https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%B9%E0%AA%AF%E0%AA%BE%E0%AA%A4%E0%AB%80%2F%E0%AB%A7%E0%AB%AD._%E0%AA%A8%E0%AA%BF%E0%AA%A6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AA%BE 2026-05-11T18:09:15Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.38.2 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%B9%E0%AA%AF%E0%AA%BE%E0%AA%A4%E0%AB%80/%E0%AB%A7%E0%AB%AD._%E0%AA%A8%E0%AA%BF%E0%AA%A6%E0%AB%8D%E0%AA%B0%E0%AA%BE&diff=86786&oldid=prev 2025-04-09T22:12:21Z

<p>Created page with &quot;{{SetTitle}} {{Heading| ૧૭. નિદ્રા | }} &lt;poem&gt; કોઈનો સ્નેહ ક્યારેય ઓછો નથી હોતો : આપણી અપેક્ષાઓ જ વધારે હોય છે. શિયાળાની આ ઠંડી રાતે ક્ષિતિજ પર થીજી ગયેલો શ્વાનનો અવાજ રહી રહીને ઓગળતો હોય, એમ થોડા થોડા સ...&quot;</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> <br /> {{Heading| ૧૭. નિદ્રા | }}<br /> <br /> &lt;poem&gt;<br /> કોઈનો સ્નેહ <br /> ક્યારેય ઓછો નથી હોતો : <br /> આપણી અપેક્ષાઓ જ વધારે હોય છે.<br /> <br /> શિયાળાની આ ઠંડી રાતે <br /> ક્ષિતિજ પર થીજી ગયેલો શ્વાનનો અવાજ <br /> રહી રહીને ઓગળતો હોય, એમ <br /> થોડા થોડા સમયના અંતરે સંભળાયા કરે છે.<br /> <br /> અત્યારે <br /> કેવળ મારા એકાન્તની બાજીમાં <br /> જોડીદાર બનવા કોઈ કેવી રીતે આવી શકે?<br /> <br /> સૌ પોતપોતાના એકાન્તની શતરંજ પર <br /> પ્યાદાં ગોઠવી જોડીદારની પ્રતીક્ષા કરે છે : <br /> નેવું અંશને ખૂણે ગતિ કરતો અશ્વ<br /> આગળ વધતો જ નથી.<br /> <br /> પાયદળની બધી જ હિલચાલ અકારણ કોલાહલ કરે છે : <br /> હમણાં ‘રૉંગ નંબર’નો અપરિચિત ધ્વનિ <br /> સાંભળવા ‘રિસીવર’ ઊંચક્યું <br /> એ પહેલાં ટેલિફોનની ઘંટડીએ કર્યો હતો<br /> એવો જ કોલાહલ.<br /> <br /> *<br /> <br /> હું અત્યારે શા માટે જાગું છું?<br /> મને લાગે છે કે મારે સૂઈ જવું જોઈએ. <br /> આ ટ્યૂબલાઈટમાં પુરાયેલો પ્રકાશ <br /> તમરાંની માફક ગુંજી રહ્યો છે : <br /> એ જંપી જાય તો કદાચ સૂઈ શકું.<br /> <br /> ટ્યૂબમાં પુરાઈ તરફડિયાં મારતું તેજ અસહ્ય લાગે છે. <br /> આ બટન દાબતાં જ એ બધું તેજ <br /> આ અવાહક પડ હેઠળ રહેલા ત્રાંબાના તારમાં સમાઈ જશે : <br /> ગીતાના વિશ્વરૂપદર્શનમાંની અર્જુનની<br /> પ્રાર્થના યાદ આવતી નથી,<br /> અને એથી જ મનમાંથી ખસતી નથી.