યાત્રા/નાચીજની કહાણી - Revision history

Meghdhanu at 16:04, 20 May 2023

2023-05-20T16:04:52Z

← Older revision		Revision as of 16:04, 20 May 2023
Line 2:		Line 2:
	{{Heading\|નાચીજની કહાણી\|}}		{{Heading\|નાચીજની કહાણી\|}}

	<poem>		{{block center\|<poem>
	[૧]		<center>[૧]</center>

	હું સમા નાચીજને		હું સમા નાચીજને
	કોઈ ના કહેતું કદી : ‘આવો.’		કોઈ ના કહેતું કદી : ‘આવો.’
Line 25:		Line 24:
	ઇનકાર પણ મારે નસીબે ક્યાં ય ના!		ઇનકાર પણ મારે નસીબે ક્યાં ય ના!

	[૨]		<center>[૨]</center>

	મેં વિચાર્યું :		મેં વિચાર્યું :
	જિંદગી બરબાદ જેવી જાય આ,		જિંદગી બરબાદ જેવી જાય આ,
Line 55:		Line 53:
	તે પછી ત્યાં શું બન્યું તેની મને કંઈ ના ખબર!		તે પછી ત્યાં શું બન્યું તેની મને કંઈ ના ખબર!

	[૩]		<center>[૩]</center>

	મારા ખૂલ્યાં જ્યારે નયન		મારા ખૂલ્યાં જ્યારે નયન
	ત્યારે પ્રકાશ બધે હતો,		ત્યારે પ્રકાશ બધે હતો,
Line 75:		Line 72:
	એ સૌમ્ય સ્મિતનાં તેજથી મુજ આંખ મીંચાઈ વળી.		એ સૌમ્ય સ્મિતનાં તેજથી મુજ આંખ મીંચાઈ વળી.

	[૪]		<center>[૪]</center>

	મારાં ખુલ્યાં જ્યારે નયન,		મારાં ખુલ્યાં જ્યારે નયન,
	ત્યારે હતો મધ્યાહ્ન ને		ત્યારે હતો મધ્યાહ્ન ને
Line 87:		Line 83:
	જ્યાં જ્યાં નજર જાતી ત્યહીં બસ બાગ મેં બાગ જ લહ્યો,		જ્યાં જ્યાં નજર જાતી ત્યહીં બસ બાગ મેં બાગ જ લહ્યો,
	ને મુજ નયન ચંપકપ્રભાનો રાગ તે રેલી રહ્યો.		ને મુજ નયન ચંપકપ્રભાનો રાગ તે રેલી રહ્યો.
	~~</poem>~~

	~~{{Right\|સપ્ટેમ્બર, ૧૯૪૫}}~~

			<small>{{Right\|સપ્ટેમ્બર, ૧૯૪૫}}</small>
			</poem>}}
	<br>		<br>
	<br>		<br>

Meghdhanu: પ્રૂફ રીડિંગ સંપન્ન

2023-05-14T15:38:00Z

પ્રૂફ રીડિંગ સંપન્ન

← Older revision		Revision as of 15:38, 14 May 2023
Line 16:		Line 16:
	આ ગુફતેગો ખુશ નજરની		આ ગુફતેગો ખુશ નજરની
	{{space}} ગુલ સમી ખીલી રહી,		{{space}} ગુલ સમી ખીલી રહી,
	હું ત્યાં જઈ ઊભો ~~રહુંઃ~~		હું ત્યાં જઈ ઊભો રહું :

	પણ હસ્તી મારી સાવ જાણે હોય ના,		પણ હસ્તી મારી સાવ જાણે હોય ના,
Line 22:		Line 22:
	ક્યાંથી ય કો જાકાર પણ દેતું નહીં.		ક્યાંથી ય કો જાકાર પણ દેતું નહીં.
	હું સમા નાચીજને		હું સમા નાચીજને
	ના આવકાર ~~કયહીં~~ ભલે,		ના આવકાર ક્યહીં ભલે,
	~~ઈનકાર~~ પણ મારે નસીબે ~~ક્યાંય~~ ના!		ઇનકાર પણ મારે નસીબે ક્યાં ય ના!

	[૨]		[૨]
Line 29:		Line 29:
	મેં વિચાર્યું :		મેં વિચાર્યું :
	જિંદગી બરબાદ જેવી જાય આ,		જિંદગી બરબાદ જેવી જાય આ,
	બરબાદ ~~તે તન~~ કરી દઉં કેમ ના?		બરબાદ તો તદ્દન કરી દઉં કેમ ના?
	મેં મજારે જઈ કબર મારી જ ખુદ ખોદી લીધી.		મેં મજારે જઈ કબર મારી જ ખુદ ખોદી લીધી.
	–હું સમા નાચીજને લિજ્જત દફનની યે ક્યહીં?		–હું સમા નાચીજને લિજ્જત દફનની યે ક્યહીં?
Line 44:		Line 44:

	લખ લખ સિતારા સોહતા એને બદન,		લખ લખ સિતારા સોહતા એને બદન,
	ખુશ્બૂ લઈને એ બદનની આવતી ~~'તી~~		ખુશ્બૂ લઈને એ બદનની આવતી ’તી
	ત્યાં હવા ધીમે કદમ.		ત્યાં હવા ધીમે કદમ.

