https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%B8%E0%AA%BE%E0%AA%B9%E0%AA%BF%E0%AA%A4%E0%AB%8D%E0%AA%AF_%E0%AA%AA%E0%AA%B2%E0%AB%8D%E0%AA%B2%E0%AA%B5_%E2%80%93_%E0%AA%AD%E0%AA%BE%E0%AA%97_%E0%AB%A8%2F%E0%AA%85%E0%AA%A4%E0%AA%BF%E0%AA%9C%E0%AB%8D%E0%AA%9E%E0%AA%BE%E0%AA%A8 સાહિત્ય પલ્લવ – ભાગ ૨/અતિજ્ઞાન - Revision history 2026-04-04T07:38:47Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.38.2 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%B8%E0%AA%BE%E0%AA%B9%E0%AA%BF%E0%AA%A4%E0%AB%8D%E0%AA%AF_%E0%AA%AA%E0%AA%B2%E0%AB%8D%E0%AA%B2%E0%AA%B5_%E2%80%93_%E0%AA%AD%E0%AA%BE%E0%AA%97_%E0%AB%A8/%E0%AA%85%E0%AA%A4%E0%AA%BF%E0%AA%9C%E0%AB%8D%E0%AA%9E%E0%AA%BE%E0%AA%A8&diff=109203&oldid=prev Meghdhanu: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|અતિજ્ઞાન|(ગઝલ)<br>મણિશંકર રત્નજી ભટ્ટ - ‘કાન્ત’}} {{Block center|<poem>{{gap|4em}}(વસંતતિલકા) ઉદ્ગ્રીવ દૃષ્ટિ કરતાં નભ શૂન્ય ભાસે, ઝાંખી દિશા પણ જણાય અનિષ્ટ પાસે; જામી ગઈ તરત ઘોર કરાલ રાત, લાગી બધે..." 2026-04-02T02:12:42Z <p>Created page with &quot;{{SetTitle}} {{Heading|અતિજ્ઞાન|(ગઝલ)&lt;br&gt;મણિશંકર રત્નજી ભટ્ટ - ‘કાન્ત’}} {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|4em}}(વસંતતિલકા) ઉદ્ગ્રીવ દૃષ્ટિ કરતાં નભ શૂન્ય ભાસે, ઝાંખી દિશા પણ જણાય અનિષ્ટ પાસે; જામી ગઈ તરત ઘોર કરાલ રાત, લાગી બધે...&quot;</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> {{Heading|અતિજ્ઞાન|(ગઝલ)&lt;br&gt;મણિશંકર રત્નજી ભટ્ટ - ‘કાન્ત’}}<br /> <br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|4em}}(વસંતતિલકા)<br /> ઉદ્ગ્રીવ દૃષ્ટિ કરતાં નભ શૂન્ય ભાસે,<br /> ઝાંખી દિશા પણ જણાય અનિષ્ટ પાસે; <br /> જામી ગઈ તરત ઘોર કરાલ રાત, <br /> લાગી બધે પ્રસરવા પુર માંહી વાત.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|5em}}(અનુષ્ટુપ)<br /> ઇન્દ્રપ્રસ્થજનો આજે વિચારો કરતા હતા; <br /> એક બાબતને માટે શંકા સૌ ધરતા હતા.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|7.5em}}(ઉપજાતિ)<br /> સુયોધનપ્રેષિત દૂત એક, દેખાવમાં ઘાતક દુષ્ટ છેક; <br /> જતો હતો અંધ થતી નિશામાં, સુગુપ્ત રાજગૃહની દિશામાં.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|5em}}(અનુષ્ટુપ)<br /> શાને આવ્યો હશે તેની કલ્પનાઓ ચલાવતા; <br /> ભય સંદેહ દર્શાવી, શિર કોઈ હલાવતા.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|8em}}(વંશસ્થ)<br /> નિગૂઢ શંકા પુરવાસીઓની આ, જરાય નિષ્કારણ તો નહોતી હા! <br /> કરેલું આમંત્રણ ધર્મરાજને રમાડવા દ્યૂત અનિષ્ટભાજને.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|5em}}(અનુષ્ટુપ)<br /> હા કહીને રજા આપી યશસ્વી જ્યેષ્ઠ પાંડવે; <br /> બોલાવ્યા ત્રણ બંધુને મળવાને પછી હવે.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|7em}}(દ્રુતવિલંબિત)<br /> શિશુ સમાન ગણી સહદેવને ખબર આ કંઈયે ન કર્યા હતા; <br /> અવર સર્વ ગયા નૃપની કને, પરમ દુઃખિત અંતરમાં થતા.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|5em}}(અનુષ્ટુપ)<br /> કનિષ્ઠ દ્રૌપદી સાથે પોતાના વાસમાં હતો; <br /> સતી ખેદ હતી જોતી વદને વધતો જતો.