https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%B8%E0%AA%BE%E0%AA%B9%E0%AA%BF%E0%AA%A4%E0%AB%8D%E0%AA%AF_%E0%AA%AA%E0%AA%B2%E0%AB%8D%E0%AA%B2%E0%AA%B5_%E2%80%93_%E0%AA%AD%E0%AA%BE%E0%AA%97_%E0%AB%A7%2F%E0%AA%B8%E0%AB%81%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%B0%E0%AA%9C%E0%AB%80_%E0%AA%AC%E0%AB%87%E0%AA%9F%E0%AA%BE%E0%AA%88 2026-05-20T12:37:36Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.38.2 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%B8%E0%AA%BE%E0%AA%B9%E0%AA%BF%E0%AA%A4%E0%AB%8D%E0%AA%AF_%E0%AA%AA%E0%AA%B2%E0%AB%8D%E0%AA%B2%E0%AA%B5_%E2%80%93_%E0%AA%AD%E0%AA%BE%E0%AA%97_%E0%AB%A7/%E0%AA%B8%E0%AB%81%E0%AA%82%E0%AA%A6%E0%AA%B0%E0%AA%9C%E0%AB%80_%E0%AA%AC%E0%AB%87%E0%AA%9F%E0%AA%BE%E0%AA%88&diff=108602&oldid=prev 2026-03-22T11:31:03Z

<p>+1</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> {{Heading|સુન્દરજી બેટાઈ}}<br /> {{Poem2Open}}<br /> [માતાના હેતનાં અનેક વર્ણનો આપણા સાહિત્યમાં છે. ‘બાની ચીમટી‘માં માતા અને બાળક વચ્ચેનો એક સંવાદ યોજાયો છે. એ પણ માતાના હેતનું એક મંગળ કાવ્ય-ચિત્ર છે. માતાને ભૂતકાળ સાંભરે છે : જ્યારે એનો બાળક ખૂબ જિદ્દી હતો, તોફાન કરતો હતો — અને ક્યાં બાળક જિદ્દી અને તોફાની નથી હોતાં? — અને જ્યારે તે તોફાન કરતો ત્યારે કોઈ કોઈ વાર અકળાઈને ‘ઘણી ઘણી તને ચૂંટીય ખણી’ એમ કહી માડી નિ:શ્વાસ નાખે છે કે ‘સુંવાળા એ ગોરા તુજ વદનની રોશની હણી.’ આમ માર માર્યા છતાં ઘડીમાં પોતાનો બાળક એ માર ભૂલી જતો અને વહાલથી પોતાની માના ખોળામાં કલ્લોલતો એ યાદ કરી, મા જાણે કે પોતાના બાળક તરફ પોતાની કૃતજ્ઞતા વ્યક્ત કરતી કહે છે: ‘ફરી મારો ખોળો ભરી હૃદય મારું ભરી જતો.’ પણ બાળક પણ એવો જ કૃતજ્ઞતાથી ભર્યો છે. માએ કેવા કેવા મોટા ભોગો આપી પોતાને મોટો કર્યો છે એ બાળક જાણે છે. બાળક માને પૂછે છે: હે મા, તેં ‘ન શું નિચોવીને મુજ જીવનમાં જીવન ભર્યાં?’ અને કહે છે કે, ‘તું મારી બા છે એ મારે માટે કંઈ ઓછું છે? એ ચીમટી બીમટી બધી, બા, તું ભૂલી જજે.’ અને કયો બાળક આ બાળકની જેમ પોતાની ચીમટી ભરનારી બાને ઉમળકાથી આવું નહિ કહેશે કે, ‘અવ વિસરી જા, બા, તું ચીમટી!’]<br /> {{Poem2Close}} <br /> &lt;br&gt;<br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = નાખુદા<br /> |next = બાની ચીમટી<br /> }}</div>

Meghdhanu