https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%AF%E0%AA%9C%E0%AB%8D%E0%AA%9E%E0%AB%87%E0%AA%B6_%E0%AA%A6%E0%AA%B5%E0%AB%87%E0%AA%A8%E0%AA%BE%E0%AA%82_%E0%AA%95%E0%AA%BE%E0%AA%B5%E0%AB%8D%E0%AA%AF%E0%AB%8B%2F%E0%AA%B5%E0%AA%A8%E0%AA%BE_%E0%AA%9C%E0%AB%87%E0%AA%A4%E0%AA%BE%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%B5%E0%AA%BE%E0%AA%A4%E0%AB%81%E0%AA%82
યજ્ઞેશ દવેનાં કાવ્યો/વના જેતાની વાતું - Revision history
2026-05-19T11:14:37Z
Revision history for this page on the wiki
MediaWiki 1.38.2
https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%AF%E0%AA%9C%E0%AB%8D%E0%AA%9E%E0%AB%87%E0%AA%B6_%E0%AA%A6%E0%AA%B5%E0%AB%87%E0%AA%A8%E0%AA%BE%E0%AA%82_%E0%AA%95%E0%AA%BE%E0%AA%B5%E0%AB%8D%E0%AA%AF%E0%AB%8B/%E0%AA%B5%E0%AA%A8%E0%AA%BE_%E0%AA%9C%E0%AB%87%E0%AA%A4%E0%AA%BE%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%B5%E0%AA%BE%E0%AA%A4%E0%AB%81%E0%AA%82&diff=69853&oldid=prev
Meghdhanu: +૧
2024-02-18T10:17:08Z
<p>+૧</p>
<p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br />
<center><big><big>'''વના જેતાની વાતું'''</big></big></center><br />
<br />
<poem><br />
<br />
સ્થળ : મધ્યમ શહેરનો સોસાયટી વિસ્તાર.<br />
જૈફ વયે પહોંચેલા સફાઈ કામદાર વના જેતા અને તેના મુકાદમ વચ્ચેની વાતચીત.<br />
<br />
વના જેતા<br />
– હાજર સાયેબ, પાય લાગણ મા’બાપ.<br />
<br />
કેમ સાવ છેવાડે રઈ ગ્યો?<br />
– આપડે જ સેવાડે રઈ પસે કોઈ સેવાડાવાળાની ચંત્યા તો નંઈ. સાચુ ને સાઈબ?<br />
<br />
વના જેતા<br />
સર્વોદય સોસાયટી શેરી નંબર-૪નો રોડ બરોબર વાઈળો છે’ને? ડેપુટી કાલે રાઉન્ડ મારવાના છે, ફરિયાદ નો આવવી જોઈ સઈમજો?<br />
– વાળીઝૂડીને સોખ્કો સણાક -ચાચર ચોક જેવો મા’બાપ<br />
અંબામાને પગલાં પાડવાનું મન થાવું જોવે.<br />
<br />
એલા તારાં છોકરાંવ કેટલા?<br />
ઈ ભણશે કે ઈ’યે ઢૈડો કરશે તારી જેમ?<br />
– તણ છોકરાંવ. બે દેવે દીધા દીકરા ને એક માતાજીએ દીધી દીકરી.<br />
ભણવાનું તો સાઈબ...<br />
ભણે નરસી મે’તો, ભણે શિવાણંદ ને ભાણે મારો દાસી જીવણ.<br />
અમે તે શું ભણી સાઈબ.<br />
બે-ચાર સોપડી વાંસી છોરાં રોજી રળશે ધરમની.<br />
ને હુંય ક્યાં દાડા, વૈતરાં કે ઢૈડાં કરું છું સાઈબ.<br />
રાજીનો રોટલો રળું છું રામે દીધો.<br />
<br />