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|8em}}(વંશસ્થ)<br /> ત્રિકાળનું જ્ઞાન હતું કુમારને, નજીક આંખે નીરખે થનારને; <br /> સ્વપક્ષનો દ્યૂત વિષે પરાજય, વળી દીસે દ્રૌપદીમાનનો ક્ષય.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|5em}}(અનુષ્ટુપ)<br /> જાણે બધું તથાપિ કૈં કહેવાની રજા નહીં; <br /> શમાવી ન શકે તેથી મૂંઝાય મનની મહીં.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|9em}}(વંશસ્થ)<br /> નહીં શકું છેક બચાવી કોઈને, અશક્ત જેવો રહું બેસી રોઈને; <br /> ખરો દીસે દુઃખદ શાપ આ મને, નિહાળું છું ભૂત, ભવિષ્ય જે કને.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|7em}}(અનુષ્ટુપ)<br /> &#039;હા ધિક્! હા ધિક્! કૃતઘ્ની હું, આમ મૌન ધરી રહું; <br /> આવતું વાદળું દેખી મુખથી ન કંઈ કહું.&#039;&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|9em}}(વંશસ્થ)<br /> વિચારતાં નેત્ર જળે ભરાય છે, શરીરનું ચેતન ત્યાં હરાય છ;: <br /> લઈ જઈને પ્રિય વક્ષની સમી, ગ્રહી કરે મસ્તકથી રહ્યો નમી.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|5em}}(અનુષ્ટુપ)<br /> રહી જરા ફરી પાછો છૂટો થાય શરીરથી; <br /> ‘પ્રિયે! સ્પર્શ કરું શું હું! અધિકાર જરા નથી.’&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|8em}}(વંશસ્થ)<br /> ‘કરાય શું નિષ્ફલ જ્ઞાન સર્વ આ? થનાર ચીજો નવ થાય અન્યથા! <br /> સદૈવ ચિંતા દિલમાં વહ્યા કરું અનેક, હું એકલડો સહ્યા કરું.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|8em}}(પુષ્પિતાગ્રા)<br /> રજની મહીં સખી, ઘણીક વેળા, નયન મળે નહીં, ઊંઘ જાય ચાલી; <br /> કરી તુજ શિરકેશ સર્વ ભેળા, વદનસુધાકરને રહું નિહાળી.&#039;&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|8em}}(ઉપજાતિ)<br /> આવું કહ્યું ત્યાં શિર શળ ચાલ્યું. રહ્યું નહીં મસ્તક મત્ત ઝાલ્યું; <br /> મારી કુમારે અતિ આર્તા હાય, કહ્યું, ‘હવે એક જ છે ઉપાય.’ <br /> ચાલી જરા ને ગ્રહી એક સીસી, પ્યાલી ભરી દંતથી ઓષ્ઠ પીસી; <br /> ખાલી કરી કંઠ વિષે ત્વરાથી, ગયો બધો એ બદલાઈ આથી.&lt;/poem&gt;}}<br /> {{Block center|&lt;poem&gt;{{gap|5em}}(અનુષ્ટુપ)<br /> સતી બેભાન શય્યામાં ગંધથી જ પડી ગઈ; <br /> સૂતો જ્યોતિષી પ્યાલીને છાતી સાથે જડી દઈ!&lt;/poem&gt;}}<br /> <br /> {{center|&#039;&#039;&#039;સ્વાધ્યાય&#039;&#039;&#039;}}<br /> {{Hi|૧. ઇન્દ્રપ્રસ્થમાં લોકો શાથી વિચારમાં પડી ગયા?}}<br /> {{Hi|૨. દૂત શો સંદેશ લઈ આવ્યો હતો?}}<br /> {{Hi|૩. સહદેવને કેમ કંઈ ખબર આપવામાં ન આવી? એ વખતે સહદેવ ક્યાં હતો?}}<br /> {{Hi|૪. સહદેવે પોતાની ત્રિકાળદૃષ્ટિથી શું જોયું?}}<br /> {{Hi|૫. દ્રૌપદીને સ્પર્શ કરવાનો પોતાને અધિકાર નથી રહ્યો, એમ સહદેવ શાથી કહે છે?}}<br /> {{Hi|૬. રજની મહીં ઘણીક વેળા દ્રૌપદીના &#039;વદનસુધાકરને રહું નિહાળી’ એમ કહી સહદેવ શું કહેવા ઇચ્છે છે?}}<br /> {{Hi|૭. પોતાની અસહ્ય વેદના ભૂલવા સહદેવે શો ઉપાય યોજ્યો?}}<br /> {{Hi|૮. ઈશ્વરે માણસને પોતાના ભાવિ વિષે અંધારામાં જ રાખે છે તે સારું છે કે નરસું તે સંબંધી તમારા વિચાર જણાવો.}}<br /> &lt;br&gt;<br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = મણિશંકર રત્નજી ભટ્ટ - ‘કાન્ત’<br /> |next = દામોદર ખુ. બોટાદકર<br /> }}</div> Meghdhanu