વસુધા/દ્રૌપદી - Revision history

Meghdhanu: પ્રૂફ રીડિંગ સંપન્ન

2023-06-17T01:57:19Z

પ્રૂફ રીડિંગ સંપન્ન

← Older revision		Revision as of 01:57, 17 June 2023
Line 4:		Line 4:
	<poem>		<poem>
	યજ્ઞના અગ્નિપંકેથી ખીલેલી તેજપદ્મિની,		યજ્ઞના અગ્નિપંકેથી ખીલેલી તેજપદ્મિની,
	સૃષ્ટિની દિવ્ય કે શોભા, નમસ્તે, દેવિ દ્રૌપદી!		સૃષ્ટિની દિવ્ય કો શોભા, નમસ્તે, દેવિ દ્રૌપદી!

	::: ઉષ્માભર્યે અંગ ગુલાટી તું હશે		::: ઉષ્માભર્યે અંગ ગુલાટી તું હશે
	::: માતાપિતાના ઉછરંગ ખૂંદતી.		::: માતાપિતાના ઉછરંગ ખૂંદતી.
	::: દિવ્યાગ્નિની લેઈ શિખા ઘુમી વળી		::: દિવ્યાગ્નિની લેઈ શિખા ઘુમી વળી
	::: પ્રજ્વાલતી ~~જગલ~~ પૃથ્વીરાજ્યનાં.		::: પ્રજ્વાલતી જંગલ પૃથ્વીરાજ્યનાં.

	અગ્નિનો છોડવો મ્હોર્યો અગ્નિની ઉગ્ર મંજરી,		અગ્નિનો છોડવો મ્હોર્યો અગ્નિની ઉગ્ર મંજરી,
Line 17:		Line 17:
	::: આવ્યા ઉમંગે નૃપલેક નર્તતા, ૧૦		::: આવ્યા ઉમંગે નૃપલેક નર્તતા, ૧૦
	::: સૌની દઝાડી યશ-દેહ-ડાળીઓ		::: સૌની દઝાડી યશ-દેહ-ડાળીઓ
	::: ઝીલાઈ તું ~~પાડવ~~-તામ્રકુણ્ડમાં.		::: ઝીલાઈ તું પાણ્ડવ-તામ્રકુણ્ડમાં.

	પાણ્ડુના પંચ ~~પુત્રેના~~ પાત્રમાં પ્રાણને ધરી,		પાણ્ડુના પંચ પુત્રોના પાત્રમાં પ્રાણને ધરી,
	સાચવી રહી જ્વાલાઓ વિશ્વભુક્-સત્રને સ્મરી.		સાચવી રહી જ્વાલાઓ વિશ્વભુક્-સત્રને સ્મરી.

Line 49:		Line 49:
	::: આર્યત્વનો રોષ મહાન ઊકળ્યો.		::: આર્યત્વનો રોષ મહાન ઊકળ્યો.
	::: વિનાશની શ્યામળ ઘર છાયા		::: વિનાશની શ્યામળ ઘર છાયા
	::: સૌ ~~કૌરલો~~ પે ચકરાઈ ત્યાં રહી.		::: સૌ કૌરવો પે ચકરાઈ ત્યાં રહી.

	અરણ્યે તૃણશય્યામાં પોઢેલા પાણ્ડુપુત્રના		અરણ્યે તૃણશય્યામાં પોઢેલા પાણ્ડુપુત્રના
Line 84:		Line 84:

	ગીતાનો ઘોષ સંગ્રામે શંખભેરી સમો થયો,		ગીતાનો ઘોષ સંગ્રામે શંખભેરી સમો થયો,
	શત્રુ ને મિત્ર બંનેને ~~પ્રયાણ~~ કર્મમાં રહ્યો.		શત્રુ ને મિત્ર બંનેને પ્રયોજી કર્મમાં રહ્યો.

	::: સમગ્ર સંતપ્ત સુદુઃખી જીવને		::: સમગ્ર સંતપ્ત સુદુઃખી જીવને
	::: ઝંખેલ ઐશ્વર્ય ~~ફળતું~~ ન્યાળતી		::: ઝંખેલ ઐશ્વર્ય ફળંતું ન્યાળતી
	::: સંગ્રામના તે શિબિરે સુતેલીને		::: સંગ્રામના તે શિબિરે સુતેલીને
	::: નિદ્રા કદી નેત્રની ~~ટૂંકતી~~ હશે?		::: નિદ્રા કદી નેત્રની ઢૂંકતી હશે?

