વસુધા/જગતનું આશ્ચર્ય - Revision history

Meghdhanu: પ્રૂફ રીડિંગ સંપન્ન

2023-05-24T02:11:05Z

પ્રૂફ રીડિંગ સંપન્ન

← Older revision		Revision as of 02:11, 24 May 2023
Line 26:		Line 26:

	ના કૈં હતું.		ના કૈં હતું.
	એ નયન તે લાખો નયન જેવું હતું. ૨૦		એ નયન તો લાખો નયન જેવું હતું. ૨૦
	પાંપણઢળ્યું, ભીનું, હસંતું, બાવરું, બેહોશ, ઉન્માદી કદી.		પાંપણઢળ્યું, ભીનું, હસંતું, બાવરું, બેહોશ, ઉન્માદી કદી.

Line 32:		Line 32:
	જીવનતણાં સૌ દ્વાર પૂંઠળ તાકતું ન હતું હજી,		જીવનતણાં સૌ દ્વાર પૂંઠળ તાકતું ન હતું હજી,
	એ સહજ નિજ સૌન્દર્ય મૃદુથી		એ સહજ નિજ સૌન્દર્ય મૃદુથી
	સૃષ્ટિને ~~શણગારનું~~ કેવલ હતું.		સૃષ્ટિને શણગારતું કેવલ હતું.

	રે, એ નયન		રે, એ નયન
	જાણે ન બનતું કૈં જ એવું જોતું ~~રે'~~ છે જહીંતહીં,		જાણે ન બનતું કૈં જ એવું જોતું રે’ છે જહીંતહીં,
	જાણે ન પણ નિજ ~~દષ્ટિ~~ શા શા દાટ વાળે છે અહીં!		જાણે ન પણ નિજ દૃષ્ટિ શા શા દાટ વાળે છે અહીં!
	અણજાણ ~~અદ્ભુત~~ એ અલૌકિક આંખની		અણજાણ અદ્‌ભુત એ અલૌકિક આંખની
	નિર્વ્યાજ લૌકિકતા અહો, ૩૦		નિર્વ્યાજ લૌકિકતા અહો, ૩૦
	આ જગતનું આશ્ચર્ય છે.		આ જગતનું આશ્ચર્ય છે.
Line 49:		Line 49:
	આસ્તે કદમ જાતો હતો,		આસ્તે કદમ જાતો હતો,
	આસ્તે કદમ જાતી હતી તે આમતેમ નિહાળતી.		આસ્તે કદમ જાતી હતી તે આમતેમ નિહાળતી.
	હું ઊચર્યો, ‘લે આ કનકમય કોડિયું,		હું ઊચર્યો, ‘લે આ કનકમય કોડિયું.’
	‘ક્યાં કોડિયું?' ૪૦		‘ક્યાં કોડિયું?’ ૪૦
	આશ્ચર્યમાં તે નેત્ર વિસ્ફારી વદી.		આશ્ચર્યમાં તે નેત્ર વિસ્ફારી વદી.

Line 65:		Line 65:
	આશ્ચર્ય છે તું જગતનું, ૫૦		આશ્ચર્ય છે તું જગતનું, ૫૦
	છે જગતમાં તાજ, ને છે તાજ જેવાં કૈંક કૈં,		છે જગતમાં તાજ, ને છે તાજ જેવાં કૈંક કૈં,
	તું તો પરંતુ ~~તાજને કે~~ તાજ છે,		તું તો પરંતુ તાજનો યે તાજ છે,
	એ તાજની બેતાજ તું મુમતાઝ છે.		એ તાજની બેતાજ તું મુમતાઝ છે.
	</poem>		</poem>

MeghaBhavsar at 05:15, 8 October 2022

2022-10-08T05:15:21Z

← Older revision		Revision as of 05:15, 8 October 2022
Line 5:		Line 5:
	તું જગતનું આશ્ચર્ય છે.		તું જગતનું આશ્ચર્ય છે.
	જગતમાં છે તાજ, ને છે તાજ જેવાં કૈંક કૈં,		જગતમાં છે તાજ, ને છે તાજ જેવાં કૈંક કૈં,
	તું તે પરંતુ તાજનો યે તાજ છે.		તું તો પરંતુ તાજનો યે તાજ છે.