વના જેતા, તારે કાંઈ ટુકડો જમીન ખેતર ખોઈડા ખરા?<br />
– અલખનો ઓટલો સેને સાઈબ, ને રાતે ઉપર નવલખ સંદરવો.<br />
ઈ આખેઆખો મારો જને બાપ.<br />
<br />
એલા તારી કાંઈ બાપકમાઈ ખરી કે નંઈ?<br />
– આ દખ જ બાપીકું ક્યો’તો બાપીકું<br />
ને પોતીકું ક્યો’તો બાપીકું.<br />
આ દખનું જ અમને ભારી સખ ઈના ભારી હેવા<br />
ઈના વગર સોરવે જ નંઈ, ઈના વન્યા ટુકડો હેઠ નો ઊતરે.<br />
<br />
વના જેતા અનામતની તને કાંઈ ખબર્ય?<br />
– દર બે-પાંસ વરહે મતે ય લઈ’ગ્યા પોટલી મોઢે<br />
ને અનામતે ય ક્યારના ઢઈડી ગ્યા પોટલા મોઢે<br />
અમે ઈની રમત મમતમાં ક્યાં પડિયે સાઈબ.<br />
<br />
તું પરમાટી ખાશ વના જેતા?<br />
– પરમાટી તો સુ સાઈબ અળસિયાની જેમ<br />
માટી ય ખાવી પડે.<br />
જલમ-જલમના પુન કે જેવા તેવા તોય જીવતર મઈળા મનેખના.<br />
ઈને કાંઈ રોળી નખાય? જતન તો કરવું પડેને બાપ.<br />
ગમે તેવું તો ય મનેખનું ખોળિયું સાઈબ.<br />
અંદરનો રામ રાજી રે’વો જોવે.<br />
ને પરમાટી સાઈબ.<br />
ખોટું નંઈ બોલું મા’બાપ, ઉપરવાળે પુગે મને;<br />
ગામને પાદર ઢોરાં ઠોલતાં ગીધડાંવ ઉડાડી-ઉડાડી<br />
ચામડાં ચીઈરાં છ લાલપીળાં લાબરાં લીરાં જેવાં.<br />
પણ, હવે પેધેલાં લોઠકાં આ ગીધડાંવ હારે અમે હામ નો ભીડી હકી.<br />
અમારું ગજું નંઈ સાઈબ.<br />
<br />
વના જેતા, તું ભજન તો કરતો હઈસ, ખરું કે નઈ?<br />
– અમારે તો બાપ, ભોજન ઓછા ને ભજન વધારે.<br />
ઇ’નાથી કાંઈ વધારે છે સાઈબ?<br />
ગામમાં બોલાવી જાય સંધાય.<br />
ભોજન તો અમે ક્યાં દંઈ, કિમ દંઈ?<br />
પણ ભજનની ના નંઈ.<br />
લોક ક’યે ‘ભગત જાતે હલકા પણ હલક ભારી’<br />
સુંદડીના, પિયાલાના નોખાંનોખાં ભજન ગાંઉ અસલના.<br />
પણ સા’નો (ચાનો) પિયાલો તો ભેગો જ રાખું સાઈબ.<br />
સા કાંઈ થોડી ખોબામાં પિવાય સ?<br />
લોક ભલે બોલે<br />
પણ મરઘાંથી નંઈ, નરઘાંથી પેટ ભરાય સાઈબ.<br />
નરઘું બોલે ને પેટમાં ટાઢક વળી જાય.<br />
સાતે’ય કોઠે દીવા બાપ.<br />
<br />
વના જેતા,<br />
સચરાચર મૅ વઈર્હો’તો ઓણુકો<br />
બારે મેઘ ખાંગા થ્યા’તા, સીમ ખેતર લે’રાણા’તા યાદ છે?<br />
– કિમ ભુલાય સાઈબ<br />
લથબથ ભીંજાણો’તો સાઈબ, બારે બાર મે’માં ભીંજાણો તો ભરપૂર.<br />
ખેતરમાં મોતીડા જેવી બાજરી ધરપીને ધાવી’તી દૂધમલ ડૂંડાને<br />
– જોયું’તું સીમમાં.<br />
પસે તો મે’ભેગો મોલ ક્યાં ઊડી ગ્યો ઈ ખબર નંઈ.<br />
પસે તો રાડા જોયા’તા રાડા-સુક્કાભઠ્ઠ<br />
તો ય અમે રાડારોળ નો’કરી કે નો પાડી રાડું,<br />
<br />