	ભીષ્મના પદ પૂજીને યાચી સૌભાગ્યની સુધા,		ભીષ્મના પદ પૂજીને યાચી સૌભાગ્યની સુધા,
Line 96:		Line 96:
	::: ઝઝૂમતા યુદ્ધ વિષે સુયોધથી		::: ઝઝૂમતા યુદ્ધ વિષે સુયોધથી
	::: ઝાઝેરું હૈયે ધરતી જ ધૈર્ય, ૭૦		::: ઝાઝેરું હૈયે ધરતી જ ધૈર્ય, ૭૦
	::: સુવીર્યને ~~વીરતણું~~ ટપી જતી		::: સુવીર્યને વીરતણાં ટપી જતી
	::: સંગ્રામની યોજક એ બની રહી.		::: સંગ્રામની યોજક એ બની રહી.

Line 113:		Line 113:
	::: નિહાળી અગ્નિ શતશઃ ચિતાના,		::: નિહાળી અગ્નિ શતશઃ ચિતાના,
	::: એ અગ્નિજા કૌરવની નિષૂદની		::: એ અગ્નિજા કૌરવની નિષૂદની
	::: શોચી રહી કૈ શિબિરાંગણે ખડીઃ		::: શોચી રહી કૈં શિબિરાંગણે ખડીઃ

	પૃથિવી પ્રાપ્ત થૈ હાવાં, શત્રુનાં શૂળ સૌ ટળ્યાં,		પૃથિવી પ્રાપ્ત થૈ હાવાં, શત્રુનાં શૂળ સૌ ટળ્યાં,

MeghaBhavsar: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|દ્રૌપદી|}} યજ્ઞના અગ્નિપંકેથી ખીલેલી તેજપદ્મિની, સૃષ્ટિની દિવ્ય કે શોભા, નમસ્તે, દેવિ દ્રૌપદી! ::: ઉષ્માભર્યે અંગ ગુલાટી તું હશે ::: માતાપિતાના ઉછરંગ ખૂંદતી. ::: દિવ્યાગ્નિની..."

2022-10-10T06:42:28Z

Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|દ્રૌપદી|}} <poem> યજ્ઞના અગ્નિપંકેથી ખીલેલી તેજપદ્મિની, સૃષ્ટિની દિવ્ય કે શોભા, નમસ્તે, દેવિ દ્રૌપદી! ::: ઉષ્માભર્યે અંગ ગુલાટી તું હશે ::: માતાપિતાના ઉછરંગ ખૂંદતી. ::: દિવ્યાગ્નિની..."

New page

{{SetTitle}}
{{Heading|દ્રૌપદી|}}

<poem>
યજ્ઞના અગ્નિપંકેથી ખીલેલી તેજપદ્મિની,
સૃષ્ટિની દિવ્ય કે શોભા, નમસ્તે, દેવિ દ્રૌપદી!

::: ઉષ્માભર્યે અંગ ગુલાટી તું હશે
::: માતાપિતાના ઉછરંગ ખૂંદતી.
::: દિવ્યાગ્નિની લેઈ શિખા ઘુમી વળી
::: પ્રજ્વાલતી જગલ પૃથ્વીરાજ્યનાં.

અગ્નિનો છોડવો મ્હોર્યો અગ્નિની ઉગ્ર મંજરી,
તામસી સૃષ્ટિમાં એણે બજાવી વ્યગ્ર ખંજરી.

::: આ અગ્નિનું પુષ્પ પ્રફુલ્લ ચૂંટવા
::: આવ્યા ઉમંગે નૃપલેક નર્તતા, ૧૦
::: સૌની દઝાડી યશ-દેહ-ડાળીઓ
::: ઝીલાઈ તું પાડવ-તામ્રકુણ્ડમાં.

પાણ્ડુના પંચ પુત્રેના પાત્રમાં પ્રાણને ધરી,
સાચવી રહી જ્વાલાઓ વિશ્વભુક્-સત્રને સ્મરી.

::: નૃપત્વને રાખભરી જટા વિષે
::: લપેટી ઘૂમ્યા વન જેમ પાણ્ડવો,
::: સંતાડી જ્વાલા નિજ સૌમ્ય સાળુમાં
::: તું યે ભમી ઉજ્જ્વલ ભાવિ ઝંખતી.

