વેરાનમાં/દીકરાની મા - Revision history

KhyatiJoshi at 09:48, 1 January 2022

2022-01-01T09:48:14Z

← Older revision		Revision as of 09:48, 1 January 2022
Line 92:		Line 92:
	<br>		<br>
	{{HeaderNav2		{{HeaderNav2
	\|previous = હું કોણ છું		\|previous = હું કોણ છું?
	\|next = જાતભાઈઓ		\|next = જાતભાઈઓ
	}}		}}

KhyatiJoshi at 09:47, 1 January 2022

2022-01-01T09:47:48Z

← Older revision		Revision as of 09:47, 1 January 2022
Line 88:		Line 88:
	જાણે કંઈ બન્યું જ નથી!		જાણે કંઈ બન્યું જ નથી!
	{{Poem2Close}}		{{Poem2Close}}


			<br>
			{{HeaderNav2
			\|previous = હું કોણ છું
			\|next = જાતભાઈઓ
			}}

KhyatiJoshi at 13:09, 31 December 2021

2021-12-31T13:09:55Z

@@ Line 62: / Line 62: @@
 “હવે ભૈ!” પહેલી સખીએ એ બીજીને રોકી: “એ તો છે, પણ હજુ તો એ આવવાનું છે. તમે તો સમઝો નહિ ને?”
 બેઉ જણીઓ મને વીંટળાઈ વળી.
 {{Poem2Close}}

KhyatiJoshi at 13:07, 31 December 2021

2021-12-31T13:07:51Z

@@ Line 26: / Line 26: @@
 નાનાભાઈએ છ કરકુરિયાંને ઉપાડ્યાં, એક કોથળામાં ભર્યાં. તળાવે ગયો, કોથળો પાણીમાં પધરાવ્યો. ઊભો ઊભો રડ્યો’તો.
 મને એ સાંભર્યું – હું માની વાત સમજી.
 {{Poem2Close}}

KhyatiJoshi: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|દીકરાની મા|}} '''[૧]''' {{Poem2Open}} કોણ જાણે શાથી, મારો એ કોલેજ્..."

2021-12-31T13:04:30Z

Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|દીકરાની મા|}} <center>'''[૧]'''</center> {{Poem2Open}} કોણ જાણે શાથી, મારો એ કોલેજ્..."

New page

{{SetTitle}}

{{Heading|દીકરાની મા|}}

<center>'''[૧]'''</center>
{{Poem2Open}}
કોણ જાણે શાથી, મારો એ કોલેજ્યન પ્રિયતમ કંટાળ્યો. એણે ઓરડીમાં બત્તી કરી. મને કહ્યું: “હવે તું જલદી અહીંથી નીકળી જા. મારો સાથી આવી જશે. લે, હું તને પાછલે બારણેથી પસાર કરી દઉં. કોઈ કદાચ દેખે!”
કોલેજના છાત્રાલયની એની ઓરડીમાંથી લૂગડાં સંકેરતી હું ચૂપચાપ બહાર નીકળી ગઈ.
ચાર મહિના ગયા. એ અલોપ થયો હતો. મારા દેહમાં કંઈક પલટો દેખાતો હતો. હું સમજી ગઈ. મુંઝાઈ શહેરની પ્રત્યેક આાંખ, ઝાડનું એકોએક પાંદ, મકાનોને હરએક પથ્થર મારી સામે તાકતાં હતાં.
મને મા સાંભરી. મારી મા મને નક્કી સંધરશે: હું મારે ગામ ચાલી.
{{Poem2Close}}

<Center>*</Center>

{{Poem2Open}}
“શું થયું છે? ચુપ કેમ બની ગઈ? બહાર બેસવા ઊઠવા કાં નથી જતી દીકરી?" “મા!…મા!” માને ખોળે ઢળીને મેં કહ્યું: “મારા પેટમાં…બાળક છે.”
મા સળવળી. મને ખોળામાંથી ઉતારી ચાલી ગઈ. બીજા એરડામાંથી સંભળાવ્યું: “તને ફાવે તે કરજે બાઈ! પણ ખબરદાર અહીં મારી નજરે ન કરતી તારું…”
{{Poem2Close}}

<Center>*</Center>

મને સાંભર્યું : માએ નાનાભાઈને પણ એકવાર એમજ કહેલું: બાવળી કુતરી વીંઆઈ તે દા’ડેઃ નાનોભાઈ મા કને દોડ્યો’તો “મા! મા! બાવળીને છ કુરકુરિયાં આવ્યાં છે મા! શેરો કરી દે.”
“ખબરદાર!” માએ કહેલું: “તારાં કુરકુરિયાનું તને ફાવે તે કરજે. મારી નજરથી વેગળાં રાખજે, નીકર…”
નાનો ભાઈ બાવળી કને ગયેલો. છ કુરકુરિયાંને ઢાંકીને બાવળી બેઠી’તી. બાવળીની આંખોમાં આજીજી હતી: નાનાભાઈ બહુ ભૂખી છું હો!
નાનાભાઈએ છ કરકુરિયાંને ઉપાડ્યાં, એક કોથળામાં ભર્યાં. તળાવે ગયો, કોથળો પાણીમાં પધરાવ્યો. ઊભો ઊભો રડ્યો’તો.
મને એ સાંભર્યું – હું માની વાત સમજી.
{{Poem2Close}}