ધીરેન્દ્ર મહેતાની કવિતા/રણમાં રાતે મોરચંગ

૩૧.
રણમાં રાતે મોરચંગ

ઘડી અહીં, ઘડી તહીં,
ઘડીક આવતો-જતો,
ઘડીક મંદ તો કદી ભરી ફલંગ,
ઊઠતા પ્રચંડ ચક્રવાતમાં લપાઈ,
ઘૂમરી લઈ,
ચડેપડે,
હવા થકીય પાતળો પડી તરે,
લઈ બધોય ભાર ઊતરે
અતાગ અંધકારનો...
અફાટ આભ
સાંભળે નમીનમી,
જરીક કાન બે ધરી...
અને ધરાય ડોક ઊંચકે ફરીફરી...
ક્ષણાર્ધ અંગઅંગ થાય દંગ,
કિન્તુ એ
કળી શકે ન કોઈ ઢંગઃ
એ રચે પળેપળે નવીન વિવ ને
વળી ક્ષણેક્ષણે કરે જ ભંગ,
આદરે અજોડ જંગ!
ત્યાં જુઓ
દિશાદિશા તમામ
થાય છેક તંગ!
⁠*
પાછલે પહોર...
રેતટેકરા તણા
ઝૂકી ગયેલ કાંધ પે
નમી પડેલ ચાંદ -
સાવ પીત પાંદ,
તે જુએ
ઢળેલ ઊંટ-આંખમાં
ઝમી રહ્યો પ્રસંગ
કો’વહી ગયેલ કાળનો
અને પછી સુણ્યા કરે
બજી રહેલ મોરચંગ!
૧૧-૮-૨૦૦૩