રદેકર કટી સીંહ સમાન, હરીમન લોભીએરે.{{space}} ૩૨

ચાલે મંદગતી ગજ સરખડી, નૂતન વસ્ત્ર છેરે;
શોભે નખશિખ આભ્રણ, અત્યદુષ્ટ ઉર સહસ્ર છેરે.{{space}} ૩૩
હાવાં પ્રાણપતી દીઠા સનમુખ, નીરખવા કારણેરે;
વામ હસ્તે ઊંચા કીધા કેશ તે, લટકાને વારણેરે.{{space}} ૩૪

એવી શોભા જોઈને મુરછિત, થયા સહુ જન ભૂપતીરે;
પ્રભુ જોતાં સહુ સ્ત્રી જનની, પણ થઈ એ ગતીરે.{{space}} ૩૫

પછી તે સમે તારૂણી નેત્ર વડે, નાથ તેડીઆરે;
પ્રભુજી કેહે સમો છે હાંક, કેહેતાં અશ્વ ખેડીયા રે.{{space}} ૩૬

નીજ રથ દંડ ગ્રહી ઉભાં રૂકમણી, રથ ત્યાંહાં આણ્યો સહીરે;
પ્રભુએ પોતાના રથ માંહે, ખેંચી લીધાં કર ગ્રહી રે.{{space}} ૩૭

પાસે બેસાડીને રથ હાંક્યો, આનંદ અતિ થયો રે;
જે જે શબ્દ કરે સુરીજંન, રૂકમણીકર હરી ગ્રહ્યો રે.{{space}} ૩૮
::: વલણ
હરી ગ્રહ્યો કર જાણીનેરે, હરખ્યાં સરવ સ્વજંન રે;
પેલા રાજાઓની મુરછા વળી, થઈ ગયાં શ્યામ વદંન રે.{{space}} ૧

એરે આ શું થયું કૃષ્ણે, કર્યું કન્યા હરણ રે;
શું મોહોડું કોઈને દેખાડીશું, આ થકી સારૂં મરણરે.{{space}} ૨
</poem>

મધ્યકાલીન ગુજરાતી કાવ્યસંપદા/રુક્મિણી વિવાહ મીઠું ૨ - Revision history

MeghaBhavsar: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|મીઠું ૨|}} વળતા શુકજી પછી એમ બોલીઆ, સાંભળ ભ્રુપતીરે; એહેવ..."