https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%AF%E0%AB%81%E0%AA%97%E0%AA%B5%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%A8%E0%AA%BE%2F%E0%AA%B5%E0%AA%BF%E0%AA%9C%E0%AB%8D%E0%AA%9E%E0%AA%BE%E0%AA%A8%E0%AA%B5%E0%AB%80%E0%AA%B0_%E0%AA%B6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AB%80_%E0%AA%9C%E0%AA%97%E0%AA%A6%E0%AB%80%E0%AA%B6%E0%AA%A8%E0%AB%87_%E2%80%94યુગવંદના/વિજ્ઞાનવીર શ્રી જગદીશને — - Revision history2026-05-19T17:27:46ZRevision history for this page on the wikiMediaWiki 1.38.2https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%AF%E0%AB%81%E0%AA%97%E0%AA%B5%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%A8%E0%AA%BE/%E0%AA%B5%E0%AA%BF%E0%AA%9C%E0%AB%8D%E0%AA%9E%E0%AA%BE%E0%AA%A8%E0%AA%B5%E0%AB%80%E0%AA%B0_%E0%AA%B6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AB%80_%E0%AA%9C%E0%AA%97%E0%AA%A6%E0%AB%80%E0%AA%B6%E0%AA%A8%E0%AB%87_%E2%80%94&diff=31116&oldid=prevMeghaBhavsar: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|વિજ્ઞાનવીર શ્રી જગદીશને —|}} <poem> <center>[કટાવ]</center> ભૂકમ્પે દફનાઈ..."2022-01-27T16:15:32Z<p>Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|વિજ્ઞાનવીર શ્રી જગદીશને —|}} <poem> <center>[કટાવ]</center> ભૂકમ્પે દફનાઈ..."</p>
<p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br />
{{Heading|વિજ્ઞાનવીર શ્રી જગદીશને —|}}<br />
<br />
<poem><br />
<center>[કટાવ]</center><br />
ભૂકમ્પે દફનાઈ ગયેલાં<br />
આ પાષાણી ખંડેરોની<br />
રજ ખંખેરી<br />
કોણ અદીઠા તપોભવનને<br />
તેં અજવાળ્યું<br />
ઓ જગદીશ!<br />
ઓ જગદીશ!<br />
કયા પુરાતન આર્ય મહર્ષિ<br />
તણો નવોદિત તું અવતારી<br />
ઓ જગદીશ!<br />
ઓ જગદીશ!<br />
ખદબદતી જનતાના પાગલ<br />
કોલાહલમાં અણચલ રહીને<br />
કોણ મળ્યો તું<br />
વિરાટના લઘુ વચબિન્દુનો<br />
પ્રશાંત શોધક<br />
ઓ જગદીશ!<br />
ઓ જગદીશ!<br />
સૂર્ય-ચાંદલે,<br />
પુષ્પ-પાંદડે,<br />
પશુ પંખી પાષાણ ધૂળમાં,<br />
ઝૂલે અનિદ્રિત<br />
એક જ્યોતિ-કણ<br />
એ વિરાટને હૃદય-પારણે,<br />
ઝૂલે ઝુલાવે સચરાચરને:<br />
શબ્દહીન હાલરડાં ગાતા<br />
એ જ્યોતિને<br />
લીધ ઓળખી<br />
કયાં લોચને<br />
ઓ જગદીશ!<br />
ઓ જગદીશ!<br />
અમે મદાંધો ફૂલણકૂકડા<br />
અતીતના ગૌરવને ફાંકે<br />
બની ફાંકડા<br />
હરતા ફરતા<br />
વિદેશ-સાજે,<br />
વાતો કરતા પર-વાણીમાં<br />
પરજન કેરા નકલી વાંદર,<br />
અમે પરાયી ચાલ્ય-છટાનાં<br />
ચટકાં કરતાં –<br />
પૂર્વજના અંધાર-કૂપમાં<br />
ડોક ફુલાવી<br />
ડરાં ડરાં કલશોર ગજવતાં<br />
અમે દેડકાં –<br />
તે સમયે તું<br />
કયા વિશ્વના શેષ-સીમાડા<br />
હતો ઘૂમતો<br />
ઓ જગદીશ!<br />
ઓ જગદીશ!<br />
કયા અગોચર ત્રિલોક-તટ પર<br />
ગહન ગોદડી બિછાવતો’તો<br />
તું જોગંદર?<br />
દૃશ્ય જગતના શેષ-સીમાડા,<br />
ગયો વટાવી<br />
અદીઠ એક કિરણની શોધે,<br />
અરૂપની ગાયબ* દુનિયાનાં<br />
દર* ઢંઢોળ્યાં –<br />
ઊઠ્યા પુરાતન ઋષિ-પ્રોળિયા,<br />
ઊઘડ્યાં દ્વાર,<br />
પ્રવેશ્યો અતિથિ,<br />
बहु स्याम्નાં<br />
સિંહ-દુવાર* વટાવી ઊભો<br />
अकोडहंની ભવ્ય સન્મુખે<br />
દ્વય કર જોડી,<br />
ચકિત સ્તબ્ધ<br />
વાચાહીન મુખડે,<br />
પ્રણમ્યો વિભુને<br />
ઓ જગદીશ!<br />
ઓ જગદીશ!<br />
સામ-ઋચાના અસલ શબ્દની<br />
