શાંત કોલાહલ/શ્વાનસંત્રી - Revision history

Meghdhanu: formatting corrected.

2023-04-16T00:19:59Z

formatting corrected.

← Older revision		Revision as of 00:19, 16 April 2023
Line 1:		Line 1:

	<center>'''શ્વાનસંત્રી'''</center>		<center>'''શ્વાનસંત્રી'''</center>
	<poem>		{{block center\|<poem>
	વ્યતીત રાત્રી ઠીક ઠીક		વ્યતીત રાત્રી ઠીક ઠીક
	:::શીતલ હવા		:::શીતલ હવા
Line 25:		Line 25:
	બીજું કશું યે નહિ		બીજું કશું યે નહિ
	::::ત્યાં સમીપની		::::ત્યાં સમીપની
	કુટીરના દીપકનો અનાવૃત		::કુટીરના દીપકનો અનાવૃત
	પ્રકાશ ઓળામય હોલવાય.		::પ્રકાશ ઓળામય હોલવાય.
	ને વારું તો યે પણ શ્વાન માહરો		ને વારું તો યે પણ શ્વાન માહરો
	હજીય તે ક્રુદ્ધ હતાશ ક્રંદતો.		હજીય તે ક્રુદ્ધ હતાશ ક્રંદતો.
Line 34:		Line 34:
	સવારના કોમલ વાયુસ્પર્શથી		સવારના કોમલ વાયુસ્પર્શથી
	:::જાગું,		:::જાગું,
	કને જોઉં સૂતેલ		::::કને જોઉં સૂતેલ
	::::માહરો સાથી		:::::માહરો સાથી
	પણે દ્વાર કુટીરનું રહ્યું		પણે દ્વાર કુટીરનું રહ્યું
	જૃંભાશું વિસ્ફારિત....		જૃંભાશું વિસ્ફારિત....
Line 45:		Line 45:
	અવાજથી હું નીરખું ફરી ફરી.		અવાજથી હું નીરખું ફરી ફરી.
	ન કોઈ		ન કોઈ
	આ પિંજર મેલી આમ જ		:આ પિંજર મેલી આમ જ
	પ્રયાણ હંસે કીધ રાત્રિને વિષે.		પ્રયાણ હંસે કીધ રાત્રિને વિષે.

Line 51:		Line 51:
	એ તો અવજ્ઞા થકી મૂક ઘોરતો		એ તો અવજ્ઞા થકી મૂક ઘોરતો
	પર્યંકની પાંગઠની કને હજી.		પર્યંકની પાંગઠની કને હજી.
	</poem>		</poem>}}
	{{HeaderNav2 \|previous =આગતને \|next =પ્રભાત }}		{{HeaderNav2 \|previous =આગતને \|next =પ્રભાત }}

Meghdhanu: પ્રૂફ રીડિંગ સંપન્ન

2023-04-02T01:11:40Z

પ્રૂફ રીડિંગ સંપન્ન

← Older revision		Revision as of 01:11, 2 April 2023
Line 28:		Line 28:
	પ્રકાશ ઓળામય હોલવાય.		પ્રકાશ ઓળામય હોલવાય.
	ને વારું તો યે પણ શ્વાન માહરો		ને વારું તો યે પણ શ્વાન માહરો
	હજીય તે ~~ક્રુદ્ર~~ હતાશ ક્રંદતો.		હજીય તે ક્રુદ્ધ હતાશ ક્રંદતો.
	એની કરીને અવહેલના		એની કરીને અવહેલના
	ફરી ~~નિશ્ચિત~~ હું લીન બનું		ફરી નિશ્ચિંત હું લીન બનું
	:::સુષુપ્તિમાં.		:::સુષુપ્તિમાં.
	સવારના કોમલ વાયુસ્પર્શથી		સવારના કોમલ વાયુસ્પર્શથી

Meghdhanu: +created chapter

2023-03-28T00:56:09Z

+created chapter

New page

<center>'''શ્વાનસંત્રી'''</center>
<poem>
વ્યતીત રાત્રી ઠીક ઠીક
:::શીતલ હવા
:::હવે નિશ્ચલ અંધકાર
પોઢી રહ્યો ભૂમિ અને ભરી નભ.

નિતાન્ત શાન્તિ
::ત્યહીં શ્વાન (મારી કને સૂતેલો)
:::કણસે, ભસી રહે.
અંધાર માહીં અણસાર કોઈ ના
:::આકાશમાં તારક અર્ધનિદ્રિત.

ને શ્વાનનો સતત શોર આટલો !
વળી વળી હું નીરખું ગલી મહીં
ને કોઈ ત્યાં, કોઈ દિશા મહીં ક્યહીં !
જરા કંઈ મર્મર શુષ્ક પર્ણની
હવા હશે, પન્નગ વા વિહંગમ
‘થવા કશું યે નહિ
:::ને છતાંય તે
આ શ્વાનનો શોર !(ન હેતુહીન !)

સંચાર કૈં વાયુ તણી લહેરમાં
બીજું કશું યે નહિ
::::ત્યાં સમીપની
કુટીરના દીપકનો અનાવૃત
પ્રકાશ ઓળામય હોલવાય.
ને વારું તો યે પણ શ્વાન માહરો
હજીય તે ક્રુદ્ર હતાશ ક્રંદતો.
એની કરીને અવહેલના
ફરી નિશ્ચિત હું લીન બનું
:::સુષુપ્તિમાં.
સવારના કોમલ વાયુસ્પર્શથી
:::જાગું,
કને જોઉં સૂતેલ
::::માહરો સાથી
પણે દ્વાર કુટીરનું રહ્યું
જૃંભાશું વિસ્ફારિત....
:::નિત્ય જેમ
આવે નહીં સૂર પ્રભાતગીતના
કર્મણ્યકિલ્લોલ ઝરંત કંઠના...
સાશંક હું સાદ કરું
:::ન ઉત્તર.
અવાજથી હું નીરખું ફરી ફરી.
ન કોઈ
આ પિંજર મેલી આમ જ
પ્રયાણ હંસે કીધ રાત્રિને વિષે.

હું શ્વાન બાજુ અવ શોચતો લહું
એ તો અવજ્ઞા થકી મૂક ઘોરતો
પર્યંકની પાંગઠની કને હજી.
</poem>
{{HeaderNav2 |previous =આગતને |next =પ્રભાત }}