રાજ્યના મુકુટો આવ્યા, સામ્રાજ્ઞીત્વ પદે પડ્યું,
વિધિના સૂત્રયંત્રે ત્યાં ઘટનાકોકડું ચડ્યું. ૨૦

::: એ અંધના ગૌરવઅંધ પુત્રને
::: હસી રહી તું હસતી અટારીથી,
::: એ હાસ્યપડઘા પ્રતિઘોષ પામતા
::: શમ્યા સહુ રાજ્યની દાહભૂમિમાં.

ખખડવા દ્યૂતના પાસા, શિરથી મુકુટો સર્યા,
ઊંચાં એ શિર થ્યાં નીચાં, કરોથી શસ્ત્ર યે સર્યાં.

::: પાંચાલીની પોક સભા વિષે પડી,
::: ને નિમ્ન નેત્રે નૃપમંડળી ખડી.
::: દુઃશાસને વસ્ત્રવિમોચ આદર્યો,
::: સૌભાગ્ય-તારો પલટા કંઈ ફર્યો. ૩૦

પૃથ્વીની પટરાણીની લજ્જા રક્ષાઈ દૈવથી,
ખેંચાતાં દ્રૌપદી વ નવસ્ત્રા કીર્તિ કૌરવી.

::: લઈ પ્રતિજ્ઞા ભડ ભીમ ઊછળ્યો,
::: આર્યત્વનો રોષ મહાન ઊકળ્યો.
::: વિનાશની શ્યામળ ઘર છાયા
::: સૌ કૌરલો પે ચકરાઈ ત્યાં રહી.

અરણ્યે તૃણશય્યામાં પોઢેલા પાણ્ડુપુત્રના
તળાંસી દ્રૌપદી નિત્યે પોઢ્યા પૌરુષને રહી.

::: કિરીટીએ ત્યાં રિઝવ્યો કિરાતને,
::: ને ભીમ વન્યત્વ વધારી ત્યાં રહ્યો, ૪૦
::: સૌમ્યપ્રભા ધારત ધર્મ કેરી
::: પ્રજ્વાળી જ્વાલા નિત દ્રૌપદી રહી.

શક્તિ ને તપ, ઉત્સાહ સંવર્ધી પાણ્ડુપુત્ર સૌ
દટાયા વેશ અજ્ઞાતે ધાન્ય શા ફૂટવા ફરી.

::: સૈરિન્ધ્રીની સોડ ચહંત કીચક
::: અગ્નિતણી છેવટ સોડ પામ્યો,
::: ને ઉત્તરાનો ગુરુ મુગ્ધ વ્યંડળ
::: સ્વપુત્રની ભાવિ વધૂ જ પામ્યો.

વિષ્ટિની વાત વંઠી ગૈ, ખાંડાં ત્યાં ખખડી રહ્યાં,
મૃત્યુના મોરચાનાં આમંત્રણો વિશ્વમાં વહ્યાં. ૫૦

::: તેં ભીમની કમ્મરને કસી હશે,
::: પ્રેર્યો હશે અર્જુનને ય ચુમ્બને,
::: યુદ્ધે થતા અસ્થિર તે યુધિષ્ઠિર
::: હશે હલાવ્યા સ્મરણોથી દૈન્યનાં.

મદથી અંધ ઝાઝેરા અંધના પુત્રજૂથની
પાશવી રાજ્યવૃત્તિની સીમા ત્યાં તૂટવા ખડી.

::: સ્વસ્વસ્થિતિ ન્યાયભરી પ્રમાણતા
::: અધર્મ પક્ષે ય સ્વધર્મ માનતા,
::: મહાન પ્રજ્ઞો સ્થિરબુદ્ધિ વિજ્ઞ સૌ
::: રહ્યા વહાવી નિજ શસ્ત્રસ્રોતને. ૬૦

ગીતાનો ઘોષ સંગ્રામે શંખભેરી સમો થયો,
શત્રુ ને મિત્ર બંનેને પ્રયાણ કર્મમાં રહ્યો.

::: સમગ્ર સંતપ્ત સુદુઃખી જીવને
::: ઝંખેલ ઐશ્વર્ય ફળતું ન્યાળતી
::: સંગ્રામના તે શિબિરે સુતેલીને
::: નિદ્રા કદી નેત્રની ટૂંકતી હશે?