	ત્યાં સિતારો કે ખર્યો,		ત્યાં સિતારો કો ખર્યો,
	આબે રહમની બુંદ શો,		આબે રહમની બુંદ શો,
	સરરાટ કરતો એ સર્યો,		સરરાટ કરતો એ સર્યો,
Line 60:		Line 60:
	ત્યારે પ્રકાશ બધે હતો,		ત્યારે પ્રકાશ બધે હતો,
	કોમળ સુકોમળ ઝાંય ચંપક પુષ્પ કેરી ધારતો.		કોમળ સુકોમળ ઝાંય ચંપક પુષ્પ કેરી ધારતો.
	ને નિહાળ્યું મેં ત્યહીં –
			ને નિહાળ્યું મેં ત્યહીં :–
	મારી કબરની કોર પર		મારી કબરની કોર પર
	કોઈ ઊભેલું હતું,		કોઈ ઊભેલું હતું,
	જાણે સુકોમળ તેજ પેલું આંહિં દેહ ધરી ખડું.		જાણે સુકોમળ તેજ પેલું આંહિં દેહ ધરી ખડું.
	મારી ખુલેલી આંખ જોઈ એ હસી, ~~બલી અનેઃ~~		મારી ખુલેલી આંખ જોઈ એ હસી, બોલી અને :

	‘નાચીજ કે?		‘નાચીજ કે?
	ઠીક છે તું આહિં આવી આમ સૂઈ ~~ગયે~~, ભલા!		ઠીક છે તું આહિં આવી આમ સૂઈ ગયો, ભલા!
	આંહીં હવે મુજ બીજ હું વાવીશ ને		આંહીં હવે મુજ બીજ હું વાવીશ ને
	આ જીવતી માટી વિષે મનમાનતાં		આ જીવતી માટી વિષે મનમાનતાં
Line 78:		Line 79:
	મારાં ખુલ્યાં જ્યારે નયન,		મારાં ખુલ્યાં જ્યારે નયન,
	ત્યારે હતો મધ્યાહ્ન ને		ત્યારે હતો મધ્યાહ્ન ને
	ન્હોતી કબર, ~~ન્હોતુંય~~ કબ્રસ્તાન ત્યાં.		ન્હોતી કબર, ન્હોતું ય કબ્રસ્તાન ત્યાં.
	કો ઝાડની ખુશ્બૂભરેલી ગોદમાં		કો ઝાડની ખુશ્બૂભરેલી ગોદમાં
	હું હતો પડખે ઢળ્યો.		હું હતો પડખે ઢળ્યો.
Line 85:		Line 86:

	જ્યાં જ્યાં નજર જાતી ત્યહીં બસ બાગ મેં બાગ જ લહ્યો,		જ્યાં જ્યાં નજર જાતી ત્યહીં બસ બાગ મેં બાગ જ લહ્યો,
	ને મુજ નયન ~~ચંપકપ્રભાને~~ રાગ તે રેલી રહ્યો.		ને મુજ નયન ચંપકપ્રભાનો રાગ તે રેલી રહ્યો.
	</poem>		</poem>

MeghaBhavsar at 11:24, 22 November 2022

2022-11-22T11:24:49Z

← Older revision		Revision as of 11:24, 22 November 2022
Line 10:		Line 10:
	ક્યાં ડગ ભરું?		ક્યાં ડગ ભરું?
	આ બેરહમ દુનિયા વિષે		આ બેરહમ દુનિયા વિષે
	હું બેકરાર ફર્યા કરું.		{{space}} હું બેકરાર ફર્યા કરું.

	આ મેહફિલો જામી રહી,		આ મેહફિલો જામી રહી,
	આ મસ્લતો ચાલી રહી,		આ મસ્લતો ચાલી રહી,
	આ ગુફતેગો ખુશ નજરની		આ ગુફતેગો ખુશ નજરની
	ગુલ સમી ખીલી રહી,		{{space}} ગુલ સમી ખીલી રહી,
	હું ત્યાં જઈ ઊભો રહુંઃ		હું ત્યાં જઈ ઊભો રહુંઃ

Line 26:		Line 26:

	[૨]		[૨]

	મેં વિચાર્યું :		મેં વિચાર્યું :
	જિંદગી બરબાદ જેવી જાય આ,		જિંદગી બરબાદ જેવી જાય આ,

MeghaBhavsar: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|નાચીજની કહાણી|}} [૧] હું સમા નાચીજને કોઈ ના કહેતું કદી : ‘આવો.’ હું શું કરું? ક્યાં ડગ ભરું? આ બેરહમ દુનિયા વિષે હું બેકરાર ફર્યા કરું. આ મેહફિલો જામી રહી, આ મસ્લતો ચાલી રહી, આ ગ..."

