KhyatiJoshi at 13:10, 26 February 2022

2022-02-26T13:10:34Z

← Older revision		Revision as of 13:10, 26 February 2022
Line 4:		Line 4:

	<Poem>		<Poem>
	<Center		<Center>
	[દુહા]		[દુહા]
	'''પે’લો પહોરો રેનરો, દીવડા ઝાકમઝોળ,'''		'''પે’લો પહોરો રેનરો, દીવડા ઝાકમઝોળ,'''
Line 23:		Line 23:
	{{Poem2Close}}		{{Poem2Close}}
	<Poem>		<Poem>
	<Center		<Center>
	'''ત્રીજો પહોરો રેનરો, દીવડા શાખ ભરે,'''		'''ત્રીજો પહોરો રેનરો, દીવડા શાખ ભરે,'''
	'''ધણ જીતી પિયુ હારિયો, રાખ્યો હાર કરે. [3]'''		'''ધણ જીતી પિયુ હારિયો, રાખ્યો હાર કરે. [3]'''

KhyatiJoshi: Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|શૂરવીરની પહેલી મિલન-રાત| }}
2022-02-26T13:08:09Z

Created page with "{{SetTitle}} {{Heading|શૂરવીરની પહેલી મિલન-રાત| }} <Poem> <Center [દુહા] '''પે’લો પહોરો રેનરો,..."

New page
{{SetTitle}}

{{Heading|શૂરવીરની પહેલી મિલન-રાત| }}

<Poem>
<Center
[દુહા]
'''પે’લો પહોરો રેનરો, દીવડા ઝાકમઝોળ,'''
'''પિયુ કંટાળો કેવડો, ધણ કંકુની લોળ. [1]'''
<Poem>
</Center>
{{Poem2Open}}
[મિલન-રાત્રિનો પહેલો પહોર છે. દીવા ઝળહળે છે. સ્વામી કાંટાળા કેવડા સરખો સુંદર અને સુગંધમય દીસે છે. સ્ત્રી જાણે કંકુમાંથી સર્જેલી પૂતળી લાગે છે.]
{{Poem2Close}}
<Poem>
<Center
'''દુજો પહોર રેનરો, વધીઆ નેહસનેહ,'''
'''ધણ ત્યાં ધરતી હો રહી, પિયુ અષાઢો મેહ. [2]'''
<Poem>
</Center>
{{Poem2Open}}
[રાત્રિનો બીજો પહોર બેઠો. એ અજાણ્યા યુગલ વચ્ચે પ્રીતડી વધી પડી. પત્ની તૃષાતુર ધરણી સમ બની ગઈ ને પિયુ અષાઢીલા મેઘ જેવો પ્રેમધારા વરસાવવા લાગ્યો.]
{{Poem2Close}}
<Poem>
<Center
'''ત્રીજો પહોરો રેનરો, દીવડા શાખ ભરે,'''
'''ધણ જીતી પિયુ હારિયો, રાખ્યો હાર કરે. [3]'''
</Center>
</Poem>
{{Poem2Open}}
[ત્રીજા પહોરે દીવાની સાક્ષી રાખીને પ્રીતિના ખેલ ખેલાયા. પત્ની જીતી ને પતિ હારી ગયો. હારેલા પતિને સ્ત્રીએ કબજામાં લીધો. શી રીતે? હૈયાનો હાર કરી લઈને.]
{{Poem2Close}}
<Poem>
<Center
'''ચોથો પહોરો રેનરો, બોલ્યા કૂકડ કાગ,'''
'''ધણ સંભાળે કંચવો, પિયુ સંભાળે પાગ! [4]'''
</Center>
</Poem>
{{Poem2Open}}
[ચોથે પહોરે તો પ્રભાત પડ્યું, કૂકડા ને કાગડા બોલ્યા. સ્ત્રીએ પોતાની કાંચળી સંભાળી લીધી ને પતિએ પાઘડી લીધી.]
{{Poem2Close}}
<Poem>
<Center>
'''પાંચમો પહોરો દિવસરો, ધણ ઊભી ઘરબાર,'''
'''રૂમઝૂમ રૂમઝૂમ હો રહી, ચૂડી કંકણ હાર. [5]'''
</Center>
</Poem>
{{Poem2Open}}
[પાંચમે પહોરે, દિવસ વેળાએ, પત્ની ઘરને બારણે ઊભી રહી. એના હાથની ચૂડીઓ, કંકણો અને ડોકના હાર રૂમઝૂમાટ કરી રહ્યા છે.]
{{Poem2Close}}
<Poem>
<Center>
'''છઠો પહોરો દિવસરો, કરિયા જિમ્મણવાર,'''
'''તન ચોખા મન લાપસી, નેણાં ઘીની ધાર. [6]'''
</Center>
</Poem>
{{Poem2Open}}
[છઠ્ઠે પહોરે જમણ બનાવીને જમાડે છે. તનરૂપી ચોખા : મનરૂપી કંસાર; અને તેમાં આંખોનાં અમીરૂપી ઘીની ધાર પીરસાય છે.]
{{Poem2Close}}
<Poem>
<Center>
'''સાતમો પહોરો દિવસરો, પિયુજી વાડીએ જાય,'''
'''પિયુજી લાવે અંબફળ, ધણ ઘોળે પિયુ ખાય. [7]'''
</Center>
</Poem>
{{Poem2Open}}
[દિવસને સાતમે પહોરે પતિ વાડીમાં જાય છે. ત્યાંથી કેરીઓ લાવે છે. સ્ત્રી કેરીઓ ઘોળતી જાય છે ને પતિ ચૂસતો જાય છે.]
{{Poem2Close}}
<Poem>
<Center>
'''આઠમો પહોરો દિવસરો, ચડી દીવડલે વાટ,'''
'''ધણ મરકે પિયુ હસે, ફેર બિછાવે ખાટ. [8]'''
</Center>
</Poem>
{{Poem2Open}}
[આઠમો પહોર બેઠો. દીવા પેટાયા. પત્ની મરક મરક મલકી રહી છે. પતિ હસે છે. ફરી વાર સેજ પથરાય છે.]
{{Poem2Close}}