https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%AE%E0%AB%87%E0%AA%98%E0%AA%BE%E0%AA%A3%E0%AB%80%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%B8%E0%AA%AE%E0%AA%97%E0%AB%8D%E0%AA%B0_%E0%AA%A8%E0%AA%B5%E0%AA%B2%E0%AA%BF%E0%AA%95%E0%AA%BE_2%2F%E2%80%98%E0%AA%9C%E0%AA%BE%E0%AA%A8%E0%AA%A4_%E0%AA%B9%E0%AB%88_%E0%AA%A6%E0%AA%B0%E0%AA%A6%E0%AB%80_%E0%AA%A6%E0%AA%B0%E0%AA%A6%E0%AB%80%E0%AA%95%E0%AB%80_%E2%80%94%E2%80%99 2026-07-22T14:19:13Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.45.0 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%AE%E0%AB%87%E0%AA%98%E0%AA%BE%E0%AA%A3%E0%AB%80%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%B8%E0%AA%AE%E0%AA%97%E0%AB%8D%E0%AA%B0_%E0%AA%A8%E0%AA%B5%E0%AA%B2%E0%AA%BF%E0%AA%95%E0%AA%BE_2/%E2%80%98%E0%AA%9C%E0%AA%BE%E0%AA%A8%E0%AA%A4_%E0%AA%B9%E0%AB%88_%E0%AA%A6%E0%AA%B0%E0%AA%A6%E0%AB%80_%E0%AA%A6%E0%AA%B0%E0%AA%A6%E0%AB%80%E0%AA%95%E0%AB%80_%E2%80%94%E2%80%99&diff=32135&oldid=prev 2022-02-21T06:50:47Z

<p>Created page with &quot;{{SetTitle}} {{Heading|‘જાનત હૈ દરદી દરદીકી —’|}} {{Poem2Open}} એકાએક થંભેલી ટ્રામને જોશભે...&quot;</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> {{Heading|‘જાનત હૈ દરદી દરદીકી —’|}}<br /> <br /> {{Poem2Open}}<br /> એકાએક થંભેલી ટ્રામને જોશભેર આંચકો લાગ્યો.<br /> “ઉ-હુ-હુ-હુ” એક વેદનાની બૂમ ઊઠી.<br /> “અરેરે ભૈયા! મેરી ઓરતકી આંખ ફૂટ ગઈ!” એટલું બોલતા એક પુરુષે વેદના પામનાર ઓરતને પકડી લીધી.<br /> ઓરતની આંખો પર લપેટેલો પાટો ધીરે ધીરે લાલ બન્યો.<br /> “ક્યા હે!” પૂછપરછ થઈ.<br /> “કુછ નહિ, ભાઈ, મુકદ્દર!”<br /> લોકોને સમજ પડી. પાટાવાળી ઓરતની આંખો પર નસ્તર મુકાવેલું. સાત દિવસે આજે જ એને ઇસ્પિતાલમાંથી છોડી હતી. ધણી એને દોરીને ઘેર લઈ જતો હતો, આંખોના કાટા ચેભાને ટ્રામના આંચકાએ તોડ્યા હોવા જોઈએ.<br /> “ટ્રામના ઉતારુઓમાં સામટો ઉશ્કેરાટ ઊઠ્યો. ડ્રાઈવર ઉપર ઝડી વરસી: અંધો! હેવાન! ઊંઘે છે, નિર્દય, ખુમારીમાં ને ખુમારીમાં જોતો નથી — વગેરે.<br /> ડ્રાઈવરે પછવાડે દૃષ્ટિ કરી. કન્ડક્ટરની સામે જોઈ એ હસ્યો. એનું હસવું સહુએ જોયું. ઓરતનો પાટો વધુ ને વધુ લોહીમાં ભીંજાતો હતો.<br /> એ હાસ્ય ઉપર પૅસેન્જરોનો જ્વાલામુખી જ્યારે ફરીવાર ફાટ્યો, ત્યારે પાટાવાળી ઓરતના ધણીએ સહુની સામે હાથ જોડ્યા: “ભૈયા લોગ, ડ્રાઈવરને ન સતાવો. એ દિવસ–રાત ગાડી ચલાવે છે. એના કલેજામાં ન માલુમ શી શી ફિકરો ઘોળાતી હશે. એનો ગુન્હો નથી. મારાં મુકદ્દર!”<br /> ને ગાળો ભાંડનારાં લોકો જ્યારે પોતપોતાને મુકામે ઊતરી ચાલ્યાં જતાં હતાં ત્યારે કસકસતા બાંડીસમાં થાકેલી પગ-પીંડીઓને ચેપતો, ઘંટડી પર સતત જોડા પછાડતો, ઘડી બ્રેક ઘુમરડી સજ્જડ કરતો, તો ઘડી મોકળી છોડતો, ઉજાગરે બળતી આંખોને જગતનાં જાળાં-ઝાંખરાં વચ્ચે ખેંચતો, ઉંદરડું પણ ન ચગદાય તેની સરત રાખતો ડ્રાઈવર બસો પૅસેન્જરોના જાનની જવાબદારી લમણા પર ઉઠાવી કાલબાદેવી રોડ પર પંથ કાપતો હતો. વારંવાર એ મોં ફેરવી પેલી ઓરતના પતિ સામે દીન આંખો માંડતો હતો. મ્હોંથી શબ્દ પણ ન બોલ્યા છતાં એની આંખો ઊંડા પસ્તાવો પુકારતી હતી. ઓરતનો ધણી પણ મૂંગી મૂંગી માફી બક્ષી રહ્યો હતો.<br /> મેં ઓરતના પતિને પૂછ્યું: “શું કરો છો?”<br /> “...કુંપનીનો ખટારો હાંકું છું.”<br /> {{Poem2Close}}<br /> <br /> &lt;br&gt;<br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = એના પગની પાની!<br /> |next = જી’બા<br /> }}</div>

MeghaBhavsar