https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%AF%E0%AB%81%E0%AA%97%E0%AA%B5%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%A8%E0%AA%BE%2F%E0%AA%9C%E0%AA%BE%E0%AA%B5%E0%AA%BE%E0%AA%A8%E0%AB%87_%E2%80%93 2026-05-13T03:28:17Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.38.2 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%AF%E0%AB%81%E0%AA%97%E0%AA%B5%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%A8%E0%AA%BE/%E0%AA%9C%E0%AA%BE%E0%AA%B5%E0%AA%BE%E0%AA%A8%E0%AB%87_%E2%80%93&diff=31040&oldid=prev 2022-01-27T05:29:12Z

<p>Created page with &quot;{{SetTitle}} {{Heading|જાવાને –| }} &lt;poem&gt; અણનોંધ્યા કો અતીતના ભળભાંખડામાં તું અને હું...&quot;</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> {{Heading|જાવાને –| }}<br /> <br /> &lt;poem&gt;<br /> અણનોંધ્યા કો અતીતના ભળભાંખડામાં<br /> તું અને હું બે મળ્યાં હતાં –<br /> મારી વાણી ત્યારે તારી વાણીમાં<br /> ને મારો પ્રાણ તારા પ્રાણમાં<br /> વૃક્ષ-વેલી-શાં વીંટળાઈ ગયાં’તાં.<br /> તારી હાકલને હૈયામાં વહેતો પૂર્વનો પવન<br /> આકાશવાયુના ગાયેબી પંથે થઈને<br /> તાલ-વનને વીંઝણે લહેરાતા મારા<br /> ઉદયોજ્જ્વલ સાગર-તીરે એકદા આવ્યો હતો<br /> ગંગાનાં પુણ્ય-સલિલે પ્રક્ષાલાતાં<br /> મારાં મંદિરોના શંખનાદની સાથે<br /> તારો એ સાદ ભળી ગયો હતો.<br /> દેવાધિદેવ વિષ્ણુ અને દશભુજાળી ઉમૈયા,<br /> તે દિને બોલ્યાં’તાં મારા કાનમાં,<br /> કે ‘નૌકા સજ્જ કર તારી,<br /> ‘અને ભરી જા આપણા પૂજન-પ્રકારોને<br /> ‘અજાણ્યા ઉદધિને સામે પાર.’<br /> *<br /> ગંગાએ પ્રતાપી પ્રવાહમુદ્રાથી<br /> પૂર્વસિંધુ પ્રતિ આંગળી ચીંધી હતી.<br /> દિવ્યલોક થકી બે મહાસ્વરો બોલી ઊઠ્યા’તા –<br /> એક હતો રામની વેદના-કીર્તિનો વૈતાલિક,<br /> ને બીજો હતો અર્જુનના વિજય-ભુજનો બિરદાવણહાર:<br /> બોલી ઊઠ્યા બન્ને કે વહી જા વારિધિની તરંગાવલી પર,<br /> પૂર્વના દ્વીપાંગણે, અમારી મહાગાથાઓ.<br /> અને મારા રાષ્ટ્રનું હૃદય-વિહંગમ<br /> મારે કાને મર્મરી ઊઠ્યું’તું<br /> કે ‘સુદૂરની એ સ્વપ્નભૂમિમાં<br /> ‘પ્રેમનો માળો બાંધવાની મને ધારણા છે, પંથી!’<br /> *<br /> વહાણું વાયું: સુનીલ જલ પર નૌકા નાચી રહી.<br /> અનુકૂલ વાવડાનાં સુસ્વાગતે શ્વેત સઢ ફૂલી રહ્યા,<br /> તારા તીરને એણે ચુંબન દીધું; તારા ગગન સોંસરી<br /> પુલક ચાલી.