	આશ્ચર્ય છે તું જગતનું,		આશ્ચર્ય છે તું જગતનું,
Line 14:		Line 14:

	હું ચિંતવું ચિંતાનદીને તીર બેસી:		હું ચિંતવું ચિંતાનદીને તીર બેસી:
	તીર ક્યાંથી આવિયું? ૧૦		તીર ક્યાંથી આવિયું? ૧૦
	લાખો નયનમાં એ નયન ફાવી ગયું,		લાખો નયનમાં એ નયન ફાવી ગયું,
	મારા મગજની માછલી વીંધી ગયું,		મારા મગજની માછલી વીંધી ગયું,
Line 29:		Line 29:
	પાંપણઢળ્યું, ભીનું, હસંતું, બાવરું, બેહોશ, ઉન્માદી કદી.		પાંપણઢળ્યું, ભીનું, હસંતું, બાવરું, બેહોશ, ઉન્માદી કદી.

	જાણતું એ ~~મેં~~ નહીં,		જાણતું એ કૈં નહીં,
	જીવનતણાં સૌ દ્વાર ~~પૂઠળ~~ તાકતું ન હતું હજી,		જીવનતણાં સૌ દ્વાર પૂંઠળ તાકતું ન હતું હજી,
	એ સહજ નિજ સૌન્દર્ય મૃદુથી		એ સહજ નિજ સૌન્દર્ય મૃદુથી
	સૃષ્ટિને શણગારનું કેવલ હતું.		સૃષ્ટિને શણગારનું કેવલ હતું.
Line 38:		Line 38:
	જાણે ન પણ નિજ દષ્ટિ શા શા દાટ વાળે છે અહીં!		જાણે ન પણ નિજ દષ્ટિ શા શા દાટ વાળે છે અહીં!
	અણજાણ અદ્ભુત એ અલૌકિક આંખની		અણજાણ અદ્ભુત એ અલૌકિક આંખની
	નિર્વ્યાજ લૌકિકતા અહો,		નિર્વ્યાજ લૌકિકતા અહો, ૩૦
	આ જગતનું આશ્ચર્ય છે.		આ જગતનું આશ્ચર્ય છે.

Line 50:		Line 50:
	આસ્તે કદમ જાતી હતી તે આમતેમ નિહાળતી.		આસ્તે કદમ જાતી હતી તે આમતેમ નિહાળતી.
	હું ઊચર્યો, ‘લે આ કનકમય કોડિયું,		હું ઊચર્યો, ‘લે આ કનકમય કોડિયું,
	‘ક્યાં કોડિયું?'		‘ક્યાં કોડિયું?' ૪૦
	આશ્ચર્યમાં તે નેત્ર વિસ્ફારી વદી.		આશ્ચર્યમાં તે નેત્ર વિસ્ફારી વદી.

Line 63:		Line 63:
	‘ભલે, તું જા જતી રમવા જહીં!’		‘ભલે, તું જા જતી રમવા જહીં!’

	આશ્ચર્ય છે તું જગતનું, ૫૦		આશ્ચર્ય છે તું જગતનું, ૫૦
	છે જગતમાં તાજ, ને છે તાજ જેવાં કૈંક કૈં,		છે જગતમાં તાજ, ને છે તાજ જેવાં કૈંક કૈં,
	તું તો પરંતુ તાજને કે તાજ છે,		તું તો પરંતુ તાજને કે તાજ છે,

MeghaBhavsar: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|જગતનું આશ્ચર્ય|}} તું જગતનું આશ્ચર્ય છે. જગતમાં છે તાજ, ને છે તાજ જેવાં કૈંક કૈં, તું તે પરંતુ તાજનો યે તાજ છે. આશ્ચર્ય છે તું જગતનું, આશ્ચર્ય સૌમાં તું પરમ આશ્ચર્ય છે, એ સર્વ..."

