ધીરેન્દ્ર મહેતાની કવિતા/એક વિકલાંગ અનુભૂતિ

૧૭.
એક વિકલાંગ - અનુભૂતિ

આકાશ જેટલું જ દૂર છે
આ બધું મારાથી -
આ હરિત તૃણોની કુમાશ
છેક મારી ઓરડાની બારી સુધી આવે છે...
અને અટકી જાય છે.
ઓ ટેકરીઓ
ઢાળ ઊતરી
તળેટીમાં
ઢોળાઈ જાય છે...
અને
મેદાનોમાં ખોવાઈ જાય છે.
કોઈ અજાણ્યા પંખીને કંઠેથી
અચાનક છટકી ગયેલો ટહુકો
બહાર ફૂલો પર
પતંગિયું થઈને બેસે છે...
- આ બધું મારાથી
આકાશ જેટલું જ દૂર છે.

મારી દૃષ્ટિસીમાની અંદર
આમાંનું કેટકેટલું સમાવું?
આ બધું -
જે અહીંથી દેખાય છે તે બધું
જોઈને
જાગી ઊઠેલા મારા રોમાંચોમાં
તલપ્યા કરતા સ્પર્શોને તો
એ બધું
ખોબેખોબે પીવું છે...

કોઈ આ હરિત તૃણોની કુમાશ
મારાં શિથિલ ચરણમાં મસળો;
ઓ ટેકરીઓની ઢોળાશ
મારાં અંગઅંગમાં ઢોળો;
પંખીઓનો કલરવ
મારામાં ઝબકોળો;
પતંગિયાની પાંખોનું કમ્પન
મારી પાંપણમાં પરોવો...
કોઈ -
૯-૯-’૮૧