https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%AF%E0%AB%81%E0%AA%97%E0%AA%B5%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%A8%E0%AA%BE%2F%E0%AA%A7%E0%AA%B0%E0%AA%A4%E0%AB%80_%E0%AA%AE%E0%AA%BE%E0%AA%97%E0%AB%87_%E0%AA%9B%E0%AB%87_%E0%AA%AD%E0%AB%8B%E0%AA%97%21 2026-04-10T07:06:34Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.38.2 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%AF%E0%AB%81%E0%AA%97%E0%AA%B5%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%A8%E0%AA%BE/%E0%AA%A7%E0%AA%B0%E0%AA%A4%E0%AB%80_%E0%AA%AE%E0%AA%BE%E0%AA%97%E0%AB%87_%E0%AA%9B%E0%AB%87_%E0%AA%AD%E0%AB%8B%E0%AA%97!&diff=31045&oldid=prev 2022-01-27T06:02:08Z

<p>Created page with &quot;{{SetTitle}} {{Heading|ધરતી માગે છે ભોગ!|}} &lt;poem&gt; &lt;center&gt;[“દેવાયત પંડિત દા’ડા દાખવે” – એ જૂ...&quot;</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> {{Heading|ધરતી માગે છે ભોગ!|}}<br /> <br /> &lt;poem&gt;<br /> &lt;center&gt;[“દેવાયત પંડિત દા’ડા દાખવે” – એ જૂના ભજનનો ઢાળ]&lt;/center&gt;<br /> ‘પોરો રે આવ્યો, હો સંતો! પાપનો;<br /> ધરતી માગે છે ભોગ.’<br /> ઊંડી રે નીંદરુંમાં અમે સાંભળ્યું:<br /> ‘ધરતી માગે છે ભોગ!’<br /> સૂતાં રે સ્વપનામાં અમે સાંભળ્યું:<br /> ‘ધરતી માગે છે ભોગ!’<br /> પડઘા પડ્યા રે ખંડેખંડમાં,<br /> ઘન ઘન સૂસવ્યા પવન;<br /> અંધારી રાત્યુંનો મારો સાયબો<br /> આઘે વીંઝે ગાઢાં વન. – ઊંડી રે<br /> દીધા રે ટકોરા એણે દ્વારમાં,<br /> ભાંગ્યા એણે ભોગળોના ભાર;<br /> વેણુ રે વગાડી વસમા સૂરની,<br /> સાયબાના ઝણેણ્યા સિતાર. – ઊંડી રે<br /> ‘નીંદરનાં ઘેરાણાં તમે જાગજો!’<br /> ગરજ્યો સાહેબનો સવાલ;<br /> ‘આગ્યુંનાં ઓરાણાં તમે ઊઠજો!<br /> ‘કબરુંનાં ઊઠો રે કંકાલ!’ – ઊંડી રે<br /> જાગો હો, બળહીણાં બંધુબેનડી!<br /> આપણાં આવ્યાં છે ટાણાં;<br /> ઊઠો હો ખંખેરી ખોટી બીકને!<br /> મુગતિનાં વાયે રે વા’ણાં. – ઊંડી રે<br /> સમરથનો સૂરજ આજે આથમે,<br /> આથમે ભૂપતિઓના ભાણ;<br /> ખંડ રે પતિયુંનાં તખતો ખળભળે,<br /> ભાઈ! એના દળમાં ભંગાણ. – ઊંડી રે<br /> દૂબળાં રે’વું છે દિન કેટલા!<br /> કેટલા જુગ રે કંગાળ!<br /> નોધારાં થઈને શીદ શરણાં લિયો?<br /> દુનિયાને દેજો રે હુંકાર. – ઊંડી રે<br /> લખોમખ વેરી છે ધણીએ રિદ્ધિયું<br /> ધરતીને ખોળે ઠોરઠોર;<br /> ખાવિંદે દીધાં છે દરિયા ને હવા<br /> આજ એમાં પડિયા છે ચોર. – ઊંડી રે<br /> ઊંચાં ને નીચાં રે ધનવંત-નિર્ધનાં,<br /> ભાઈ! એ તો કૂડના રે ભેદ!<br /> ભેદની ભીંત્યુંને આજ મારે ભાંગવી;<br /> મનડાની આખરી ઉમેદ. – ઊંડી રે<br /> પ્યાલા રે ઘૂંટ્યા મેં અમરત-પાનના:<br /> આવજો પીવા પ્રેમવાન!<br /> ઘૂરે રે લાલપ-ઘેરી આંખડી,<br /> મરવા બનો મસ્તાન. – ઊંડી રે<br /> ઊંડી રે નીંદરુંમાં અમે માનિયું:<br /> વાયરો સૂસવે ભેંકાર,<br /> ગાઢ રે સપનામાં અમે શોચિયું:<br /> વાદળાં કરે રે પોકાર. – ઊંડી રે<br /> ગાફિલ બનીને ઓઢ્યાં ગોદડાં,<br /> ઘર ઘર ઘોર્યાં સારી રેન;<br /> જાગન્તાં દીઠા રે નેજા ફરુકતા,<br /> ઊતર્યાં મતલબનાં ઘેન. – ઊંડી રે<br /> સાયબાને દીઠો ઝળહળ ઝૂઝતો,<br /> ચોય દશ ચડ્યા એના વીર;<br /> તંબૂરાની કીધી તુરી ને ભેરીઓ,<br /> પાયાં એણે પોતાનાં રુધિર. – ઊંડી રે<br /> માટીનાં કીધાં રે એણે માનવી,<br /> જળમાંથી જલાવ્યા ચેરાગ;<br /> ધજા રે રોપાણી સત-ધરમની,<br /> કૂડ-ઘેરે કળેળ્યા હો કાગ. – ઊંડી રે<br /> {{Right|૧૯૩૦}}<br /> &lt;/poem&gt;<br /> <br /> &lt;br&gt;<br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = ગાઓ બળવાનાં ગાન!<br /> |next = યજ્ઞ-ધૂપ<br /> }}</div>

MeghaBhavsar