2022-11-22T11:24:02Z

Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|નાચીજની કહાણી|}} <poem> [૧] હું સમા નાચીજને કોઈ ના કહેતું કદી : ‘આવો.’ હું શું કરું? ક્યાં ડગ ભરું? આ બેરહમ દુનિયા વિષે હું બેકરાર ફર્યા કરું. આ મેહફિલો જામી રહી, આ મસ્લતો ચાલી રહી, આ ગ..."

New page

{{SetTitle}}
{{Heading|નાચીજની કહાણી|}}

<poem>
[૧]

હું સમા નાચીજને
કોઈ ના કહેતું કદી : ‘આવો.’
હું શું કરું?
ક્યાં ડગ ભરું?
આ બેરહમ દુનિયા વિષે
હું બેકરાર ફર્યા કરું.

આ મેહફિલો જામી રહી,
આ મસ્લતો ચાલી રહી,
આ ગુફતેગો ખુશ નજરની
ગુલ સમી ખીલી રહી,
હું ત્યાં જઈ ઊભો રહુંઃ

પણ હસ્તી મારી સાવ જાણે હોય ના,
મારા સમા ભેંકાર જડને છાંય પણ શું હોય ના,
ક્યાંથી ય કો જાકાર પણ દેતું નહીં.
હું સમા નાચીજને
ના આવકાર કયહીં ભલે,
ઈનકાર પણ મારે નસીબે ક્યાંય ના!

[૨]
મેં વિચાર્યું :
જિંદગી બરબાદ જેવી જાય આ,
બરબાદ તે તન કરી દઉં કેમ ના?
મેં મજારે જઈ કબર મારી જ ખુદ ખોદી લીધી.
–હું સમા નાચીજને લિજ્જત દફનની યે ક્યહીં?

ને ખુદાનું નામ લઈ અંદર જઈ ચત્તો સુતો.
મિટ્ટી બદન પર ખેંચવા મુજ હાથ મેં લાંબા કર્યા
બંને દિશે,
મુજ આંખ ત્યાં ઊંચી થઈ,
ને આંગળી મુજ બે ઘડી થંભી ગઈ.

શી મહા મધરાત એ!
જિંદગી ગમગીનીનો બુરખો હટાવી,
ત્યાં ઊભી મારી નજર સામે પ્રથમ.

લખ લખ સિતારા સોહતા એને બદન,
ખુશ્બૂ લઈને એ બદનની આવતી 'તી
ત્યાં હવા ધીમે કદમ.

ત્યાં સિતારો કે ખર્યો,
આબે રહમની બુંદ શો,
સરરાટ કરતો એ સર્યો,
એના ચમકતા ગાલ પર શી ખુશદિલીની
ત્યાં ખિલી ઊઠી ટશર.

તે પછી ત્યાં શું બન્યું તેની મને કંઈ ના ખબર!

[૩]

મારા ખૂલ્યાં જ્યારે નયન
ત્યારે પ્રકાશ બધે હતો,
કોમળ સુકોમળ ઝાંય ચંપક પુષ્પ કેરી ધારતો.
ને નિહાળ્યું મેં ત્યહીં –
મારી કબરની કોર પર
કોઈ ઊભેલું હતું,
જાણે સુકોમળ તેજ પેલું આંહિં દેહ ધરી ખડું.
મારી ખુલેલી આંખ જોઈ એ હસી, બલી અનેઃ

‘નાચીજ કે?
ઠીક છે તું આહિં આવી આમ સૂઈ ગયે, ભલા!
આંહીં હવે મુજ બીજ હું વાવીશ ને
આ જીવતી માટી વિષે મનમાનતાં
ખીલશે ગુલ માહરાં!’
તે હસી એવું વળી
એ સૌમ્ય સ્મિતનાં તેજથી મુજ આંખ મીંચાઈ વળી.

[૪]

મારાં ખુલ્યાં જ્યારે નયન,
ત્યારે હતો મધ્યાહ્ન ને
ન્હોતી કબર, ન્હોતુંય કબ્રસ્તાન ત્યાં.
કો ઝાડની ખુશ્બૂભરેલી ગોદમાં
હું હતો પડખે ઢળ્યો.
કે વસંતિલ મરુત માદક અંગમાં મુજ રણઝણ્યો,
ને આંખથી હું સૃષ્ટિને જોઈ રહ્યો :

જ્યાં જ્યાં નજર જાતી ત્યહીં બસ બાગ મેં બાગ જ લહ્યો,
ને મુજ નયન ચંપકપ્રભાને રાગ તે રેલી રહ્યો.
</poem>

{{Right|સપ્ટેમ્બર, ૧૯૪૫}}

<br>
<br>
{{HeaderNav2
|previous = ફૂલ દીધું!
|next = કત્લની રાત
}}