https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%AF%E0%AB%8B%E0%AA%97%E0%AB%87%E0%AA%B6_%E0%AA%9C%E0%AB%8B%E0%AA%B7%E0%AB%80%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%95%E0%AA%B5%E0%AA%BF%E0%AA%A4%E0%AA%BE%2F%E0%AA%AC%E0%AA%BE%E0%AA%B5%E0%AA%B3
યોગેશ જોષીની કવિતા/બાવળ - Revision history
2026-05-16T15:30:33Z
Revision history for this page on the wiki
MediaWiki 1.38.2
https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%AF%E0%AB%8B%E0%AA%97%E0%AB%87%E0%AA%B6_%E0%AA%9C%E0%AB%8B%E0%AA%B7%E0%AB%80%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%95%E0%AA%B5%E0%AA%BF%E0%AA%A4%E0%AA%BE/%E0%AA%AC%E0%AA%BE%E0%AA%B5%E0%AA%B3&diff=69883&oldid=prev
Meghdhanu: +
2024-02-19T05:31:06Z
<p>+</p>
<p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br />
<center><big><big>'''બાવળ'''</big></big></center><br />
<br />
<poem><br />
મને કોઈ જ ફેર નથી લાગતો<br />
તારી યાદમાં અને બાવળમાં.<br />
<br />
હું તો<br />
બાવળની આસપાસ<br />
સૂતરના એકસો ને આઠ આંટા<br />
વીંટીને કહું છું;<br />
મને કલ્પનાની વેદના આપ!<br />
<br />
તમે ક્યારેય નહિ જોયો હોય<br />
બાવળને ખળખળ વહેતો<br />
કે ગ્રીષ્મના તડકાને શૂળો ભોંકતો.<br />
બાવળ તો<br />
મારી જેમ જ<br />
વરસાદ વગર પણ જીવ્યા કરે<br />
બાવળ તો મારી પાંપણને શેઢે<br />
એને તો સાત લાખ જન્મોની કથાય<br />
આંગળીને વેઢે<br />
બાવળ રણમાં જ ઊગે એવું નથી<br />
એ તો ક્ષણમાંય ઊગે<br />
હથેળીમાંય ઊગે<br />
આંખોમાંય ઊગે<br />
પગમાંય ઊગે<br />
ને લગભગમાંય ઊગે<br />
બાવળ તો<br />
વહી જતી ક્ષણોને અટકાવે<br />
ને સમયને તો શૂળ પર લટકાવે<br />
જો બાવળનો સાથ હોય તો<br />
ક્ષણનો સમુદ્ર થાય<br />
નહિતર<br />
ક્ષણ પણ બની જાય રણ<br />
બાવળ તો ઝાંઝવાની ડાળ<br />
બાવળ તો હરણાંની ફાળ<br />
બાવળ તો ગૂંથ્યા વગરની જાળ<br />
બાવળ તો પાણીની પાળ<br />
બાવળ તો ભલું થયું ભાંગી જંજાળ.<br />
<br />
બાવળ ક્યારેય માગે નહિ<br />
ઉછીનાં ગાન કે પાન<br />
બાવળ તો<br />
ભયંકર વંટોળનેય ઊભો ને ઊભો ચીરી નાંખે<br />
ને લોહીલુહાણ વંટોળ<br />
ઊભી પૂંછડીએ ચીસો પાડતો ભાગે.<br />
<br />
એક એક ક્ષણને<br />
એકઠી કરી<br />
સુંવાળી રેશમ જેવી બનાવી<br />
કરોળિયો જાળું બાંધે તે બાવળ.<br />
મધરાતે કડાકા સાથે વીજળી થાય ત્યારે<br />
આભના અંધારમાં જે દેખાય તે બાવળ.<br />
તને સ્પર્શું ત્યારે<br />
તારી હસ્તરેખાઓ ગૂંચવાઈ જવાનું કારણ તે બાવળ.<br />
બાવળ તો<br />
બારે માસ રણમાં ઊભો રહી તપ કરતો ઋષિ<br />
બાવળ તો<br />
હંમેશાં માગતો રહ્યો છે ધરાની ધગધગતી વેદનાને<br />
એથી જ તો<br />
આકાશ પણ હેઠું ઊતરી આવે છે–<br />
બાવળમાં આરપાર સમાઈ જવા.<br />
બાવળ તો<br />
વેદનાનો દેવ.<br />
પ્રેમ અને વેદના<br />
પંખી અને પીંછાં જેટલા જ નિકટ છે.<br />
પ્રેમને પામવા તો<br />
પાંખો ફફડાવતાં રણની રેતીમાં નાહવું પડે<br />
આપણા નામને કાંચળીની જેમ ઉતારી નાખવું પડે<br />
બાવળની શૂળ પર<br />
એક પગે ઊભા રહી તપ કરવું પડે.<br />
<br />
કલ્પના,<br />
જ્યારે તારી ખૂબ જ યાદ આવે છે ત્યારે હું<br />
દોડતો જઈને ભેટી પડું છું–<br />
આંગણે વાવેલા બાવળને.<br />
એને મારાં આંસુઓથી ભીંજવી નાખું છું<br />
અને<br />
એક માટીના કોડિયામાં રૂની વાટને બદલે<br />
મારા હૃદયને મૂકી<br />
દીવો પેટાવી<br />
બાવળને પ્રાર્થના કરું છું—<br />
મને<br />
કલ્પનાની વેદના આપો,<br />
હે વેદનાના દેવ!<br />
</poem><br />
<br><br />
{{HeaderNav2<br />
|previous = સાલું આ આજુબાજુ<br />
|next = પૂરની આગાહી માત્ર...<br />
}}</div>
Meghdhanu