2022-09-14T11:23:59Z

Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|જગતનું આશ્ચર્ય|}} <poem> તું જગતનું આશ્ચર્ય છે. જગતમાં છે તાજ, ને છે તાજ જેવાં કૈંક કૈં, તું તે પરંતુ તાજનો યે તાજ છે. આશ્ચર્ય છે તું જગતનું, આશ્ચર્ય સૌમાં તું પરમ આશ્ચર્ય છે, એ સર્વ..."

New page

{{SetTitle}}
{{Heading|જગતનું આશ્ચર્ય|}}

<poem>
તું જગતનું આશ્ચર્ય છે.
જગતમાં છે તાજ, ને છે તાજ જેવાં કૈંક કૈં,
તું તે પરંતુ તાજનો યે તાજ છે.

આશ્ચર્ય છે તું જગતનું,
આશ્ચર્ય સૌમાં તું પરમ આશ્ચર્ય છે,
એ સર્વ જે ન કરી શક્યાં તે
૨મતમાં તેં તો કર્યુંઃ
આ હૃદયગિરિની ચાક ખાતી ભમરડી કરી મૂકી તેં.

હું ચિંતવું ચિંતાનદીને તીર બેસી:
તીર ક્યાંથી આવિયું? ૧૦
લાખો નયનમાં એ નયન ફાવી ગયું,
મારા મગજની માછલી વીંધી ગયું,
ને અનેરા મુલ્ક કૈં ચીંધી ગયું.

એ નયનને મેં તપાસ્યુંઃ
શું હતું એ કમલ? હા, ના, કોણ જાણે?
શું ગુંજતી ત્યાં સ્નેહસિંધુ ગૂઢ ગાને?
શું મોહિની ત્યાં વિશ્વમોહક નાચતી નખરાંભરી?
કે કામિની શિરમોરની કાતિલ કટારી વિખભરી?

ના કૈં હતું.
એ નયન તે લાખો નયન જેવું હતું. ૨૦
પાંપણઢળ્યું, ભીનું, હસંતું, બાવરું, બેહોશ, ઉન્માદી કદી.

જાણતું એ મેં નહીં,
જીવનતણાં સૌ દ્વાર પૂઠળ તાકતું ન હતું હજી,
એ સહજ નિજ સૌન્દર્ય મૃદુથી
સૃષ્ટિને શણગારનું કેવલ હતું.

રે, એ નયન
જાણે ન બનતું કૈં જ એવું જોતું રે' છે જહીંતહીં,
જાણે ન પણ નિજ દષ્ટિ શા શા દાટ વાળે છે અહીં!
અણજાણ અદ્ભુત એ અલૌકિક આંખની
નિર્વ્યાજ લૌકિકતા અહો,
આ જગતનું આશ્ચર્ય છે.

ચિંતાનદીને તીર ચિંતનચાકડેથી આટલું
મેં ઉતાર્યું કનકમય એ કોડિયું.
કરમાં રમાડત હું ફર્યો ઘર વાટ ગમ,
એ બક્ષવા એને ધરી ખ્વાહિશ દિલે.

ઘર વાટ ગમ,
આસ્તે કદમ જાતો હતો,
આસ્તે કદમ જાતી હતી તે આમતેમ નિહાળતી.
હું ઊચર્યો, ‘લે આ કનકમય કોડિયું,
‘ક્યાં કોડિયું?'
આશ્ચર્યમાં તે નેત્ર વિસ્ફારી વદી.

‘ઓ, ઓ, અજબની આંખડી તુજ
એ મહદ આશ્ચર્ય છે,
એ શોધ મારી છે કનકમય કોડિયું.’

એ ખ્યાલ મનનો
જાઉં જ્યાં સમજાવવા ત્યાં,
હૃદય કેરી ભમરડી મંડી પડી ભમવા, અને
હું ઊચર્યો કેવલ,
‘ભલે, તું જા જતી રમવા જહીં!’

આશ્ચર્ય છે તું જગતનું, ૫૦
છે જગતમાં તાજ, ને છે તાજ જેવાં કૈંક કૈં,
તું તો પરંતુ તાજને કે તાજ છે,
એ તાજની બેતાજ તું મુમતાઝ છે.
</poem>

<br>
{{HeaderNav2
|previous = ભરતીને
|next = જવા દે
}}