વના જેતા, આ તારા માથે ધોળા ભાળું તો ગાંધીબાપુનું કાંઈ ઓહાણ ખરું?<br />
– ધોળા તો બાપ આ તડકાના. સાંયો નંઈ ને ઈમાં.<br />
હા, બાપુ થઈ ગ્યા કો’ક મા’તમા – પોતડી પેરતા ખાલી.<br />
ઓલા સોકમાં ઈમનું પૂતળું - લાગે’કે લાકડી લઈ મંડશે હાલવા.<br />
લાકડી તો જોયે સાઈબ.<br />
મા’તમાનો સોક સોખ્ખો રાખું<br />
વે’લી સવારે સાનામાના નવરાવી યે દઉં<br />
મારી ડ્યુટીમાં નંઈને તોય.<br />
ખોટું નંઈ કંઉ સાઈબ<br />
સૂતરની આંટી જોઈ ઈમ થાય કે દોરી એક ખેંચી<br />
મારું પે’રણ સાંધી લઉં<br />
પણ પસે મા’તમાને પોતડીમાં જોઉં ને થાય<br />
‘ફટ ભૂંડા.’<br />
<br />
ને બાબાસાહેબને ઓળખે ને?<br />
– સાઈબ, ઈ યે કો’ક બાબા થઈ ગ્યા.<br />
કયે છે કે બાપુની જીમ ઈ યે અમારું બઉ રાખતા<br />
આ બાબા તે અત્તારના બાબા જેવા નંઈ સાઈબ<br />
તંયે તો બધા કે’તા હઈશે ને બાબાસાયબ! બાબાસાયબ!<br />
<br />
વના જેતા<br />
ખબર છે આ નવખંડ ધરતીમાં માછલાથી માંડી બુદ્ધ સુધી<br />
એણે અવતાર ધઈરો સે ખાલી આ ભરતખંડમાં?<br />
– મને તો ઈની કાંઈ ખબર્ય નંઈ સાઈબ.<br />
એટલી ખબર્ય કે<br />
ઉપરવાળો હાજરાહજૂર છે સંધેય, ને અજવાળે છે સંધુય.<br />
<br />
વના જેતા<br />
બઉ મજા આવી તારી હારે વાતું કરવાની.<br />
– વાતુંનું તો એવું ને માબાપ કે મજો જ આવે<br />
કરવાવાળું જોવે.<br />
હું તો વાતું કરું સકલા હારે, ઝાડવા હારે<br />
આભલા હારે કે માયલા હારે.<br />
વાતું તો ખૂટે જ નંઈ સાઈબ.<br />
સખદખના સિમાડા હોય સાઈબ, સાચું ક નંઈ?<br />
વાતુંના તે હોય?<br />
ઈ તો મે’રામણ, લેરાય!<br />
<br />
વના જેતા<br />
મોડું થાય છે મને. તારી વાતું તો સાંજ પાડી દેસે.<br />
કાલ પાછા ડેપુટી...<br />
લે સરખો બોળી આંયાં દઈ દે અંગૂઠો ને ગણી લે બરોબર.<br />
પાછો આવીસ નિરાંતે. અત્તાર મોડું થાય છે.<br />
લે, દઈ દે અંગૂઠો.<br />
– લો દઇ દઉં સાઈબ<br />
તમે ઈવડા ઈ મા’તમા થોડા સો કે સંચોડો માગી લેહો.<br />
આ આંગળિયું ભેળો અંગૂઠો સે તાં લગણ<br />
વાંધો નથ સાઈબ.<br />
ને, ગણવાની તો વાત જ નો’ કરો સાઈબ.<br />
તમે ય ઉપરવાળાની સાખે જ ગઈણા હશે ને સાઈબ.<br />
લો, તારે રામેરામ સાઈબ, રામેરામ.<br />
<br />
<br />
નોંધ :<br />
મુકાદમનો સંવાદ<br />
– વના જેતાનો સંવાદ<br />
પરમાટી એટલે માંસ-આમિષ આહાર<br />
સંચોડો એટલે આખેઆખો કે પૂરેપૂરો<br />
ઓહાણ એટલે સ્મૃતિ-યાદ.<br />
</poem><br />
<br><br />
{{HeaderNav2<br />
|previous = ગંધમંજૂષા<br />
|next = મધર ઈવ - આદિમાતા<br />
}}</div>
Meghdhanu