<br /> રહી રહીને સણકો ઊપડે છે, <br /> આખા યે અસ્તિત્વની દીવાલને ધ્રુજાવી દે એવો. <br /> મારા એકાન્તની શતરંજમાં હું એક ચાલ ચાલું છું, <br /> —કલ્પિત સાથીદાર વતી.<br /> *<br /> કોઈના વતી ચાલવાનું બંધ કરી શકું, <br /> તો કદાચ સૂઈ શકું.<br /> <br /> હું સાથીદાર વતી ચાલ ચાલું છું <br /> ત્યારે એ કેવળ હસે છે :<br /> એના પટ પર એ પોતાની ચાલ ચાલી ચૂક્યો છે. <br /> લાગે છે કે આપણી અપેક્ષાઓ જ વધારે હોય છે, <br /> કોઈનો સ્નેહ ક્યારેય–<br /> <br /> આ અપેક્ષાઓને ઓગાળી શકું તો કદાચ<br /> <br /> ‘ક’ પછી ક્યો અક્ષર આવે એ ભૂલી ગયો છું, <br /> ‘ક’ પછી ‘દ’ ક્યારેય ન આવે.<br /> અક્ષરોની ભુલાયેલી ઓળખ મેળવી શકું તો— <br /> અજ્ઞાનની મોરલી પર જ્ઞાનના ફણીધરને <br /> નચાવવાનો આ પ્રયત્ન ન પણ કરું.<br /> <br /> એકાન્તની આ ક્ષણો માટે શબ્દોનું <br /> પિંજર તકલાદી લાગે છે. <br /> અર્થ વિનાના સ્વરો અને વ્યંજનો માફક <br /> શબ્દો ખખડ્યા કરે છે. <br /> વચ્ચે જેને પૂરવા ઝંખું છું એ એકાન્ત <br /> ક્યાં અલોપ થઈ જાય છે?<br /> <br /> એકાન્ત એ શૂન્યતા નથી <br /> એ જાણી શકું તો— <br /> શૂન્યતાને એકાન્ત માનીને થોડી વાર પહેલાં <br /> અઢી ડગલાં ચાલેલો અશ્વ અત્યારે ક્યાં છે, <br /> એ ફંફોસવાનો પ્રયત્ન પણ મૂકી દઉં.<br /> *<br /> જો હું જાગતો રહી શકું તો કદાચ સૂઈ શકું.<br /> <br /> બે પાંપણો વચ્ચે અભાનનો પારદર્શક પડદો રચાય છે, <br /> ત્યારે એની પાર કશું જ દેખાતું નથી. <br /> કશાનો અર્થ રહેતો નથી.<br /> આ રાત્રિ, <br /> આ અંધકાર, <br /> આ ટેલિફોનની ઘંટડી, <br /> અપેક્ષાના તાર પર ઝણકતો કોઈનો અવાજ— <br /> બધું જ નિરર્થક બની જાય છે.<br /> <br /> જેમાંથી અર્ધરાત્રિ ગયા છતાં એકેય બિંદુ લીધું નથી એમ લાગે છે.<br /> એ વિષની પ્યાલીનું કયું બિંદુ<br /> મને મીઠી નિદ્રા આપી શકશે એ જાણી શકું,<br /> તો બીજાં બધાં બિંદુઓ રહેવા દઈ<br /> એ જ પી લઉં.<br /> <br /> એ નથી જાણી શકતો <br /> અને આખી પ્યાલી ગટગટાવી જાઉં છું.<br /> <br /> મૃત્યુ એ નિદ્રા છે<br /> એ સમજું<br /> તો કદાચ સૂઈ શકું.<br /> <br /> {{Right |૧૯૬૫ }} &lt;br&gt;<br /> &lt;/poem&gt;<br /> <br /> &lt;br&gt;<br /> &lt;hr&gt;<br /> &lt;br&gt;<br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = ૧૬. નજરું લાગી<br /> |next = ૧૮. પીંજરામાં રહી ગઈ કાયા<br /> }}<br /> &lt;br&gt;</div>

Atulraval