https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%B0%E0%AA%B5%E0%AB%80%E0%AA%A8%E0%AB%8D%E0%AA%A6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AA%AA%E0%AA%B0%E0%AB%8D%E0%AA%B5%2F%E0%AB%A7%E0%AB%AB%E0%AB%AC._%E0%AA%85%E0%AA%95%E0%AA%BE%E0%AA%B3_%E0%AA%A8%E0%AA%BF%E0%AA%A6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AA%BE 2026-04-10T20:39:56Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.38.2 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%B0%E0%AA%B5%E0%AB%80%E0%AA%A8%E0%AB%8D%E0%AA%A6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AA%AA%E0%AA%B0%E0%AB%8D%E0%AA%B5/%E0%AB%A7%E0%AB%AB%E0%AB%AC._%E0%AA%85%E0%AA%95%E0%AA%BE%E0%AA%B3_%E0%AA%A8%E0%AA%BF%E0%AA%A6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AA%BE&diff=18312&oldid=prev 2021-10-05T08:15:58Z

<p>Created page with &quot;{{SetTitle}} {{Heading|૧૫૬. અકાળ નિદ્રા| }} &lt;poem&gt; જઈ ચઢ્યો’તો વણબોલાવ્યો. થયું કે લાવ,...&quot;</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> {{Heading|૧૫૬. અકાળ નિદ્રા| }}<br /> <br /> &lt;poem&gt;<br /> જઈ ચઢ્યો’તો વણબોલાવ્યો.<br /> થયું કે લાવ, જરા અટકચાળું કરું, —<br /> ઓચંતાિની ખલેલ પાડું કવખતે<br /> એના કમર કસેલા ગૃહિણીપણામાં.<br /> બારણામાં પગ મૂકતાં જ જોઉં છું તો —<br /> ભોંય પર એ સૂઈ ગઈ છે;<br /> નજરે પડ્યું એની અકાળ નિદ્રાનું રૂપ.<br /> <br /> દૂર ફળિયામાં લગનને ઘરે શરણાઈ બજે છે<br /> સારંગને સૂરે.<br /> પ્રથમ પ્રહર વીતી ગયો છે<br /> જેઠના તડકાથી લચી પડેલી સવાર વેળાએ.<br /> એક ઉપર એક હાથ મૂકીને ગાલ નીચે,<br /> ઊંઘી ગઈ છે શિથિલ દેહે<br /> ઉત્સવરાત્રિના થાકથી<br /> અસમાપ્ત ઘરકામની એક બાજુએ.<br /> <br /> કર્મોત નિસ્તરંગ એને અંગેઅંગ,<br /> અનાવૃષ્ટિમાંય અજય રહેલી નદીની<br /> તટ પાસેની શ્રાન્ત અવશિષ્ટ જલધારાની જેમ.<br /> <br /> સહેજ ખુલ્લા બે હોઠમાં ભળી ગઈ છે <br /> બીડાવા આવેલા ફૂલની મધુર ઉદાસીનતા. <br /> બે નિદ્રાધીન આંખોની કાળી પાંપણોની છાયા<br /> પડી છે એના ગોરા ગાલે.<br /> થાકેલું જગત ચાલ્યું જાય ચોરપગલે<br /> એની ખુલ્લી બારી સામે થઈને<br /> એના શાન્ત નિ:શ્વાસને છન્દે.<br /> ઘડિયાળનો ઇશારો<br /> બહેરા ઘરમાં ટિક્ ટિક્ કરે છે ખૂણામાં ટેબલ પર,<br /> પવનમાં ઝૂલે છે કેલેંડર ભીંત પર.<br /> વીત્યે જતી ક્ષણોની ગતિ ગૂમ થઈ ગઈ એની સ્તબ્ધ ચેતનામાં;<br /> ફેલાવી દીધી એમણે એમની અશરીરી પાંખ<br /> એની ગાઢ નિદ્રા પર.<br /> એના થાકેલા દેહની કરુણ માધુરી ભળી ગઈ ભોંય સાથે,<br /> જાણે પૂણિર્માની રાતનો નંદિર ખોઈ બેઠેલો ચન્દ્ર<br /> સવાર વેળાએ સૂના મેદાનની શેષ સીમાએ.<br /> <br /> પાળેલી બિલાડી દૂધનો વખત થયો તે યાદ કરાવવા<br /> મ્યાઉં કરી ગઈ એના કાનમાં.<br /> ચમકીને જાગી ઊઠતાં એણે જોયો મને,<br /> ઝટઝટ સાડીનો છેડો ખેંચી લીધો છાતી પર<br /> અભિમાનભરી બોલી: છિ, છિ<br /> અત્યાર સુધી મને જગાડી કેમ નહીં?<br /> <br /> કેમ નહીં! હું એનો ઠીક જવાબ દઈ શક્યો નહીં.<br /> જેને સારી પેઠે જાણું તેનેય પૂરું જાણું નહીં<br /> આ વાત સમજાઈ જાય છે કોઈ વાર અકસ્માત્.<br /> <br /> હાસ્ય આલાપ થંભી ગયાં છે,<br /> મનમાં થંભી ગઈ છે પ્રાણની હવા<br /> ત્યારે એ અવ્યક્તના ઊંડાણે <br /> આ કોણે દેખા દીધી આજે?<br /> એ શું અસ્તિત્વનો પેલો વિષાદ<br /> જેનું તળિયું મળતું નથી?<br /> એ શું પેલો જ મૂક પ્રશ્ન<br /> ઉત્તર જેનો સંતાકૂકડી રમે છે આપણા લોહીની ભીતર?<br /> એ શું પેલો વિરહ<br /> જેનો ઇતિહાસ નથી,<br /> આ જ શું અજાણી બંસીના સાદે અજાણ્યા માર્ગે<br /> સ્વપ્ને ચાલી નીકળવું કે?<br /> નિદ્રાના સ્વચ્છ આકાશ તળે<br /> કશાક નિર્વાક્ રહસ્યની સામે એને નીરવે પૂછ્યું —<br /> ‘કોણ છે તું?<br /> તારો અન્તિમ પરિચય પ્રગટ થશે કયા લોકમાં?’<br /> <br /> તે દિવસે સવારે ગલીને પેલે પાર પાઠશાળામાં<br /> નિશાળિયાઓ ઘાંટો પાડીને રૂપાખ્યાન ગોખતા હતા,<br /> માલ લાદેલી પાડો જોડેલી ગાડી<br /> પૈંડાના કર્કશ શબ્દે ચક્કર ખવડાવે છે પવનને;<br /> ધાબું પીટે છે ફળિયાના કોઈક ઘરે;<br /> બારી નીચેની વાડીમાં<br /> આમલીની નીચે <br /> ઉચ્છિષ્ટ કેરીનો ગોટલો લઈને<br /> ખેંચાખેંચ કરે છે એક કાગડો.<br /> આજે આ સમસ્તની ઉપર વિખેરાઈ ગયું છે<br /> એ દૂરના સમયનું માયારશ્મિ.<br /> ઇતિહાસે વિલુપ્ત<br /> તુચ્છ એક મધ્યાહ્નના આળસઘેર્યા તાપે<br /> એ બધા અદ્ભુત રસથી ઘેરાઈ રહી છે<br /> અકાળ નિદ્રાની એક છબિ.<br /> {{Right|ક્ષિતિજ : માર્ચ, ૧૯૬૧}}<br /> &lt;/poem&gt;<br /> <br /> <br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = ૧૫૫. ‘રોગશય્યાય’<br /> |next = ૧૫૭. આકસ્મિક મિલન<br /> }}</div>

MeghaBhavsar