વસુધા/જવા દે - Revision history

Meghdhanu: પ્રૂફ રીડિંગ સંપન્ન

2023-05-24T03:16:43Z

પ્રૂફ રીડિંગ સંપન્ન

← Older revision		Revision as of 03:16, 24 May 2023
Line 21:		Line 21:
	સૌન્દર્યપાનાર્થ કૃદંત અન્ધ થૈ.		સૌન્દર્યપાનાર્થ કૃદંત અન્ધ થૈ.
	ને આંખડી એ લટને નિહાળતી		ને આંખડી એ લટને નિહાળતી
	ઊંચી થઈને ઢળતી ~~વળવળી~~.		ઊંચી થઈને ઢળતી વળીવળી.

	લે એ સમારી વિખરેલ સૌ લટો,		લે એ સમારી વિખરેલ સૌ લટો,
	ને સ્વસ્થ તારાં ~~નયને~~ કરી લે.		ને સ્વસ્થ તારાં નયનો કરી લે.
	ના આંખનાં એ નિરખાય નાચણાં, ૨૦		ના આંખનાં એ નિરખાય નાચણાં, ૨૦
	ના એ લટોનાં જિરવાય કૂદણાં.		ના એ લટોનાં જિરવાય કૂદણાં.

MeghaBhavsar at 05:17, 8 October 2022

2022-10-08T05:17:52Z

← Older revision		Revision as of 05:17, 8 October 2022
Line 4:		Line 4:
	<poem>		<poem>
	એ વાળની કાં લટ રે છુટી ઉડે?		એ વાળની કાં લટ રે છુટી ઉડે?
	એ ~~પાંપણે~~ કાં પલકાય પાંખ શી?		એ પાંપણો કાં પલકાય પાંખ શી?
	એ આંખમાં શું ઉછળી ઢળી પડે?		એ આંખમાં શું ઉછળી ઢળી પડે?

Line 14:		Line 14:
	જડ્યા ગુલાબે મનડું ઢળી પડ્યું.		જડ્યા ગુલાબે મનડું ઢળી પડ્યું.

	ગૂંથેલ એ કેશથકી છુટી પડી, ૧૦		ગૂંથેલ એ કેશથકી છુટી પડી, ૧૦
	સ્વચ્છન્દ ઊડી લટ ત્યાં કુદી રહી,		સ્વચ્છન્દ ઊડી લટ ત્યાં કુદી રહી,
	કપોલને એ કરતી ગલી રહી,		કપોલને એ કરતી ગલી રહી,
Line 25:		Line 25:
	લે એ સમારી વિખરેલ સૌ લટો,		લે એ સમારી વિખરેલ સૌ લટો,
	ને સ્વસ્થ તારાં નયને કરી લે.		ને સ્વસ્થ તારાં નયને કરી લે.
	ના આંખનાં એ નિરખાય નાચણાં, ૨૦		ના આંખનાં એ નિરખાય નાચણાં, ૨૦
	ના એ લટોનાં જિરવાય કૂદણાં.		ના એ લટોનાં જિરવાય કૂદણાં.

	ગુલાબને અંતરમાં છુપાવી લે,		ગુલાબને અંતરમાં છુપાવી લે,
	મઢ્યા ગુલાબે ~~જકડાયેલા~~ અને		મઢ્યા ગુલાબે જકડાયલા અને
	તે કોઈના અંતરને જવા તું દે.		તે કોઈના અંતરને જવા તું દે.
	</poem>		</poem>

MeghaBhavsar: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|જવા દે|}} એ વાળની કાં લટ રે છુટી ઉડે? એ પાંપણે કાં પલકાય પાંખ શી? એ આંખમાં શું ઉછળી ઢળી પડે? ગુંથીગુંથી કેશકલાપ સર્પ શો, અંબોડલે સ્નિગ્ધલ કેવડો ધર્યો,– ગુલાબને ઉપર ત્યાં પછી જ..."

2022-09-14T11:26:14Z

Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|જવા દે|}} <poem> એ વાળની કાં લટ રે છુટી ઉડે? એ પાંપણે કાં પલકાય પાંખ શી? એ આંખમાં શું ઉછળી ઢળી પડે? ગુંથીગુંથી કેશકલાપ સર્પ શો, અંબોડલે સ્નિગ્ધલ કેવડો ધર્યો,– ગુલાબને ઉપર ત્યાં પછી જ..."

New page

{{SetTitle}}
{{Heading|જવા દે|}}

<poem>
એ વાળની કાં લટ રે છુટી ઉડે?
એ પાંપણે કાં પલકાય પાંખ શી?
એ આંખમાં શું ઉછળી ઢળી પડે?

ગુંથીગુંથી કેશકલાપ સર્પ શો,
અંબોડલે સ્નિગ્ધલ કેવડો ધર્યો,–
ગુલાબને ઉપર ત્યાં પછી જડ્યું?
નહીં, જડ્યું અંતર કાઢી દેહથી!
એ અંતરે અંતર કોઈનું ઢળ્યું,
જડ્યા ગુલાબે મનડું ઢળી પડ્યું.

ગૂંથેલ એ કેશથકી છુટી પડી, ૧૦
સ્વચ્છન્દ ઊડી લટ ત્યાં કુદી રહી,
કપોલને એ કરતી ગલી રહી,
કપાળમાં નર્તન આદરી રહી.
બંધાયેલી એ છટકી જ બંધથી,
સૌન્દર્યપાનાર્થ કૃદંત અન્ધ થૈ.
ને આંખડી એ લટને નિહાળતી
ઊંચી થઈને ઢળતી વળવળી.

લે એ સમારી વિખરેલ સૌ લટો,
ને સ્વસ્થ તારાં નયને કરી લે.
ના આંખનાં એ નિરખાય નાચણાં, ૨૦
ના એ લટોનાં જિરવાય કૂદણાં.

ગુલાબને અંતરમાં છુપાવી લે,
મઢ્યા ગુલાબે જકડાયેલા અને
તે કોઈના અંતરને જવા તું દે.
</poem>

<br>
{{HeaderNav2
|previous = જગતનું આશ્ચર્ય
|next = કડી
}}