<br /> અને તારી વનદેવીના વક્ષ:સ્થલ પર<br /> લીલો ઓઢણી-અંચલ લહેરાવા લાગ્યો.<br /> રાત્રિની છાયા ઢળી,<br /> જગત-અંધારનો પ્રહર ઊતર્યો,<br /> ત્યારે આપણું મિલન થયું<br /> સપ્તર્ષિની શુભાશિષોએ<br /> પ્રશાંત સંધ્યાનાં હૃદય-તલ સ્પર્શ્યાં’તાં.<br /> રાત્રિ વીતી; ને ઉષાએ કનક-કુંભ ઢોળ્યા<br /> આપણા મિલન-પંથ પર.<br /> આપણા બે સહયાત્રી પ્રાણ<br /> વિરાટ સંકલ્પોની મેદની વચ્ચે થઈને<br /> યુગયુગોને વટાવતા ચાલી નીકળ્યા.<br /> *<br /> સમય વીરમ્યો; રાત્રિના અંધાર-પટ ઢળ્યા;<br /> ને આપણે પરસ્પરની ઓળખાણ ભૂલ્યા;<br /> કાળનાં રથ-ચક્રે ઉરાડેલ રજ-ડમ્મરમાં<br /> આપણું સિંહાસન દટાઈ ગયું.<br /> વિસ્મૃતિનાં ઓટ-જળમાં ઘસડાઈને હું પછી<br /> મારે એકલ કિનારે પાછો વળ્યો –<br /> રિક્ત હસ્તે અને ઘેનઘેરી આંખડીએ<br /> મારા ઘર સામેનો સમુદ્ર<br /> પોતે નિરખેલ એ મિલન-રહસ્યની<br /> ગોઠડી કરતો ચૂપ બન્યો.<br /> ને ચિર મુખરિત સખી ગંગાએ પણ<br /> પોતાના એ અપર-પારના સુદીર્ઘ રહસ-પથના<br /> પ્રયાણ વિષે જળ-જબાન સીવી લીધી.<br /> *<br /> આજે ફરી એક વાર<br /> એ વાચાહીન શતાબ્દીઓની વચ્ચે થઈને<br /> તારો સાદ સંભળાય છે.<br /> પુન: તારી પાસે આવું છું;<br /> તારાં નયનોમાં નિહાળું છું,<br /> ને દેખાય છે જાણે<br /> તારી નિકુંજે થયેલા આપણા<br /> પ્રથમ મિલનની વિસ્મય-પ્રભા<br /> ને દેખાય છે જાણે<br /> ત્યાર વેળાની કોલની એ સુખ-સમાધિ, જ્યારે આપણે<br /> એકબીજાંને કાંડે મૈત્રીની કનક-રાખડીઓ બાંધેલી.<br /> એ અતીતનું મૈત્રી-ચિહ્ન<br /> રંગો એના ઉપટ્યા છ તોયે<br /> તારે જમણે કાંડેથી સરી નથી ગયું હજુ<br /> અને પુરાતન આપણો યાત્રાપંથ,<br /> આજેય તારા શબ્દાવશેષોએ ગુંજરિત છે.<br /> ભાંગ્યા-તૂટ્યા એ તવ બોલને, સગડે સગડે<br /> તારા જીવનના ગોપન-ભવનનો માર્ગ<br /> ફરીવાર મને સૂઝતો આવે છે –<br /> એ વિસરાયલી મિલન-સંધ્યાનો આપણે સંગાથે<br /> પેટાવેલો દીપક હજુ યે ત્યાં જલતો ભાળું છું.<br /> મેં જેમ તને સંભારી કાઢી<br /> તુંયે તેમ સંભારી જો મને,<br /> અને પિછાની લે હું-માં<br /> એ જ ગૂમ થયેલો પુરાતન,<br /> પુનર્મિલનને માટે,<br /> નવલો કરવાને કાજે.<br /> {{Right|૧૯૪૪}}<br /> &lt;/poem&gt;<br /> <br /> <br /> &lt;br&gt;<br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = પરદેશીઓને: પાતકીઓને: યોદ્ધાઓને<br /> |next = ભારતતીર્થ<br /> }}</div>

MeghaBhavsar