https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%B0%E0%AA%BE%E0%AA%9C%E0%AB%87%E0%AA%A8%E0%AB%8D%E0%AA%A6%E0%AB%8D%E0%AA%B0_%E0%AA%AA%E0%AA%9F%E0%AB%87%E0%AA%B2%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%95%E0%AA%B5%E0%AA%BF%E0%AA%A4%E0%AA%BE%2F%E0%AA%B6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AB%80_%E0%AA%AA%E0%AB%81%E0%AA%B0%E0%AA%BE%E0%AA%82%E0%AA%A4_%E0%AA%9C%E0%AA%A3%E0%AA%B8%E0%AB%87 2026-04-18T05:07:11Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.38.2 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%B0%E0%AA%BE%E0%AA%9C%E0%AB%87%E0%AA%A8%E0%AB%8D%E0%AA%A6%E0%AB%8D%E0%AA%B0_%E0%AA%AA%E0%AA%9F%E0%AB%87%E0%AA%B2%E0%AA%A8%E0%AB%80_%E0%AA%95%E0%AA%B5%E0%AA%BF%E0%AA%A4%E0%AA%BE/%E0%AA%B6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AB%80_%E0%AA%AA%E0%AB%81%E0%AA%B0%E0%AA%BE%E0%AA%82%E0%AA%A4_%E0%AA%9C%E0%AA%A3%E0%AA%B8%E0%AB%87&diff=77928&oldid=prev 2024-08-25T01:59:55Z

<p>+1</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> {{Heading|૧૨. શ્રી પુરાંત જણસે|}}<br /> <br /> {{Block center|&lt;poem&gt;<br /> પૃષ્ઠ પર પૃષ્ઠ પલટાવતાં <br /> હાથના સઘળા સ્પર્શને લાગી જાય <br /> સુક્કાં પાંદડાંનો પાસ.<br /> <br /> નજરમાં સફેદ અંધારાંનાં વન ધૂણવા માંડે <br /> કાનમાં કાળા અક્ષરનો કલરવ કળાય નહીં <br /> અને સમગ્ર ઉજાસના સમયપટમાંથી <br /> પૃષ્ઠ ભેદીને <br /> કશુંય પ્રવેશે નહીં ભીતર.<br /> <br /> ટેરવાં અને પાન વચ્ચેનું અંતર <br /> ચંદ્ર જેટલું દૂર ભાસે.<br /> <br /> ભારેખમ આ હાથથી <br /> પૃષ્ઠના પોત પર પડે નહીં <br /> હવે કોઈ હસ્તાક્ષર.<br /> <br /> જેમ લખાય તેમ અદૃશ્ય થતો જાય આ કાગળ <br /> જેમ ભૂંસાય તેમ બચતો રહે આ કાગળ <br /> જેમ ખાલી રહે તેમ વધતો રહે આ કાગળ. <br /> છતાં હાથને <br /> હમણાં જ ઊગેલી ડાળ જેવો બનાવવા <br /> મથી રહ્યાં છે <br /> આ કાગળ, કલમ અને અક્ષર<br /> <br /> આ જોઈ <br /> જરાક મલકે <br /> શ્રી પુરાંત જણસે<br /> જરા પણ જડતી નથી જણસ <br /> જાણે પૂર્વજોની <br /> ખલાસ થઈ ગઈ છે મજૂસ.<br /> <br /> ધૂંધળો થતો કાગળનો કોરો વિસ્તાર <br /> વધુ ને વધુ દૂર થતો જાય, <br /> ચશ્માં પહેરી ખોળીએ, ખોવાયેલી આંખ <br /> ત્યારે શબ્દ રૂપે ફૂટે તૃણાંકુરનાં ગાન.<br /> <br /> સવારના પહેલા કિરણમાં ઝળહળે ઘડીક <br /> ખૂલતી આંખની જેમ શ્રી પુરાંત જણસે.<br /> <br /> અગરબત્તીની રાખમાંથી <br /> પાછી ફૂટે સુગંધ <br /> અને ફરી ફરી પાછા ફરે પૂર્વસૂરિઓના શબ્દ.<br /> <br /> પછી રોજબરોજના અવાજોનાં <br /> રાક્ષસી પગલાં તળે કચડાતું <br /> દિવસના દીવાનું ચાંગળું અજવાળું <br /> સૂર્યાસ્ત સુધીમાં <br /> પ્રથમ પ્રગટતા તારામાં પલટાઈ જાય.