https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%AA%B9%E0%AA%AF%E0%AA%BE%E0%AA%A4%E0%AB%80%2F%E0%AB%AD%E0%AB%A9._%E0%AA%AE%E0%AA%B9%E0%AA%BE%E0%AA%B2%E0%AA%BF%E0%AA%AF%E0%AA%BE_%E0%AA%9C%E0%AB%87%E0%AA%95%E0%AB%8D%E0%AA%B8%E0%AA%A8%E0%AA%A8%E0%AB%81%E0%AA%82_%E0%AA%AD%E0%AA%95%E0%AB%8D%E0%AA%A4%E0%AA%BF%E0%AA%B8%E0%AA%82%E0%AA%97%E0%AB%80%E0%AA%A4_%E0%AA%B8%E0%AA%BE%E0%AA%82%E0%AA%AD%E0%AA%B3%E0%AA%A4%E0%AA%BE%E0%AA%82 2026-05-02T06:20:18Z Revision history for this page on the wiki MediaWiki 1.38.2 https://wiki.ekatrafoundation.org/index.php?title=%E0%AA%B9%E0%AA%AF%E0%AA%BE%E0%AA%A4%E0%AB%80/%E0%AB%AD%E0%AB%A9._%E0%AA%AE%E0%AA%B9%E0%AA%BE%E0%AA%B2%E0%AA%BF%E0%AA%AF%E0%AA%BE_%E0%AA%9C%E0%AB%87%E0%AA%95%E0%AB%8D%E0%AA%B8%E0%AA%A8%E0%AA%A8%E0%AB%81%E0%AA%82_%E0%AA%AD%E0%AA%95%E0%AB%8D%E0%AA%A4%E0%AA%BF%E0%AA%B8%E0%AA%82%E0%AA%97%E0%AB%80%E0%AA%A4_%E0%AA%B8%E0%AA%BE%E0%AA%82%E0%AA%AD%E0%AA%B3%E0%AA%A4%E0%AA%BE%E0%AA%82&diff=87006&oldid=prev 2025-04-13T06:52:21Z

<p>+૧</p> <p><b>New page</b></p><div>{{SetTitle}}<br /> <br /> {{Heading|૭૩. મહાલિયા જેક્સનનું ભક્તિસંગીત સાંભળતાં }}<br /> <br /> {{Block center|&lt;poem&gt;<br /> કૅથેડ્રલની કમાન પર રોકાઈ <br /> હજારો નેત્રોને અમૃતથી આંજી રહ્યા –<br /> એ સૂરો :<br /> અને પછી ઊંચે વધતા <br /> બે મિનારાઓને માપી <br /> એ આકાશ બની ગયા – <br /> જ્યાં એમને આલિંગવા <br /> તત્પર હતા પ્રભુના વિસ્તરેલા બાહુઓ.<br /> કૅથેડ્રલમાં હતો એક ચહેરો –<br /> ગુલાબી ફ્રૉક<br /> અને સ્થૂલ દેહ ઓગળી ગયા પછી રહેલો <br /> શ્યામ ચમકતો ચહેરો – કૃષ્ણના વર્ણ સમો.<br /> તેના પર ચમકતી હતી <br /> સંજીવનીની કૂપી સમી બે આંખો.<br /> <br /> ખુરશીઓ પર સમૂહ ન હતો. <br /> એકએક હૃદય હતું <br /> જેનો તાર <br /> પેલા સૂર સાથે જોડાઈ ગયો હતો.<br /> <br /> દીવાલ પરનાં આરસનાં શિલ્પોએ <br /> કાન સરવા કરી <br /> પોતાની જ વ્યથા સાંભળી.<br /> <br /> ક્રૉસ પર બે હાથ પ્રસારી <br /> ઊભેલા ઈસુએ ધડકતા હૃદયે સાંભળી<br /> પોતાની જ વેદના અને કરુણાની કથા. <br /> ‘પવનની લ્હેરખી માફક <br /> આવી પહોંચ્યા જગતના નાથ.’ <br /> અને ક્યારેક ‘નમાઈ બાળકી હોવા’નો <br /> અનુભવ કરતી મહાલિયા જૅકસનના <br /> સૂરો સાથે એકાકાર થઈ. <br /> કોઈની આંખોમાં આંસુ બની, <br /> કોઈના હૃદયનું સ્પંદન બની, <br /> કોઈના મનની વિમાસણ બની <br /> કોઈની અન્યમનસ્કતા કે <br /> કોઈની અભાનતા બની <br /> સર્વત્ર પથરાઈ ગયા.<br /> <br /> આખીયે માનવજાતમાં વહેંચી દેવાય <br /> તો પણ અસહ્ય બને <br /> એવી ઈસુની વ્યથા <br /> એ સૂરાવલીમાં હતી : <br /> એ ધીરે ધીરે <br /> કૅથેડ્રલના વાતાવરણમાંથી <br /> છલકાઈ <br /> આખાયે માર્ગ પર, <br /> આખાયે શહેર પર, <br /> આખીયે દુનિયા પર; <br /> અને સમસ્ત બ્રહ્માંડ પર.<br /> કોશેટામાંથી નીકળતા તાર જેવો, <br /> આકાશગંગાના ઉજ્જ્વલ વહેણ સમો, <br /> ઊગતા સૂર્યના કિરણ જેવો <br /> ધરતીમાંથી ફૂટતા તરણ સમો <br /> એ સૂર પથરાઈ ગયો.<br /> અને એ ગુંજતા અવાજ સાથે<br /> માર્ગ, શહેર, દેશ, દુનિયા, બ્રહ્માંડ, <br /> નક્ષત્રમંડળો–સૌ કોઈ બોલી ઊઠ્યાં <br /> ‘ચાલો બાળકો, <br /> આપણે સાથે મળીને ગાઈએ!’<br /> <br /> {{Right|૮–૫–૧૯૭૧}}&lt;/poem&gt;}}<br /> &lt;br&gt;<br /> {{HeaderNav2<br /> |previous = ૭૨. સંગાથ<br /> |next = ૭૪. અનહદનો સૂર<br /> }}</div>

Meghdhanu