હાકલ દે, હે નવલા જોગી!<br />
માર હાક ‘उतिष्ठ जाग्रत’<br />
હાકલ દે આ<br />
મતિહીણા વાતૂલ* જનોને,<br />
શાસ્ત્ર-અર્થની<br />
વ્યર્થ બડાઈ કર્યા કરતાને<br />
ઓ જગદીશ!<br />
ઓ જગદીશ!<br />
સાદ પડ્યો તુજ –<br />
‘વળી જાઓ આ પ્રકૃતિ કેરા<br />
સત્ય-પાટલે<br />
ધરતીના સુવિશાલ બાજઠે.’<br />
કર તેડાં તુજ યજ્ઞ-વેદિની<br />
ચોગમ નવદીક્ષિત બટુકોને<br />
આસન દે તું<br />
ઓ જગદીશ!<br />
ઓ જગદીશ!<br />
એ તવ નવદીક્ષાને તાપે<br />
એક દિવસ આ<br />
રાષ્ટ્ર પુરાતન<br />
અમૃત પીશે<br />
આત્મભાનનાં,<br />
કર્મભક્તિના આસન ઉપર<br />
અણડગ કાયા<br />
ઠેરવશે ને<br />
સ્વધર્મ સ્મરશે<br />
ભક્તિ ભજવશે.<br />
યોગસમાધિ-<br />
માં ફરી ઠરશે<br />
ઓ જગદીશ!<br />
ઓ જગદીશ!<br />
{{Right|૧૯૩૭}}<br />
Young image of what old Rishi of Ind<br />
Art thou, O Arya Savant Jagdish!<br />
What unseen hemitage hast thou raised up<br />
From ’neath the dry dust of this city of stone?<br />
Amidst the crowd’s mad turmoil, whence hast thou<br />
That peace in which thou in an instant stoodst<br />
Alone at the deep centre of all things<br />
– Where dwells the One alone in sun, moon, flowers.<br />
In leaves, and beasts and birds, and dust and stones<br />
– where still one sleepless Life on its own lap<br />
Rocks all things with a worldless melody.<br />
All things that move or that seem motionless!<br />
While we were drunk with the remote and vain<br />
Dead glories of our past, – in alien dress,<br />
Walking and talking in an alien tongue,<br />
In the caricature of other men –<br />
Their style, their bearing – while we shouted, yell’d<br />
Frog-like with swollen throat in our dark well,<br />
O, in what vast remoteness wert thou then?<br />
Where didst thou spread thy hush’d and lonely mat<br />
Thy mat of meditation? Thou, thy mind<br />
Curding into calm gravity, didst plunge<br />
In they great quest after the viewless ray,<br />
Beyond the utmost borders of this World<br />
Of visible form, there where the Rishis old<br />
Opened, and passed in beyond the lion-gates<br />
Of the manifold and stood before the One<br />
Silent in awe and wonder, with joined hands!<br />
O Hermit, call thou in the authentic words<br />
Of that old hymn called Sama: છRise! awake!<br />
Call to the man who boasts his Sastric lore<br />
From vain pedantic wranglings profitless,<br />
Call to that foolish braggart to come forth<br />
Out on the face of nature, this broad earth.ઝ<br />
Send forth this call unto thy scholar band;<br />
Together round thy sacrifice of fire<br />
Let them all gather. So may our India<br />
Our ancient land, unto herself return<br />
O, once again return to steadfast work,<br />
To duty and devotion, to her trance<br />
Of earnest meditation; let her sit<br />
Once more unruffled, greedless, strifeless, pure<br />
O, once again upon her lofty seat<br />
And platform, teacher of all other lands.<br />
</poem><br />
<br />
<br><br />
{{HeaderNav2<br />
|previous = પુત્રની વાટ જોતી<br />
|next = હિન્દીજન<br />
}}</div>MeghaBhavsar