<br /> <br /> સ્વપ્નમાં ક્યારેક <br /> વાદળોનાં ઘોડાપૂર ઉપર <br /> મેઘધનુષ્યની જેમ <br /> ડોકાઈ આવે તે, <br /> ત્યારે, <br /> પાનાં પર પાર વગરના આકારો વચ્ચે <br /> અસ્તિત્વનો કક્કો-બારાખડી થઈને <br /> ઊભરી આવે છે <br /> આ, શ્રી પુરાંત જણસે.<br /> રાત-દિવસ અમને <br /> ટગર ટગર જોયા કરે છે કોઈક <br /> મામૂલી બચેલી <br /> જણસની જેમ.<br /> આ શ્રી પુરાંત જણસે <br /> ગઈ કાલનો વધેલો-ઘટેલો વાસી પદાર્થ નથી <br /> એ તો છે, વ્યતીત કાળનો ઝળહળતો પડાવ, <br /> ક્ષણોના કાફલાનો ઘડીક વિસામો.<br /> <br /> અગણિત મારગના માળામાં <br /> અજ્ઞાતનું ઈંડું સેવતું એક પંખી <br /> બેઠું છે ચુપચાપ,<br /> <br /> વૃક્ષના પ્રત્યેક પર્ણના પડાવે પડાવે <br /> ખોળે છે ખોવાયેલી <br /> શ્રી પુરાંત જણસે.<br /> <br /> છતાં વણનોતર્યાં કાળાં-ધોળાં વાવાઝોડાંમાં <br /> અટવાતો આ હાથ,<br /> કોઈ મશાલની જેમ સળગતો નથી. <br /> આજ અને કાલની બાદબાકીમાંથી <br /> વધેલું તેજ <br /> અને શ્રી પુરાંત જણસેનું <br /> હરિયાળું હેત <br /> અમને દેખાતું નથી.<br /> <br /> વાસ્તવમાં <br /> જમણું કે ડાબું <br /> શ્રી પુરાંત જણસેને વધવું છે બમણું.<br /> <br /> આકારોના વંટોળમાં વમળાતા અક્ષરો<br /> બની રહે છે <br /> ઇતિહાસનો બેનમૂન હસ્તાક્ષર.<br /> <br /> નાથી નાથીને નાથી શકતો નથી <br /> પાંચ ફણાળો ભોરિંગ. <br /> રહે છે માત્ર, ભડભડ બળતો <br /> પૃષ્ઠ પર, શ્રી પુરાંત જણસેનો ચહેરો.<br /> <br /> દરેક પૃષ્ઠને અંતે <br /> કંઈ સમયથી <br /> જડતું નથી કશું. <br /> જાણે એક પછી એક ખૂલતાં રહે પાન <br /> અજાણી બારીના ઊડતા રહે પડદા.<br /> <br /> છતાં <br /> ફાટું ફાટું થતા જીર્ણ પાનમાં <br /> દેખાય માત્ર <br /> ઘાયલ પંખીની છાપ.<br /> <br /> તે લાગે <br /> રાતોની રાત જાગતી <br /> શ્રી પુરાંત જણસેની જાણે આંખ.<br /> <br /> એક એક પૃષ્ઠપર્યંત <br /> ખોળીએ છીએ <br /> શ્રી પુરાંત જણસેનો ભર્યો ભર્યો ચહેરો.<br /> <br /> છતાં <br /> જમા કે ઉધાર <br /> શેષ કે અશેષ <br /> કશુંય રહેતું નથી વિશેષ.<br /> દરરોજ સમીસાંજના <br /> એક પૃષ્ઠ બંધ કરીએ છીએ <br /> ને ખૂલતું નથી એકેય નવું પાન.<br /> <br /> સવાર પડે <br /> સ્વપ્નની માફક <br /> ખોવાઈ જાય છે સઘળું પાન. <br /> તે ખોવાવામાં ને ખોવાવામાં <br /> જાણે વધતું રહે છે <br /> શ્રી પુરાંત જણસેનું માપ.<br /> અને<br /> ક્યારેક દાદાજીના ફાળિયા જેવી <br /> તો ક્યારેક બાળકના અણઘડ લીટા વચ્ચે વધેલા <br /> અવકાશ જેવી ભાસે છે <br /> આ અમારી <br /> સહેજ અમથી, મબલખ <br /> શ્રી પુરાંત જણસે.<br /> &lt;/poem&gt;}}<br /> <br /> &lt;br&gt;<br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = બાપુજીનું પહેરણ<br /> |next = કબૂતર (૧, ૨, ૧૫, ૧૬)<br /> }}</div>

Meghdhanu