ભીષ્મના પદ પૂજીને યાચી સૌભાગ્યની સુધા,
ભીમનાં ભીમકર્મોની બની એ પ્રેરણા સદા.

::: ઝઝૂમતા યુદ્ધ વિષે સુયોધથી
::: ઝાઝેરું હૈયે ધરતી જ ધૈર્ય, ૭૦
::: સુવીર્યને વીરતણું ટપી જતી
::: સંગ્રામની યોજક એ બની રહી.

કોપેલી ભ્રમરે એની કૌરવો રગદોળિયા,
ઉગ્ર આવેગથી એના મોડાયાં માન મત્તનાં.

::: અસ્તે જતા યુદ્ધની એક રાત્રિએ
::: પાંચે હણાતાં સુકુમાર પુત્રો,–
::: પંચાંગથી છિન્ન શી માતૃવલ્લરી
::: બની રહી કાલિ કરાળ કોપતી.

આંતરી અવસ્થામાં ભીમે ભોગળ શા ભુજે
ઝૂંટવી તેજ એનું લૈ પાંચાલીને પ્રસન્ની ત્યાં. ૮૦

::: સ્મશાનમાં એ કુરુક્ષેત્રકેરા
::: નિહાળી અગ્નિ શતશઃ ચિતાના,
::: એ અગ્નિજા કૌરવની નિષૂદની
::: શોચી રહી કૈ શિબિરાંગણે ખડીઃ

પૃથિવી પ્રાપ્ત થૈ હાવાં, શત્રુનાં શૂળ સૌ ટળ્યાં,
આંગણે આવ્યું ઐશ્વર્ય, હૈયે કાં અશ્રુ ના ઘટ્યાં?

::: સ્વપુત્રને જ સ્વરાજ્યની ધુરે
::: પ્રસ્થાન ત્યાં આદરતા જ પાણ્ડવો,
::: પાંચાલપુત્રી પતિપાય પેખતી,
::: રહ્યાં વધી સૌ હિમવાનની દિશે. ૯૦

ભવ્ય એ ગિરિને ભાલે વસેલી વિશ્વશાંતિ ત્યાં
યુદ્ધદાઝ્યા નરોને તે શાંત્યર્થે નોતરી રહી.

::: ત્યાં કંદરાને શિર લાગી કેડીએ
::: આલંબી અન્ય વધી રહ્યાં સૌ,
::: ચોમેર ઊભો હિમથી છવાયલો
::: મહાદ્રિ સૌનાં પગલાં ઝીલી રહ્યો.

રંગબેરંગી કર્મોની જાગે છે જીવનસ્મૃતિ,
વધતાં પગલાં આગે વિસ્મૃતિ મેર મુક્તિની.

::: અમૂર્ત ભાવી ગમ મુગ્ધ હૈયે
::: નિહાળતી ઉત્સુકનેત્ર દ્રૌપદી ૧૦૦
::: સરી પડી જીવન અદ્રિકેડીથી
::: ઢળી તહીં મૃત્યુ તણી કરાડમાં.

‘ક્ષમા...'ના અધુરા વાક્યે સમાતી વાણી કંઠમાં,
પાંચે યે પાણ્ડવો ભાળે હૈયાનાં રિક્ત રંધ્રમાં.

::: વસેલી હૈયે મધુરા હતાશ શી,
::: તેના જતાં અંતર ખાલી કંદરા
::: સમાં થયાં, આંધી હિમાળી મૃત્યુની
::: ઠારી રહી જીવનકેરી ઉષ્મા.

અગ્નિની દુહિતા કેરી ચિતા ત્યાં હિમમાં થઈ,
બળેલાં ઉરની ભસ્મે છાવર્યો અદ્રિને જઈ. ૧૧૦

::: ને જિંદગીની અવશિષ્ટ સંસ્મૃતિ
::: વાગોળતા પાણ્ડવ પાંચ શોચતા,
::: સ્વર્ગાભિમૌખ્યે પગ માંડતા શનૈઃ
::: હૈયું દબાવી હિમનું વધી રહ્યા.
</poem>

<br>
{{HeaderNav2
|previous = પૂલના થાંભલાઓ
|next = કર્ણ
}}