Meghdhanu at 12:02, 19 April 2026

2026-04-19T12:02:18Z

← Older revision		Revision as of 12:02, 19 April 2026
Line 1:		Line 1:
	{{SetTitle}}		{{SetTitle}}
	{{Heading\|જક્ષણી\|રામનારાયણ વિ. પાઠક}}		{{Heading\|જક્ષણી\|રામનારાયણ વિ. પાઠક}}

	{{center\|૧}}		{{center\|૧}}
	{{Poem2Open}}		{{Poem2Open}}

	હું ભાતું કરતી હતી, ત્યાં એમનાં પગલાં સંભળાયાં. હું એમના પગ બરાબર વરતું છું. ક્યારે ગમગીન છે, ક્યારે ઉત્સાહમાં હોય છે, ક્યારે વિચાર કરતા કરતા ટહેલતા હોય છે, એ બધું વરતું છું. એમના પગ ઉત્સાહથી ઊપડ્યા, નજીક સંભળાવા લાગ્યા. અંદર આવીને કહે: 'કેમ?' પણ મને ભાતું કરતી જોઈ અચકાઈ ગયા, 'કેમ, આ શું આદર્યું છે?		હું ભાતું કરતી હતી, ત્યાં એમનાં પગલાં સંભળાયાં. હું એમના પગ બરાબર વરતું છું. ક્યારે ગમગીન છે, ક્યારે ઉત્સાહમાં હોય છે, ક્યારે વિચાર કરતા કરતા ટહેલતા હોય છે, એ બધું વરતું છું. એમના પગ ઉત્સાહથી ઊપડ્યા, નજીક સંભળાવા લાગ્યા. અંદર આવીને કહે: 'કેમ?' પણ મને ભાતું કરતી જોઈ અચકાઈ ગયા, 'કેમ, આ શું આદર્યું છે?
	મેં કહ્યું : ‘ભાતું કરું છું. બપોરની ટ્રેનમાં જાઉં છું.’		મેં કહ્યું : ‘ભાતું કરું છું. બપોરની ટ્રેનમાં જાઉં છું.’
Line 43:		Line 41:
	અંતે ભૂખ લાગી. ભૂખ એ સારી વસ્તુ છે. કાંઈ ન સૂઝે ત્યારે પણ એ સૂઝે છે. મેં કપડાં પહેર્યાં, ઊઠ્યો, કમાડ વાસવા ગયો ત્યાં પૂછડું હલાવતી મોતી પાસે આવી. તે પણ અત્યારે ગમગીન થઈને બેઠી હતી. વિરહમાં કાવ્ય સ્ફુરે છે. મને નીચેનું કાવ્ય સ્ફુર્યું :		અંતે ભૂખ લાગી. ભૂખ એ સારી વસ્તુ છે. કાંઈ ન સૂઝે ત્યારે પણ એ સૂઝે છે. મેં કપડાં પહેર્યાં, ઊઠ્યો, કમાડ વાસવા ગયો ત્યાં પૂછડું હલાવતી મોતી પાસે આવી. તે પણ અત્યારે ગમગીન થઈને બેઠી હતી. વિરહમાં કાવ્ય સ્ફુરે છે. મને નીચેનું કાવ્ય સ્ફુર્યું :
	{{Poem2Close}}		{{Poem2Close}}
	{{Block center\|<poem>कञ्चिद् भर्थ्याः स्मरसि रसिके त्वं हि तस्याः प्रियेति ।</poem>}}		{{Block center\|'''<poem>कञ्चिद् भर्थ्याः स्मरसि रसिके त्वं हि तस्याः प्रियेति ।</poem>'''}}
	{{Poem2Open}}		{{Poem2Open}}
	તેનો ગુજરાતી અનુવાદ પણ તરત જ સ્ફુર્યો:		તેનો ગુજરાતી અનુવાદ પણ તરત જ સ્ફુર્યો:
	{{Poem2Close}}		{{Poem2Close}}
	{{Block center\|<poem>ધણિયાણીને સ્મર છ કનિ, તું વ્હાલી તેની હતી તે?</poem>}}		{{Block center\|'''<poem>ધણિયાણીને સ્મર છ કનિ, તું વ્હાલી તેની હતી તે?</poem>'''}}
	{{Poem2Open}}		{{Poem2Open}}
	તમને આમાં દોષો લાગશે. પણ મોતી તો આ સમજી ગઈ. મેં તેને થાબડીને ખુરશી ઉપર બેસાડી કમાડ વાસ્યું.		તમને આમાં દોષો લાગશે. પણ મોતી તો આ સમજી ગઈ. મેં તેને થાબડીને ખુરશી ઉપર બેસાડી કમાડ વાસ્યું.

Meghdhanu: +1

2026-04-19T12:01:14Z

Show changes

સાહિત્ય પલ્લવ – ભાગ ૩/જક્ષણી - Revision history

Meghdhanu at 12:02, 19 April 2026

Meghdhanu: +1