https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%AE%E0%AB%87%E0%AA%98%E0%AA%BE%E0%AA%A3%E0%AB%80%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%B8%E0%AA%AE%E0%AA%97%E0%AB%8D%E0%AA%B0_%E0%AA%A8%E0%AA%B5%E0%AA%B2%E0%AA%BF%E0%AA%95%E0%AA%BE_2%2F%E0%AA%B0%E0%AB%8B%E0%AA%9C_%E0%AA%B8%E0%AA%BE%E0%AA%82%E0%AA%9C%E0%AB%87 2026-04-23T04:24:22Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.38.2 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%AE%E0%AB%87%E0%AA%98%E0%AA%BE%E0%AA%A3%E0%AB%80%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%B8%E0%AA%AE%E0%AA%97%E0%AB%8D%E0%AA%B0_%E0%AA%A8%E0%AA%B5%E0%AA%B2%E0%AA%BF%E0%AA%95%E0%AA%BE_2/%E0%AA%B0%E0%AB%8B%E0%AA%9C_%E0%AA%B8%E0%AA%BE%E0%AA%82%E0%AA%9C%E0%AB%87&diff=32130&oldid=prev 2022-02-21T06:38:49Z

<p>Created page with &quot;{{SetTitle}} {{Heading|રોજ સાંજે|}} {{Poem2Open}} નજીકની એક ગલીને નાકે બે ઓરતો ઊભી રહે છે રો...&quot;</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> {{Heading|રોજ સાંજે|}}<br /> <br /> {{Poem2Open}}<br /> નજીકની એક ગલીને નાકે બે ઓરતો ઊભી રહે છે રોજેરોજ: બરાબર સાંજના ચાર બજે: સામેના છાપખાના ઉપર તાકીને ઊભી રહે છે.<br /> જાહેર રસ્તા પર રોજેરોજ સાંજને મુકરર કલાક બે ઓરતોનું ઊભી રહેવું! રાહદારીઓનું ધ્યાન ખેંચાય છે. ઊંચી બારીઓમાંથી આંખો મંડાય છે.<br /> ભિખારણો છે?<br /> નહિ; શરીર પર સાફ પોશાક છે, હાથ લંબાતા નથી, શબ્દો બોલાતા નથી. બીજી કોઈ બાબત પર એની દૃષ્ટિ નથી. ચારેય આંખો છાપખાનાનાં બારણાં પર ચોંટી છે.<br /> છૂપી પોલીસની જાસૂસો છે.<br /> નહિ; જાસૂસો તો ચબરાક હોય. પોતાનું હોય તે સ્વરૂપ તો છુપાવે. શંકાને કે કુતૂહલને એ ન નોતરે. આ બન્ને તો પ્રગટ ઊભી છે.<br /> અનિષ્ટ માનવીઓ છે?<br /> નહિ, નહિ; રૂપ નથી, કુચેષ્ટા નથી, નખરાં નથી. સજ્જનતા નીતરે છે. છતાં તીણી ને ભયભીત નજરે બેઉ જણીઓ મકાનની બારીઓમાં શા સારુ ટાંપે છે? કોને શોધે છે? કોની ચોકી કરે છે?<br /> વખત જાય છે, સૂર્ય નમે છે, છાપખાનાનાં સંચા શાંત પડે છે, તેમ તેમ બેઉ જણીઓની વ્યાકુલતા વધે છે, સાવધાની સતેજ બને છે, મકાનની નજીક આવે છે.<br /> કંઈક વાતો કરે છે:<br /> “મા, એણે સંચો બંધ કર્યો. હવે મોં ધોવા જાય છે.”<br /> “એ હવે કપડાં પહેર્યાં.”<br /> “મા, જલદી જો પાછલે બારણેથી ન નીકળી જાય.”<br /> “બેટા, માર મારે તો પણ છોડતી ના હો! આજે જ પગાર મળ્યો છે એને.”<br /> બન્ને ઓરતો જાણે કોઈ ચોરને, ડાકુને પકડનારની પોલીસ બની ગઈ.<br /> — ને ઘડિયાળના છ ટકોરા પૂરા થયે એ આદમી બહાર નીકળ્યો.<br /> એની આંખો ફરતાં કાળાં કૂંડાળાં છે. એ કૂંડાળામાં દારૂના કેટલા સીસાઓ ઠલવાયા હશે!<br /> એ નાસતો હતો, દીકરી આડી ફરી: “નહિ બાપુ! કદી નહિ બની શકે. ઘેર ચાલો.”<br /> બાપ કહે, “એક વાર, બેટા, એક વાર જઈ આવું.”<br /> “જઈ તે ક્યાંથી આવશો?”<br /> એટલું કહીને સ્ત્રીએ એના શરીરને પોતાના હાથમાં ઝકડ્યું.<br /> મા દીકરી મળીને એ મજૂરને ઘેર લઈ ગઈ — લઈ ગઈ નહિ, ઘસડી ગઈ.<br /> રોજેરોજ સાંજે: મા-દીકરી આવે છે, ગલીને નાકે ઊભી રહે છે. છાપખાનાની બારીઓમાં ચોરને શોધે છે, ને છૂટ્ટી વેળાએ એને બાથમાં ઝકડીને ઘેર તેડી જાય છે.<br /> રોજ સાંજે!<br /> {{Poem2Close}}<br /> <br /> &lt;br&gt;<br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = જાતભાઈઓ!<br /> |next = મારા પુત્રની ઈજ્જત<br /> }}</div>

MeghaBhavsar